Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie AWSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Ewa Janowska (del.) Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2007 r. sprawy ze skargi J.W. i B.W. na decyzję Wojewody w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.

Burmistrz Miasta i Gminy O. decyzją z dnia ........2001 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: budowa drogi łączącej drogę wojewódzką ...........na długości ok. 350 m od strony drogi wojewódzkiej wraz z budową sieci infrastruktury technicznej: woda, energia elektryczna, kanalizacja sanitarna i deszczowa na długości ok. 550 m, na działkach o numerach .........oraz na części działek o numerach............................. Termin ważności decyzji ustalono na 3 lata od chwili jej uprawomocnienia się.

Dnia ..........03.2003 r. Gmina O. wystąpiła o udzielenie pozwolenia na budowę

energetycznej sieci kablowej niskiego napięcia, YAKY 4 x 120 mm 2 , długości 450 metrów w rejonie ulicy........, dołączając do wniosku projekt budowlany, dowody stwierdzające prawo do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz upoważnienie do występowania inwestora jako pełnomocnika w imieniu wymienionych we wniosku właścicieli działek.

Organ I-instancji zawiadomił właścicieli działek o wszczęciu postępowania i po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia .........2003 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę energetycznej linii kablowej rozdzielczej niskiego napięcia na działkach o numerach: .........................

Pozwolenie na budowę pomija działkę nr .......... której właścicielami są J.W. i B.W. .

W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz planem miejscowym, który w obszarze inwestycji nie przewiduje zakazu jej realizacji. Istnieje co prawda w planie miejscowym zakaz zabudowy, ale dotyczy on linii rozgraniczających tereny przyszłych dróg i obejmuje inne budowle i związane z nimi urządzenia infrastruktury technicznej. Wskazano, że wobec braku zgody właścicieli działki nr .............. na poprowadzenie linii energetycznej przez te działki, zmieniono przebieg tej inwestycji z pominięciem tych działek. Planowana inwestycja nie likwiduje złącza kablowego, z którego mają być w przyszłości

Sygn. akt II SA/Kr 534/04

zasilane budynki na działce nr.......... Projekt budowlany zawiera wszystkie niezbędne uzgodnienia i opinie, a braki w postaci posłużenia się błędną nazwą projektu zagospodarowania terenu (poprzednią nazwą planu zagospodarowania) oraz braku legendy do rysunku projektu zagospodarowania terenu nie ma istotnego znaczenia.

Decyzję tą doręczono J.W. i B. W. 16.05.2003 r. i strony te z zachowaniem ustawowego 14-dniowego terminu (29.05.2003 r.) wniosły od tej decyzji odwołanie do Wojewody .............., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.

Odwołujący J.W. i B.W. zarzucili zaskarżonej decyzji szereg uchybień i podnieśli, że decyzja ta narusza ich interesy, zawiera nieprawdziwe informacje, jest niezgodna z planem miejscowym oraz decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z przepisami regulującymi sposób sporządzania projektu budowlanego i warunkami technicznymi dróg.

Uzasadniając swoje stanowisko odwołujący podnieśli, że jest dla nich niezrozumiałym prowadzenie odrębnych postępowań dotyczących budowy wodociągu, linii energetycznej i drogi. Wskazali, że w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wskazano przebieg linii energetycznej, który nie jest zgodny z przebiegiem określonym w projekcie budowlanym zatwierdzonym zaskarżoną decyzją. Pominięto działkę odwołujących. Podniesiono, że zgodnie z decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz planem miejscowym na terenach w liniach rozgraniczających ulic nie stanowiących własności gminy do czasu ich przejęcia przez gminę istnieje zakaz ich zabudowy i sytuowania towarzyszących urządzeń technicznych oraz nakaz utrzymania dotychczasowego użytkowania i zagospodarowania tych terenów. Gmina O. nie przejęła terenu w liniach rozgraniczających w zakresie objętym przedmiotową inwestycją. Tym samym inwestor nie wykazał prawa do dysponowania terenem na cele budowlane. Zarzucono rozbieżność między treścią pozwolenia na budowę o projektem budowlanym. Odwołujący nie będą mogli dokonać podłączenia swojej działki na projektowanej inwestycji bez zgody właścicieli działki nr ....... Ponadto ten sposób zaprojektowania łącza energetycznego uniemożliwi podłączenie do niego działek powstałych z podziału działki odwołujących. Nie jest prawdą sugerowanie, że zmiana przebiegu łącza wynika z winy samych odwołujących, ponieważ oni wyrazili zgodę na budowę łącza po ich działce.

Odwołujący zarzucili również, że w projekcie budowlanym wskazano na zmianę przebiegu linii energetycznej, ale nie wyjaśniono kto tą zmianę dokonał, ponadto wykreślenie i nowe wrysowanie przebiegu linii zostało dokonane anonimowo i bez uzgodnienia. Projekt budowlany nie zawiera oznaczenia i opisania istniejącego i planowanego uzbrojenia terenu i

Sygn. akt II SA/Kr 534/04

nie zawiera wymaganych uzgodnień. Odwołujący zarzucili, że nie mogli sprawdzić całej dokumentacji technicznej jak i prawidłowego oznaczenia stron w tym postępowaniu. Rysunki nie zawierają tabelek, a sam projekt nie jest oprawiony w sposób nie pozwalający na jego dokompletację.

Wojewoda .........., po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego i zawiadomieniu zgodnie z art. 10 § l k.p.a. stron o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, decyzją z dnia .........utrzymał zaskarżoną decyzję Starosty O. w mocy.

W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że projekt budowlany jest kompletny i został prawidłowo sporządzony. Wyjaśniono, że każda osoba, która zamierza podłączyć swoją nieruchomość do linii energetycznej ma taką możliwości i wymaga to jedynie zgłoszenia takiej inwestycji, zaś zakres planowanego zamierzenia inwestycyjnego zależy tylko od suwerennej woli inwestora. Z technicznego punktu widzenia odwołujący mają możliwość podłączenia się do projektowanej linii energetycznej niskiego napięcia. Pozwolenie na budowę jest zgodne z decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i planem miejscowym. Inwestycja typu linia energetyczna winna być lokalizowana w liniach rozgraniczających a miejsce włączenia linii do istniejącej sieci ustala jej dysponent. Wskazano, że nietrafny jest zarzut posłużenia się nieprawidłową mapą na wyznaczenie zmiany trasy linii energetycznej, ponieważ projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na mapie jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co spełnia warunki wynikające z § 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 21.02.1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie. Projektowany przebieg zmienionej od pierwotnego zamiaru trasy linii został również uzgodniony. Plan zagospodarowania został prawidłowo sporządzony i widnieje na nim pieczęć Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Nieprawdziwym jest zarzut istnienia w aktach sprawy dokumentów nie podpisanych (anonimowych) i bez podania daty i osoby zmieniającej treść tych dokumentów. Przedmiotem tego postępowania była jedynie budowa linii energetycznej, a pierwotnie istniejące dodatkowo dokumenty dotyczące również projektowanej drogi nie mogą wpływać na ocenę prawidłowości zebranego w sprawie materiału dowodowego. Tak samo nieuzasadniony jest zarzut braku naniesienia osi przyszłej drogi, skoro zamierzenie inwestycyjne obejmuje jedynie budowę linii energetycznej, jak i zarzut przesunięcia osi przyszłej drogi, bo nie jest to przedmiotem tej sprawy. Nie jest zasadny zarzut braku wydania warunków przyłączenia projektowanej linii.

Sygn. akt II SA/Kr 534/04

W zakresie budowy linii energetycznej uzyskano wszystkie wymagane uzgodnienia, w tym zgodę na zajęcie terenu od Zarządu Dróg Wojewódzkich oraz zgodę spadkobierców po zmarłym A.K. . Pominięcie działek odwołujących wynika z braku uzgodnienia między inwestorem a nimi zasad budowy tej linii. Wojewoda podniósł również, że wszyscy właściciele działek wyrazili zgodę na budowę linii energetycznej na ich działkach. Zarzut naruszenia prawa miejscowego nie jest zasadny, ponieważ podnoszony w odwołaniach zakaz zabudowy dotyczy tylko takiej zabudowy, która mogłaby kolidować z budową w przyszłości ulic i urządzeń technicznych w pasach dróg. Uznano za zasadny zarzut braku udziału w postępowaniu I-instancyjnym wszystkich stron i w tym zakresie Wojewoda ...... zawiadomił wszystkie strony w tym postępowaniu, umożliwiając im zapoznanie się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Trasa przebiegu linii energetycznej określona w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest sprzeczna z trasą określoną zaskarżonym pozwoleniem na budowę. Organ odwoławczy podniósł również, że zaskarżona decyzja nie narusza interesów osób trzecich, a więc jest zgodna z art. 5 Prawa budowlanego.

J.W. i B.W. dnia .......04.2004 r. wnieśli na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się stwierdzenia jej nieważności lub uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze skarżący zarzucili organowi odwoławczemu, że zaskarżona decyzja narusza plan miejscowy, który dla terenu leżącego w liniach rozgraniczających ulic i nie stanowiącego w chwili uchwalenia tego planu własności Gminy O. , przewidział zakaz zabudowy i sytuowania towarzyszących urządzeń technicznych oraz nakaz dotychczasowego użytkowania i zagospodarowania do czasu przejęcia przez Gminę celem budowy przyszłej drogi wraz z pasem przy drogowym i infrastrukturą techniczną. Zaskarżona decyzja nie jest zgodna z decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ponieważ w istotny sposób odbiega ona od ustaleń decyzji w.z.i.z.t., w szczególności w zakresie wytyczenia w zatwierdzonym tą decyzją projekcie budowlanym przebiegu linii energetycznej. Projekt budowlany linii energetycznej nie spełnia wymagań prawnych, a w szczególności nie został sporządzony dla potrzeb wykonania tej linii, lecz przede wszystkim dla potrzeb drogi wraz z infrastrukturą towarzyszącą, a ponadto nie zawiera dokumentacji technicznej powołanej w części opisowej, w tym mapy do celów projektowych tożsamej z mapą stanowiącą integralną część planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie osi drogi i linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu.

Sygn. akt II SA/Kr 534/04

W skardze zarzucono naruszenie słusznego interesu prawnego skarżących poprzez zaprojektowanie linii energetycznej w sposób uniemożliwiający skarżącym przyłączenie do niej ich działki ...... i zaprojektowanie tej linii na działkach stanowiących własność innych osób fizycznych i prawnych, co w przyszłości skutkować będzie koniecznością uzyskania zgody tych osób na wykonanie przyłączenia energetycznego oraz poprowadzenie go pod drogą - mimo że w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji skarżący wyrazili zgodę na ułożenie linii energetycznej na ich działce w sposób zgodny z załącznikiem graficznym (mapą) do decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewoda ........ w zaskarżonej decyzji naruszył art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie ustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwołania, a ponadto poprzez dowolne zastosowanie art. 136 k.p.a. w zakresie przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w znacznej części. Naruszenie interesu społecznego skarżący upatrują w takim zaprojektowaniu linii energetycznej, która uniemożliwi przyłączenie do niego wszystkich działek, leżących wzdłuż przyszłej drogi.

W obszernym uzasadnieniu ww. zarzutów skargi skarżący dodatkowo podnieśli, że Gmina O. nie doprowadziła do uregulowania stanu własności terenu inwestycji leżącego w liniach rozgraniczających ulicy, a mimo to Starosta O. wydał pozwolenie na budowę. Wydanie pozwolenia na budowę linii energetycznej z pominięciem budowy drogi jest obejściem prawa, ponieważ pozwolenie to zostało wydane nie na całą inwestycję, ale na jej część, zaś samo usytuowanie drogi wyznacza przebieg infrastruktury technicznej. Budowa linii energetycznej winna być wtórną inwestycją w stosunku do budowy drogi.

Pozwolenie na budowę zostało wydane na gruncie będącym własnością osób fizycznych i prawnych, a nie Gminy O. , jak wynika to z planu miejscowego. Tym samym linia energetyczna znajdzie się w pasie drogowym ulicy i zarazem pod osią jezdni, co jest sprzeczne w warunkami technicznymi budowy drogi i tym samym utrudni lub uniemożliwi przyłączenie się do linii energetycznej właścicieli sąsiednich działek tak z przyczyn technicznych, jak i w związku z koniecznością uzyskania zgody właścicieli tych działek, na których linia ta będzie usytuowana. Tym samym zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa i dlatego zachodzi przesłanka uzasadniająca stwierdzenie jej nieważności.

Gmina O. chce budować linię energetyczną niejako "na dziko", a to dlatego, że zrezygnowała z budowy drogi. Wybiórcza i dowolna interpretacja przepisów planu stanowi naruszenie prawa, co również skutkować powinno nieważnością decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w

Sygn. akt II SA/Kr 534/04

załączniku graficznym określiła przebieg mediów w pasie drogowym po północnej stronie przyszłej drogi, zaś w projekcie budowlanym zatwierdzonym zaskarżoną decyzją linia energetyczna skręca na działce sąsiedniej do działki skarżących, omijając ją i przechodzi pod drogą i biegnie dalej wzdłuż południowej strony drogi. Nie ma przy tym zgodności między działkami określonymi w ww. decyzji w.z. i z.t. a pozwoleniem na budowę.

Projekt budowlany jest sprzeczny z decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu poprzez zmianę przebiegu linii energetycznej. Projekt budowlany nie zawiera dokumentacji technicznej powołanej w części opisowej, wszystkie mapy do celów projektowych nie są tożsame z mapą stanowiącą integralną część miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu. W aktach sprawy znajduje się potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z fragmentem rysunku planu i rysunkiem "Zasady obsługi w infrastrukturę techniczną", rysunek ten nie został opublikowany w dzienniku urzędowym i nie jest przepisem miejscowym.

Część projektu została poprawiona dopiero w postępowaniu odwoławczym, co dowodzi nieprawidłowości zatwierdzonego projektu budowlanego przez Starostę O. Dodatkowo projekt budowlany rażąco narusza prawo zawierając następujące uchybienia: wykonany został na kserokopiach mapy, a nie na uwierzytelnionych kopiach mapy, jak wymagają tego przepisy o projektowaniu; na kopiach map nie naniesiono osi przyszłej drogi i linii rozgraniczających ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania terenu; projekt zagospodarowania terenu jako element projektu budowlanego nie został wykonany na kopii mapy która powinna zawierać geodezyjnie opracowaną oś drogi i linie rozgraniczające; uzgodnienia Zespołu Uzgadniania Dokumentacji dokonane zostały bez badania zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; załączone do projektu wypisy z ewidencji gruntów są niezgodne z mapami ewidencji gruntów; projekt linii energetycznej nie zawiera uzgodnienia Zarządu Dróg Wojewódzkich, ponieważ Zarząd ten uzgodnił jedynie przebieg kanalizacji; z projektu wynika, że zamierzeniem budowlanym jest "droga łącząca drogę wojewódzką ..........".

Rażące naruszenie słusznego interesu prawnego skarżących upatrują w takim zaprojektowaniu linii energetycznej, będącej inwestycją celu publicznego, która pomija ich działki wskutek braku zaprojektowania odpowiednich przyłączeń. Nie wyjaśniono, na czym polegałaby możliwość techniczna dokonania przyłączenia działki nr ..........do projektowanej linii.

Sygn. akt II SA/Kr 534/04

Rażące naruszenie przepisów postępowania polega na pominięciu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustosunkowania się do części zarzutów odwołania. Dodatkowo organ odwoławczy dopuścił się nadinterpretacji ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdzając wbrew literalnemu brzmieniu zapisów, że zakaz zabudowy dotyczy tylko właścicieli działek przyległych do drogi, a nie Gminy. Skarżący zarzucili, że postępowanie uzupełniające prowadzone przez Wojewodę ......... nie może w całości lub w znacznej części zastępować postępowania I-instancyjnego. Doprowadziło to do uzupełnienia akt dopiero w postępowaniu odwoławczym i w przypadku braku wniesienia odwołania inwestycja realizowana byłaby ze znacznym naruszeniem prawa.

Wojewoda ........... w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze podniesiono, że zaskarżona decyzja jest zgodna z decyzją ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu i planem miejscowym. Plan miejscowy w podnoszonym w skardze zakresie nie jest precyzyjnie zredagowany, jednakże nie ulega wątpliwości, że zakaz zabudowy w liniach rozgraniczających przyszłe ulice dotyczy innych inwestycji niż infrastruktura techniczna. Inwestor dysponuje prawem do terenu, na którym będzie realizowana inwestycja. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ogólnie określa przebieg inwestycji, pozostawiając inwestorowi możliwość doprecyzowania tego przebiegu. Za projekt architektoniczno-budowlany odpowiedzialność ponosi projektant. Nie naruszono art. 136 k.p.a. bowiem postępowanie dowodowego organu odwoławczego miało charakter uzupełniający.

Na rozprawie pełnomocnik skarżących podtrzymał zarzuty i argumentację zawartą w skardze oraz w złożonych do sprawy pismach. Dodatkowo podniesiono, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest częściowo nieobowiązujący.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarżący J.W. i B.W. dnia .... 2004 r. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody ........ z dnia .......Skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego 30-dniowego terminu.

Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie

Sygn. akt II SA/Kr 534/04

P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I-instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art-134 P.p.s.a.).

Właściwość miejscowa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w tej sprawie wynika stąd, że Wojewoda ........., którego decyzja została zaskarżona, ma siedzibę w K. Z art. 13 § 2 P.p.s.a. wynika, że do rozpoznania sprawy właściwym miejscowo jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zgodnie z § l pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. z 2003 r. Nr 72, póz. 652 z późn. zm.) obszar właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie obejmuje obszar Województwa .......

Skarga nie jest zasadna a zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa.

Zgodnie z obowiązującą w dacie wydania zaskarżonej decyzji treścią art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, póz. 1126 z późn. zm.) do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć:

1) projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, wymaganymi przepisami szczególnymi,

2) dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym.

Wszystkie te warunki inwestor spełnił. W szczególności doręczył projekt budowlany na budowę przedmiotowej linii energetycznej. Przedłożył dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na okres budowy, czyli na cele budowlane. Organ I-instancji uzyskał oświadczenie każdego z właścicieli nieruchomości, przez które ma przebiegać linia energetyczna, zawierające zgodę na wejście w teren i wykonanie niezbędnych prac budowanych. Okoliczność, że niewielka część brakujących oświadczeń właścicieli nieruchomości została uzupełniona dopiero w toku postępowania odwoławczego nie oznacza, że zaskarżona decyzja Wojewody ......... utrzymująca poprzedzającą ją decyzję Starosty O. jest wadliwa. Postępowanie odwoławcze ma na celu nie tylko zweryfikowanie prawidłowości ustaleń dokonanych przez organ I-instancji, ale i uzupełnienie, zgodnie z art. 136 k.p.a., postępowania odwoławczego w zakresie nie

Sygn. akt II SA/Kr 534/04

przekraczającym znacznych rozmiarów danego postępowania ("znacznego zakresu", jak stanowi art. 138 § 2 k.p.a.). Było więc jak najbardziej uzasadnionym zebranie przez organ odwoławczy brakujących oświadczeń o wyrażeniu zgody przez właścicieli na realizację przedmiotowej inwestycji. Wojewoda ........ bardzo wnikliwie zbadał dysponowanie przez inwestora zgodą na wejście w teren budowy i uzupełnienie w tym zakresie materiału dowodowego świadczy o skrupulatnym przestrzeganiu treści art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu zgody udzielone przez właścicieli nieruchomości na usytuowanie na ich terenach inwestycji liniowej, jaką jest linia energetyczna, spełniają wymagania ww. przepisu.

W odniesieniu do przedmiotowej inwestycji została również wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Inwestycja objęta zaskarżoną decyzją jest zgodna z poprzedzającą ten akt decyzją z dnia .......2001 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: budowa drogi łączącej drogę wojewódzką ........na długości ok. 350 m od strony drogi wojewódzkiej wraz z budową sieci infrastruktury technicznej: woda, energie elektryczna, kanalizacja sanitarna i deszczowa na długości ok. 550 m, na działkach o numerach .................oraz na części działek o numerach............... Wskazana decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu określiła w swoim załączniku graficznym przebieg linii energetycznej w pasie rozgraniczającym teren przyszłej drogi. Istnieje zgodność pomiędzy obszarem działek, na którym ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej linii, a trasą linii energetycznej objętym pozwoleniem na budowę.

Pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji nie obejmuje jakiejkolwiek innej działki niż te, które wymienia decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Okoliczność, że w zatwierdzonym pozwoleniem na budowę projekcie budowlanym przebieg linii energetycznej nieznacznie różni się w narysowanego przebiegu tej inwestycji w załączniku graficznym do decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie stanowi przesłanki uzasadniającej uchylenie zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji liniowej określa przebieg inwestycji, a w

Sygn. akt II SA/Kr 534/04

przypadku inwestycji wymagających wydzielenia terenu, granice tego terenu, wyznaczone na mapie w stosownej skali. Taki przebieg inwestycji liniowej został określony w ww. decyzji z dnia........2001 r., ale przebieg inwestycji liniowej określony w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie zastępuje ustalenia przebiegu inwestycji w pozwoleniu na budowę. Cechą charakterystyczną inwestycji liniowej jest bowiem określenie jej przebiegu w granicach linii rozgraniczających teren inwestycji. Wszak inwestycja liniowa obrazuje przebieg danej linii infrastruktury technicznej lub komunikacyjnej. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawana na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiła jedynie sprecyzowanie dla danego zamierzenia inwestycyjnego treści obowiązujących przepisów miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego. Plan miejscowy, w odniesieniu do obszaru inwestycji w tej sprawie, nie określał precyzyjnie przebiegu linii energetycznej. Gdyby założyć, jak wskazali to w skardze skarżący, że linia obrazująca przebieg linii energetycznej w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ma charakter wiążący dla sporządzenia tej linii w projekcie budowlanym, wówczas powstałaby sytuacja, w której część warunków technicznych takiej inwestycji zostałaby określona nie w planie miejscowym czy też pozwoleniu na budowę, ale właśnie w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Takie twierdzenie, w ocenie Sądu, nie jest zasadne.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu musi ustalić przebieg inwestycji liniowej, ale ten przebieg, o ile mieści się w liniach rozgraniczających teren inwestycji, nie jest wiążący dla sporządzenia przebiegu takiej inwestycji w projekcie budowlanym. W tej sprawie odstępstwo między przebiegiem linii inwestycji zawartej w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu a pozwoleniem na budowę dotyczy tylko tego, że w decyzji ustalającej warunki zabudowy przebieg linii energetycznej narysowano wzdłuż północnego przyszłego pasa drogowego drogi, a projekt budowlany zawiera usytuowanie niewielkiego fragmentu tej linii wzdłuż południowego pasa przyszłej drogi (wzdłuż chodnika południowego). Zaprojektowany w zatwierdzonym pozwoleniu na budowę przebieg linii energetycznej mieści się zarówno w pasie wyznaczonym przez decyzje ustalając warunki zabudowy liniami inwestycji, jak i w pasie wyznaczonym planem miejscowym. Spełnia on również warunki techniczne objęte właściwymi przepisami. Stosownie do § 140 ust. l i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie

10

Sygn. akt II SA/Kr 534/04

dopuszczalnym jest umieszczenie w pasie drogowym linii energetycznej wysokiego i napięcia.

Jeszcze raz należy bowiem podkreślić, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustaliła teren (obszar działek) przez które w przyszłości dana inwestycja będzie przebiegała, pozostawiając kwestie techniczne do roi pozwoleniu na budowę, a taką kwestią jest zaprojektowanie przebiegu linii energetycznej w pasie drogowym po jednej z jego stron. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustaliła w zakresie realizacji linii energetycznej następujące warunki (pkt l lit. d decyzji z 17.09.2001 r.): "kabel elektryczny ziemny typu YAKY o średnicy zapewniającej docelowo podłączenie istniejących i projektowanych obiektów budowlanych na działkach przy istniejącej drodze do Wapiennika oraz powstałych w wyniku ewentualnego ich podziału, trasa kabla- wzdłuż drogi do Wapiennika początek na wysokości działek nr.......i dalej w projektowanym pasie drogowym, następnie wzdłuż działki nr.......do projektowanego złącza".

Te ustalenia (warunki) zostały zachowane w pozwoleniu na budowę i stanowiącym jego integralną część projekcie budowlanym.

Należy również wskazać, iż w dacie złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zachowywała swoją ważność, bowiem jej ważność ustalono na okres 3 lat od chwili jej uprawomocnienia się.

Nie są zasadne te zarzuty skargi, które kwestionują dokonanie uzgodnień przebiegu linii energetycznej. W aktach sprawy znajdują się uzgodnienia z ..............Zakładem Elektroenergetycznym S.A. dokonane w dniu ........12.2002 r. Ponadto znajduje się opinia z dnia ........03.2002 r. Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Starostwa Powiatowego w O. zawierająca zmiany linii energetycznej. Pismem z dnia .......11.2002 r. potwierdzono ww. opinię.

W ocenie Sądu w tej sprawie Wojewoda ........ przyjął prawidłową wykładnię przepisów prawa miejscowego dotyczących możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji.

Zgodnie z § 24 ust. 2 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, szerokość w liniach rozgraniczających terenu przeznaczonego na cele komunikacyjne (zaznaczonych liniami przerywanymi) wynosi 10 metrów, odległość nowej zabudowy od osi jezdni - minimum 10 metrów zaś szerokość jezdni z dwoma pasami - minimum 5 metrów. Stosownie do treści § 24 ust. 6 pkt l planu miejscowego wprowadzono zakaz zabudowy i usytuowania towarzyszących urządzeń technicznych wraz z zakazem sytuowania budynków na sąsiednich działkach w odległości mniejszej niż 10 metrów. W ocenie Sądu orzekającego

11

Sygn. akt II SA/Kr 534/04

w tej sprawie treść § 24 ust. 6 pkt l planu miejscowego obejmuje zakaz zabudowy i usytuowania towarzyszących urządzeń technicznych tylko w zakresie takich urządzeń technicznych, które służą innym obiektom (w szczególności budynkom). Gdyby przyjąć inną wykładnię, wówczas w pasie zarezerwowanym pod przyszłą drogę nie można byłoby wykonać żadnej inwestycji do chwili urządzenia drogi.

Dokonując wykładni obowiązującej w tym zakresie treści planu miejscowego nie można nie wspomnieć o treści § 27 ust. l pkt 5 lit. c tego planu. Zgodnie z tym przepisem dla nowo realizowane linie kablowe powinny być układane wzdłuż istniejących i projektowanych ulic, dopuszczalnym jest z uzasadnionych powodów ekonomicznych i technicznych ustalenie innych tras linii kablowych

Powołany § 27 planu miejscowego dotyczy przedmiotowej inwestycji i w oparciu o ten przepis planu miejscowego należałoby stwierdzić zgodność planowanej inwestycji z treścią planu.

Rysunek, na który wskazują skarżący nie stanowi części planu miejscowego i na jego podstawie nie można było wydawać decyzji ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z częścią graficzną planu miejscowego przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na obszarze oznaczonym symbolem KTD ½ i ustalenia dla tego obszaru w całości zostały zachowane w pozwoleniu na budowę (jak również w poprzedzającym tą decyzję decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu). Obszar KTD oznacza teren tras komunikacyjnych (§ 3 ust. l pkt 11 planu miejscowego), a oznaczenie KTD ½ oznacza ulice dojazdowe (§ 24 ust. 2 pkt 3 planu miejscowego).

W ocenie Sądu w tej spawie projekt budowlany został sporządzony bez istotnych uchybień. Jednym z istotnych części projektu budowlanego jest plan zagospodarowania terenu. Plan zagospodarowania terenu, nazwany w projekcie budowlanym planem zagospodarowania (rysunek nr 2 projektu) spełnia wymogi stawiane planom zagospodarowania terenu. Został on przyjęty do zasobu geodezyjno-kartograficznego, został sporządzony na aktualnej mapie, obejmuje określenie granic działek (terenu), usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanej instalacji, sieci uzbrojenia terenu, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Zawiera również metrykę wraz z podpisem sporządzającego ten plan projektanta. Na planie zagospodarowania terenu widnieje również pieczęć osoby zatwierdzającej ten plan z upoważnienia Starosty Olkuskiego wraz z podaniem numeru i daty decyzji.

Wprawdzie plan ten został nazwany jako plan zagospodarowania, ale nie ma to

12

Sygn. akt II SA/Kr 534/04

istotnego znaczenia w tej sprawie, ponieważ poza nazwą spełnia on wszystkie przesłanki prawidłowego sporządzenia planu zagospodarowania terenu, wynikającej z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego oraz § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 1998 r. Nr 140, póz. 906).

Podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżących, jakoby przebieg linii energetycznej naruszał warunki lokalizowania przyszłej drogi są całkowicie nieuzasadnione. Przedmiotowa inwestycja dotyczy tylko realizacji linii energetycznej i żadnej innej inwestycji nie obejmuje. Budowa tej linii nie jest uzależniona od istnienia lub jednoczesnej budowy drogi. To od inwestora zależy, jaka inwestycję zamierza zrealizować. Tym samym nie jest dopuszczalnym domaganie się od inwestora ustalania zachowania warunków technicznych dotyczących umiejscowienia przyszłego pasa ruchu w stosunku do zatwierdzanej dokumentacji budowy linii energetycznej. Organ wydający pozwolenie na budowę nie może wprowadzić warunków obejmujących takie okoliczności, które jeszcze nie wystąpiły i które dotyczą prawidłowości realizacji innej, przyszłej inwestycji. To dopiero wówczas, gdy inwestor będzie zamierzał zbudować drogę na przedmiotowym terenie, projektując tą drogę należy uwzględnić usytuowanie (przebieg) linii energetycznej i stosownie do tego zaprojektować prawidłowe wykonanie drogi.

Nie jest zasadnym powoływanie się przez skarżących na naruszenie interesu społecznego, który nie może być traktowany jako interes jednej osoby, ale interes pewnej grupy osób. Interes społeczny przemawia w tej sprawie za koniecznością budowy przedmiotowej linii energetycznej, której brak utrudnia lub uniemożliwia realizację inwestycji w obrębie tego terenu

W ocenie Sądu inwestycja objęta zaskarżoną decyzją co najwyżej narusza interes faktyczny skarżących. Poprzez umiejscowienie części linii energetycznej po stronie południowej przyszłej drogi (pasa zarezerwowanego pod przyszłą drogę), podłączenie ich działki lub działek powstałych z podziału działki skarżących będzie wymagało poniesienia większych kosztów, niż w przypadku, gdyby linia energetyczna przebiegała po stronie północnej pasa drogowego przyszłej drogi i to stanowi o naruszeniu ich interesu faktycznego. Dokonanie przyłącza energetycznego na działce skarżących nr ........ z linią energetyczną objętą zaskarżoną decyzją jest technicznie wykonalne i nie przeczą tego nawet sami skarżący. Z akt sprawy wynika, że między skarżącymi a inwestorem prowadzona była bogata korespondencja. Inwestor nie uzgodnił ze skarżącymi warunków przebiegu linii energetycznej przez ich działkę. Wprawdzie skarżący w swoim piśmie z dnia ......marca 2003 r. wyrazili

13

Sygn. akt II SA/Kr 534/04

zgodę na budowę linii energetycznej, jednak ich zgoda była uwarunkowania szeregiem zastrzeżeń tak co do miejsca budowy przyłącza, jak i warunków technicznych takiej budowy. To jednak do inwestora należy decyzja, czy zgadza się na budowę linii energetycznej na warunkach podanych przez jedną ze stron, czy też realizuje taką inwestycję na warunkach przez siebie zaakceptowanych. W takiej sprawie jak ta nie można wywieść istnienia prawa podmiotowego po stronie skarżących w zakresie skutecznego domagania się realizacji przez inny podmiot inwestycji na takich warunkach, jakie określają sami skarżący. To inwestor zabiegał o uzyskanie zgody na wejście w teren inwestycji, uzyskał warunki zabudowy i zagospodarowania terenu i zlecił sporządzenie projektu budowlanego. Nie można więc było wymagać, aby inwestor w szczególny sposób traktował jedną z wielu stron tylko dlatego, że w interesie faktycznym danej osoby leży takie wybudowanie linii energetycznej, które w przyszłości lepiej służyłoby podziałowi jej działki i wybudowania kilku budynków.

Nie można również pominąć i tej okoliczności, że w tej sprawie zarówno usytuowanie przedmiotowej linii energetycznej po stronie północnej lub południowej pasa zarezerwowanego w planie miejscowym na poczet przyszłej drogi spowoduje techniczne utrudnienie w podłączeniu do takiej linii działek znajdujących się po przeciwnej stronie. Tym samym w każdym przypadku część właścicieli działek musiałaby ponieść większe koszty związane z podłączeniem ich działek do sieci energetycznej.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że zaskarżona decyzja ....... Małopolskiego oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty O. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie obu decyzji. Zgodnie z art. 145 § l pkt l P.p.s.a. sąd tylko wtedy uchyla zaskarżoną decyzję (postanowienie), jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź też naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie każde więc naruszenie prawa stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. W tej zaś sprawie nie miały miejsca - w ocenie Sądu -naruszenia prawa skutkujące wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Tym samym stosownie do treści art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.

14