Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Anna Szymańska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 599/24 w sprawie ze skargi H. M. na uchwałę Rady Gminy Warszawa-Białołęka z dnia 26 października 2001 r. nr XLVII/621/01 w przedmiocie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego 1. uchyla zaskarżony wyrok i stwierdza nieważność § 10 ust. 2 pkt 13 tiret pierwszy i drugi zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działki nr ew. [...] obręb [...]; 2. zasądza od Miasta Stołecznego Warszawy na rzecz H. M. kwotę 1287 (jeden tysiąc dwieście osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z 6 czerwca 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 599/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie, sąd wojewódzki, sąd pierwszej instancji) po rozpoznaniu skargi H. M. (dalej: skarżąca, skarżąca kasacyjnie) na uchwałę Rady Gminy Warszawa-Białołęka (dalej: Rada, organ) z 26 października 2001 r. nr XLVII/621/01 (dalej: uchwała, plan, zmiana planu) w przedmiocie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego - oddalił skargę.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Rada Gminy Warszawa-Białołęka (dalej: Rada, organ) uchwaliła 26 października 2001 r. zmianę miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy, dla fragmentów obszarów O-51 i X-71 w gminie Warszawa-Białołęka.

Skarżąca złożyła skargę na powyższą uchwałę, wnosząc o uchylenie § 10 ust. 1 pkt 13 tiret pierwsze i drugie planu. Wskazała, że jest właścicielem nieruchomości położonej w Warszawie, Dzielnica Białołęka, stanowiącej m.in. działkę nr [...] (powstałą z podziału działki nr [...]), która położona jest na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem UM. Podała m.in., że zapisy planu naruszają jej prawo własności.

W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie. W szczególności zaznaczono, że uchwała została wydana podczas obowiązywania ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15 poz. 139 ze zm., dalej: u.z.p.). W ocenie organu ustalenia obowiązującego planu oparto na obowiązującym w czasie sporządzania projektu uchwały rozporządzeniu Ministra Przemysłu i Handlu z 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 139, poz. 686; dalej: rozporządzenie) oraz na wytycznych określonych w piśmie Oddziału Mazowieckiego Okręgowego Zakładu Gazownictwa "Gazownia Warszawska" w Warszawie PGNiG S.A. z 13 maja 1999 r., które było złożonym formalnie wnioskiem do planu. W ocenie organu, w sprawie nie doszło do naruszenia trybu postępowania lub właściwości organów w świetle obowiązującej wtedy u.z.p.

WSA w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem z 6 czerwca 2024 r. uznał, że zakwestionowana uchwała nie narusza prawa skutkującego stwierdzeniem jej nieważności, a z urzędu nie stwierdzono istnienia uchybień, które skutkowałyby jej uwzględnieniem. W szczególności wskazano, że istota zarzutów skarżącej sprowadza się do wskazania, że zapisy § 10 ust. 1 pkt 13 tiret pierwsze i drugie uchwały naruszają jej prawo własności.

Sąd wojewódzki podzielił ocenę organu, że przyjęte w planie ograniczenia, zawarte w § 10 ust. 1 pkt 13 tiret pierwsze i drugie uchwały, nie naruszają funkcjonującego w czasie podejmowania kontrolowanej uchwały rozporządzenia i mieszczą się w dopuszczalnym kształtowaniu sposobu wykonywania prawa własności przez plan miejscowy jako realizacja przepisów odrębnych, a także wymogów bezpieczeństwa publicznego. Wyjaśniono, że w § 10 ust. 1 pkt 13 uchwały nakazano zachowanie bezpiecznych odległości od istniejącego gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy do 500 mm, wskazanych w załączniku nr 2 do rozporządzenia, tj. 25 m dla wolnostojących budynków niemieszkalnych i pomocniczych, 30 m dla parkingów samochodowych, 35 m dla zabudowy mieszkaniowej rozproszonej, 50 m dla zabudowy mieszkaniowej zwartej i 65 dla budynków użyteczności publicznej. Dalej, że dla terenów oznaczonych symbolem UM, w ramach których zlokalizowana jest nieruchomość skarżącej, w strefie bezpieczeństwa 65 m zakazano realizowania obiektów kubaturowych w pasie 25 m od gazociągu. Podniesiono, że organ nie skorzystał z możliwości zredukowania w/w odległości, o których mowa w ust. 1-4 załącznika nr 2 do rozporządzenia z uwagi na wykonanie gazociągu w starej technologii (nie zastosowano zmniejszenia naprężenia zredukowanego w ściance rury). Poza tym, w ocenie sądu pierwszej instancji przepis mówiący o szerokości zmniejszonej w stosunku do odległości podstawowych, zamieszczony w załączniku nr 2 do rozporządzenia, ma charakter fakultatywny, gdyż zawiera zwrot "można przyjąć, stosując (...)". Wyjaśniono, że gdyby doszło do zbudowania nowego odcinka gazociągu w nowoczesnej technologii, mogłaby to być okoliczność prowadząca do zmiany tego planu w kwestionowanym zakresie. Tym samym, nie uznano za trafny zarzut naruszenia art. 140 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16 poz. 93 ze zm.; dalej: k.c.) w związku z art. 21 ust. 1 Konstytucji RP.

W ocenie sądu wojewódzkiego skarżąca nie wykazała, na czym polegało naruszenie prawa przez organ przy uchwalaniu planu. Wskazano, że niezasadnie powoływała się na przepisy oraz orzecznictwo, które nie mają zastosowania do zaskarżonej uchwały, podjętej 26 października 2001 r.

Podsumowując w ocenie WSA w Warszawie, Rada właściwie zrealizowała swe prawo do stanowienia aktów prawa miejscowego i nie naruszyła przez to w sposób nieuprawniony interesu prawnego skarżącej. Działając na podstawie i w granicach obowiązującego wówczas prawa, wydała akt prawa miejscowego, którego kontrola nie potwierdziła wadliwości jego § 10 ust. 1 pkt 13 tiret pierwsze i drugie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, zaskarżając go w całości, zarzucając:

a) naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 7 i art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r. nr 13 poz. 74 ze zm.; dalej: u.s.g.) poprzez błędną ich wykładnię i w konsekwencji tego przyjęcie przez WSA w Warszawie, że Rada właściwie zrealizowała swoje prawo do stanowienia aktów prawa miejscowego działając na podstawie i w granicach prawa oraz, że częściowe powtórzenie w zaskarżonej uchwale przepisów załącznika nr 2 do rozporządzenia, nie powoduje nieważności uchwały w części obejmującej § 10 ust. 1 pkt 13 tiret pierwsze i drugie uchwały, podczas gdy zapis taki tożsamy jest z dokonaniem w akcie prawa miejscowego powtórzeń i modyfikowaniem przepisów rozporządzeń, w dodatku bez delegacji ustawowej;

2) art. 140 k.c. w zw. z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez błędną ich wykładnię i w konsekwencji tego przyjęcie przez WSA w Warszawie, że uchwała wprowadza dozwolone ograniczenia w sposobie wykonywania prawa własności i nie wpływa w sposób istotny i bezprawny na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, podczas gdy uchwała wprowadza ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości dalej idące niż rozporządzenie i bez możliwości odstępstw przewidzianych rozporządzeniem i tym samym nie stanowi dopuszczalnego ograniczenia prawa własności;

3) pkt 1 załącznika 2 do rozporządzenia poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji tego przyjęcie przez WSA w Warszawie, że przepis zamieszczony w załączniku nr 2 do rozporządzenia ma charakter fakultatywny, gdyż zawiera zwrot "można przyjąć, stosując (...)", podczas gdy przepis ten powinien być należycie wykładany jako odnoszący się do etapu stosowania, a nie stanowienia prawa i cytowany zwrot nie stanowi delegacji ani uprawnienia do ustanawiania wyjątków w aktach prawa miejscowego, w tym w przedmiotowej uchwale, w zakresie ustanawiania reguł zastosowania odległości podstawowych zabudowy od gazociągu, b) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, że skarżąca nie wykazała, na czym polegało naruszenie prawa przez organ przy uchwalaniu uchwały, podczas gdy podjęcie uchwały nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a sąd rozstrzygając nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie § 10 ust. 1 pkt 13 tiret pierwsze i drugie zaskarżonej uchwały; przyznanie zwrotu kosztów, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych za postępowanie przed WSA w Warszawie oraz w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Pismem z 24 października 2024 r. stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA.

Skarga kasacyjna okazała się usprawiedliwiona, choć nie wszystkie jej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie.

Skarżący kasacyjnie upatruje naruszenia art. 7 i art. 94 Konstytucji RP oraz art. 40 ust. 1 u.s.g. w powtórzeniu i jednocześnie modyfikacji przepisów rozporządzenia, w tym w zakresie braku możliwości odstępstw od ustalonych tym rozporządzeniem odległości projektowanych obiektów w stosunku do istniejących gazociągów oraz do projektowanych gazociągów w stosunku do istniejących obiektów budowlanych (§ 6 ust. 3 rozporządzenia). Kluczowy w sprawie przepis § 10 ust. 2 pkt 13 planu wprowadza ograniczenie realizowania zabudowy w strefie bezpieczeństwa 65 m od linii wytyczonego na rysunku planu gazociągu wysokiego ciśnienia Ø 500 oraz projektowanego gazociągu Ø 700 i wymienia konkretne obiekty z zakazem ich realizowania we wskazanej odległości oraz nakazem zachowania bezpiecznych odległości od gazociągu. Należy zgodzić się ze skarżącą, że powyższe zapisy powielając załącznik nr 2 do rozporządzenia wprowadzają sztywne zasady, kreując zatem stan prawny, odbiegający od regulacji wynikającej z rozporządzenia. Rozporządzenie ustalając bowiem odległości podstawowe (§ 6 ust. 1 rozporządzenia), których parametry określa załącznik nr 1 i 2, przewiduje możliwość ich zredukowania poprzez zastosowanie zmniejszenia naprężenia zredukowanego w ściance rury. Wartości zmniejszenia tego naprężenia oraz jak tego rodzaju zabieg przekłada się na zredukowanie odległości podstawowych, określa szczegółowo załącznik nr 2. W każdym razie na etapie projektowania i budowy, przebudowy bądź rozbudowy gazociągu taka możliwość wedle przepisów powszechnie obowiązujących istnieje. Zatem na etapie stosowania prawa taka możliwość zaktualizuje się. O tym będą natomiast decydować konkretne uwarunkowania techniczne oraz czasami strategiczne decyzje właściciela lub zarządcy gazociągu. Jak stanowi § 4 ust. 1 rozporządzenia sieć gazowa powinna być zaprojektowana i wykonana w sposób zapewniający bezpieczną jej eksploatację oraz dostawę paliwa gazowego w ilościach wynikających z bieżącego i planowanego zapotrzebowania. Kluczowym zatem jest kwestia wyłączenia normą planu możliwości skorzystania z odstępstw od podstawowych odległości na etapie projektowania i budowy, zarówno wymienionych w przepisie planu obiektów budowlanych, jak i planowanego gazociągu.

Natomiast bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostaje kwestia powtórzenia w uchwale przepisów rozporządzenia w zakresie powielenia odległości podstawowych od gazociągu. Rozważania należy rozpocząć od kluczowej kwestii, jaką jest data uchwalenia planu i fundamentalnej zasady, że sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu według stanu obowiązującego w dniu jego wydania (w wypadku planu uchwalenia). Reguła ta wynika m. in. z zasady legalizmu (art. 7 Konstytucji RP), kontrolnej funkcji sądownictwa administracyjnego (art. 184 Konstytucji RP), obowiązku orzekania w oparciu o akta sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), a także ogólnej zasady prawa tempus regit actum (por. np. wyrok NSA z 14 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2470/14; wyrok NSA z 15 marca 2022 r., sygn. akt II OSK 809/21; wyrok NSA z 8 listopada 2022 r. sygn. akt II OSK 1742/22; wyrok NSA z 20 września 2023 r., sygn. akt II OSK 3234/20). W dacie uchwalenia planu nie obowiązywały przepisy, które czyniły niedopuszczalnym takie powtarzanie. Poza wszystkim nie w każdej sprawie samo powtórzenie przepisu rozporządzenia w akcie prawa miejscowego stanowi o istotnym naruszeniu zasad uchwalenia planu (vide wyrok NSA z 18 kwietnia 2023 r. sygn. akt II OSK 1255/20 i powołane tam orzecznictwo).

Zauważyć co prawda trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje stanowisko, zgodnie z którym niedopuszczalnym jest powtarzanie w aktach prawa miejscowego przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Zasadę taką wyrażał § 77 ust. 4 uchwały Nr 47 Rady Ministrów z 5 listopada 1991 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (M.P. z 1991 r. Nr 44, poz. 310), ale z mocy § 1 ust. 1 tej uchwały nie dotyczyła ona aktów ustanawiających prawo miejscowe. Chybione jest także powoływanie się na rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 908, dalej: z.t.p.), gdyż akt ten wszedł w życie 1 sierpnia 2002 r. (§ 2 z.t.p.) i jako taki nie mógł znaleźć zastosowania przy uchwalaniu aktu prawa miejscowego podjętego wcześniej, tj. w dniu 26 października 2001 r.

Kluczowym zagadnieniem nie jest jednak kwestia powielenia w planie treści przepisów załącznik nr 2 do rozporządzenia, lecz błędnie niestwierdzone przez WSA w Warszawie nadużycie władztwa planistycznego i naruszenie tym samym w sposób nieuprawniony prawa własności poprzez wykluczenie możliwości zredukowania owych podstawowych odległości od gazociągu (art. 140 k.c. w zw. z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Sąd wojewódzki stwierdził, że organ nie skorzystał z możliwości zredukowania odległości podstawowych z uwagi na wykonanie gazociągu w starej technologii. Oznacza to, że Rada weszła w kompetencje dla niej nieprzewidziane. Możliwość bowiem oceny, czy istnieją warunki do zredukowania odległości podstawowych została każdorazowo pozostawiona etapowi technicznej realizacji, tj. projektowania i budowy gazociągu.

Obowiązujące w dacie uchwalenia planu rozporządzenie w załączniku nr 2 rzeczywiście zawierało wyznaczenie odległości podstawowych gazociągów układanych w ziemi o ciśnieniu gazu powyżej 0,4 MPa do 10 MPa od obrysów obiektów terenowych. Jak wynika z tabeli zawartej w tym załączniku, dla gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy 500 mm (kolumna 9) wyznaczono podstawowe odległości gazociągu od zabudowy i zabudowy od gazociągu w zależności od rodzaju zabudowy, przy czym najwyższa wartość została przyjęta dla budynków użyteczności publicznej (65 m). To są jednak odległości podstawowe. Trafnie podnosi skarżąca kasacyjnie, że dalsza treść załącznika nr 2 dopuszcza zmniejszenie tych odległości. Zgodnie z punktem 1 załącznika nr 2 odległość zmniejszoną w stosunku do odległości podstawowych można przyjąć stosując zmniejszenie naprężenia zredukowanego w ściance rury. Jeżeli odległość gazociągu do obiektu terenowego wynosi co najmniej: 1) 75% odległości podstawowych, naprężenie zredukowane należy zmniejszyć o 10%; 2) 50% odległości podstawowych, naprężenie zredukowane należy zmniejszyć o 20% i 3) 25% odległości podstawowych, naprężenie zredukowane należy zmniejszyć o 30%. Kolejne punkty tego załącznika pozwalają na redukowanie odległości zabudowy z uwagi na redukowanie naprężenia w ściance rury oraz w pewnych przypadkach od napowietrznych linii elektroenergetycznych i elektroenergetycznych stacji transformatorowych. Prawdą jest, że zmniejszenie odległości zabudowy od gazociągu ma charakter fakultatywny i nie musi być ono zastosowane. O tym jednak ostatecznie zadecyduje organ zatwierdzający projekt budowlany gazociągu, czy decyzja udzielająca pozwolenia na budowę i zatwierdzająca projekt budowlany danego rodzaju zabudowy wymienionej w planie, ewentualnie przy składaniu sprzeciwu w przypadku zabudowy na podstawie zgłoszenia. Tymczasem plan miejscowy ustalając sztywne odległości i nie dopuszczając ich zredukowania powoduje, że występuje pierwotna kolizja między normą rozporządzenia, a normą planu.

W tym miejscu należy podkreślić, że przyjęty system obowiązywania aktów prawa miejscowego, a także model ich kontroli, oparte są na założeniu, że stan sprzeczności planu miejscowego z przepisami znajdującymi się w akcie wyższego rzędu powinien być odnoszony do ściśle określonego momentu czasowego, tj. powinien istnieć w dacie uchwalenia planu miejscowego. Powstanie natomiast późniejszej sprzeczności pomiędzy zapisami planu miejscowego, a regulacją prawa powszechnego oznacza, że gminny akt planowania przestrzennego powinien zostać dostosowany do nowego stanu prawnego (vide wyrok NSA z 15 marca 2022 r. sygn. akt II OSK 809/21). W tym wypadku możliwość odstępstw została przewidziana w przepisie rozporządzenia obowiązującym w dniu uchwalenia planu, a regulacje planu ją pominąwszy – bezzasadnie ograniczyły prawo własności podmiotów, których mogłyby dotyczyć.

Czyni to zasadnym zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 140 k.c. w zw. z art. 21 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię sprowadzającą się do uznania, że wprowadzone w § 10 ust. 2 pkt 13 planu ograniczenia w sposobie wykonywania prawa własności nie wpłynęły w sposób istotny i bezprawny na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Skoro powszechnie obowiązujące przepisy dopuszczały, w dacie uchwalenia planu miejscowego na zmniejszenie pod pewnymi warunkami odległości lokalizowania obiektów od gazociągu, a plan miejscowy nie pozwalał na takie zmniejszenie, to niewątpliwie dokonano istotnej ingerencji w prawo własności skarżącej zasadniczo wyłączając spod prawa do korzystania z części jej nieruchomości mimo, że to ograniczenie mogło być potencjalnie mniejsze w przypadkach zawartych w załączniku nr 2 pkt 1-2 rozporządzenia (tak NSA w analogicznej sprawie – wyrok z 11 września 2018 r. sygn. akt II OSK 2239/17).

Sąd pierwszej instancji nie dostrzegając wadliwej treści § 10 ust. 2 pkt 13 planu miejscowego naruszył zasadę praworządności przewidzianą art. 7 Konstytucji RP oraz przepis art. 94 Konstytucji RP, zgodnie z którym organy samorządu terytorialnego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów.

Na zakończenie należy podzielić stanowisko skarżącej kasacyjnie, że doszło do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez przeprowadzenie błędnej kontroli zaskarżonego aktu. Skarżąca bowiem od początku starała się wykazać, że przepis planu oddziałuje negatywnie na jej sytuację jako właściciela działki położonej w strefie oddziaływania gazociągu. Wykluczenie możliwości zredukowania podstawowych odległości wynikających z rozporządzenia stanowiło przekroczenie przez gminę władztwa planistycznego. Sąd wojewódzki tymczasem wadliwie skonkludował, że skarżąca nie wykazała na czym naruszenie prawa miałoby polegać.

Wskazane wyżej motywy i przyjęte oceny stanowią wystarczającą podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia zaskarżonego wyroku. Ponieważ sama istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, to działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. NSA rozpoznał skargę H. M. na plan. Kontrolując zaskarżony plan w zakresie objętym skargą, NSA uznał, że skarga jest zasadna i nastąpiło przekroczenie granic władztwa planistycznego poprzez objęcie regulacją planu miejscowego przepisów objętych innych aktem powszechnie obowiązującym i to w sposób jedynie częściowy, powodujący niedopuszczalne ograniczenie prawa własności skarżącego. Skutkowało to stwierdzeniem nieważności § 10 ust. 2 pkt 13 tiret pierwszy i drugi uchwały na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. W tym miejscu należy wyjaśnić, że zarówno w skardze do WSA w Warszawie, jak i uzasadnieniu zaskarżonego wyroku konsekwentnie, acz błędnie, powołuje się § 10 ust. 1 pkt 13. Tymczasem analiza tekstu planu prowadzi do wniosku, że jest to oczywista omyłka. Zacytowany w skardze fragment planu to § 10 ust. 2 pkt 13 i tego przepisu dotyczy rozstrzygnięcie podjęte przez NSA.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a., art. 200 oraz 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te składa się wpis od skargi (300 zł), wynagrodzenie pełnomocnika przez sądem wojewódzkim (480 zł), opłata od pełnomocnictwa (17 zł), opłata kancelaryjna za sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji (100 zł), wpis od skargi kasacyjnej (150 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika przed NSA (240 zł). NSA orzekał na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.