Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi B. Ś., P. Ś. i T. K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie przyznania odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn. hip. "[...]" - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżących: B. Ś., P. Ś. i T. K. solidarnie kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z [...] r. B. Ś. , P. Ś. , T. K. wystąpili do Prezydenta W. o odszkodowanie za nieruchomość położona w W., przy ul. [...], hip. "[...]" o pow. Nieruchomość w W. nr [...] sążni kwadratowych, w udziałach wynikających z porządku dziedziczenia po byłej właścicielce nieruchomości M. K. M. vel. M.

Pismem z [...] r. B. Ś. , P. Ś. , T. K. złożyli zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do Wojewody [...], który postanowieniem nr [...] z [...] r. uznał wniesione zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi W. termin na podjęcie rozstrzygnięcia wynoszący 4 miesiące od daty doręczenia tego postanowienia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta W. wnieśli B. Ś. , P. Ś. i T. K. wskazując, że organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie, a także nie wyznaczył terminu jej zakończenia. Wskazali, że co prawda Wojewoda [...] wyznaczył postanowieniem z [...] r. 4 miesięczny termin do rozpoznania sprawy, jednakże termin ten jest sprzeczny z prawem, albowiem k.p.a. nie przewiduje takiego terminu.

W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że przesłankami wymagającymi ustalenia w niniejszym postępowaniu jest określenie konkretnej daty pozbawienia władztwa nad nieruchomością oraz przeznaczenie tej nieruchomości w Ogólnym Planie Zagospodarowania Przestrzennego W. .

Tym samym organ zwrócił się do Archiwum Państwowego oraz do Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami w Dzielnicy P. o nadesłanie stosownych dokumentów. Jednocześnie wskazał, że zawiadomił pełnomocnika skarżących o przewidywanym terminie zakończenia postepowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność organu wyczerpali środki zaskarżenia. Z akt sprawy administracyjnej wynika, iż pismem z 16 kwietnia 2013 r. skarżący złożyli zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a.

Zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie i - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (wyrok NSA z 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016). Skarga na bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

Jednocześnie wskazać trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania.

W niniejszej sprawie nie jest kwestionowanym, że wniosek został złożony przez skarżących [...] r. Od tej więc daty rozpoczął swój bieg termin z art. 35 § 3 k.p.a. do załatwienia sprawy nim objętej. Z nadesłanych do akt sprawy dokumentów wynika w sposób bezsporny, że do dnia wniesienia przez skarżących przedmiotowej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz do dnia rozprawy, organ nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. W związku z powyższym zarzut bezczynności organu przy rozpoznawaniu wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości należało uznać za uzasadniony, co skutkuje wyznaczeniem Prezydentowi W. dwumiesięcznego terminu do załatwienia sprawy.

Jednocześnie z uwagi na treść art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a Sąd zobligowany był do oceny czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z akt sprawy wynika, że organ w dniu [...] r. wystąpił do Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami w Dzielnicy P. o nadesłanie akt własnościowych nieruchomości, a akta te zostały przekazane przy piśmie z [...] r. Następnie w dniu [...] r. Prezydent W. zwrócił się do Biura Geodezji i Katastru o nadesłanie aktualnej informacji z rejestru gruntów oraz fragmentu mapy ewidencyjnej z naniesionymi granicami hipotecznymi i granicami działek ewidencyjnych przedmiotowej nieruchomości oraz w tym samym dniu poinformował pełnomocnika skarżących o przewidywanym terminie rozpatrzenia wniosku oraz o przyczynach nierozpoznania wniosku w terminie. Z akt sprawy wynika, że dokumenty te wpłynęły do Prezydenta W. w dniu [...] r. Kolejnymi pismami datowanymi na [...] r. organ wystąpił do Archiwum Państwowego W. o udzielenie informacji, jakie było przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości przed dniem [...] r. w Ogólnym Planie Zabudowania W. wraz z odpowiednim opisem dot. terenu, a w przypadku istnienia innych planów również o nadesłanie stosownej informacji, a także do Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami w Dzielnicy P. o nadesłanie akt lokalizacyjnych dotyczących tej nieruchomości. Pismem datowanym na dzień [...] organ również poinformował pełnomocnika skarżących o przyczynach w uchybieniu terminu z art. 35 k.p.a. a także poinformował o nowym terminie jej rozpoznania. W ocenie Sądu powyższe działania wskazują, że organ, choć w odstępach czasu, podejmował czynności zmierzające do rozpoznania sprawy. Również charakter sprawy tj. roszczenie odszkodowawcze za nieruchomość warszawską, oraz związana z tym konieczność pozyskania niezbędnej dokumentacji, w tym z Archiwum Państwowego, i ustalenia granic działek ewidencyjnych w stosunku do nieruchomości hipotecznej, daty faktycznego pozbawienia właściciela władztwa nad nią oraz przeznaczenia nieruchomości wskazuje na skomplikowany jej charakter. Oceniając przesłanki z art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. Sąd wziął również pod uwagę, że z załączonego do sprawy skoroszytu pn. "[...] z oznaczeniem "[...]" wynika, że akta te zawierają w rzeczywistości szczątkowe dane, które mogłyby doprowadzić do ustalenia odszkodowania na rzecz skarżących i sprowadzają się jedynie do opisu budynków na gruncie oraz jednej mapy. Z kolei pełnomocnik skarżących dopiero w dniu [...] r. przedłożył kopie decyzji dot. zmiany nazwiska przez K. M. oraz A. M. wraz z aktami zgonów tychże. Biorąc pod uwagę skomplikowany charakter sprawy, konieczność zgromadzenia brakującej archiwalnej dokumentacji oraz dokonania jej analizy, Sąd uznał, że w bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, bezczynności organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 tej ustawy.