Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 1151/16 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Decyzją z dnia 12 października 2016 r. nr [...] Wojewoda Śląski - po rozpoznaniu odwołania T. S.A. Oddział w C. oraz R. M. od decyzji Starosty C. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w zakresie:

1) niepotwierdzeni faktu zaistnienia przesłanek zajęcia w trybie przepisu art. 126 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.), części nieruchomości położonych w miejscowości B., gminie K. składających się z działek nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], stanowiących własność M. B.;

2) nałożenia na R. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą I. z siedzibą w S. kary w wysokości łącznej 15.000,00 zł, za zwłokę w złożeniu do Starosty wniosku o wydanie decyzji zezwalającej na czasowe zajęcie nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...];

3) za zajęcie nieruchomości bez zaistnienia przesłanek wynikających z przepisu art. 126 ust. 5;

4) zobowiązania R. M. do jej uiszczenia

- utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy w zakresie pkt II oraz uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie pkt III oraz IV i orzekł o nałożeniu na T. S.A. z siedzibą w K. kary łącznej 15.000,00 zł za zwłokę w złożeniu do Starosty C. wniosku o wydanie decyzji zezwalającej na czasowe zajęcie nieruchomości stanowiącej własność M. B. oraz zobowiązaniu do jej uiszczenia w ciągu 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji na podane konto Starosty C. Jednocześnie organ orzekł, że rozstrzygnięcie w pozostałym zakresie, wobec niewniesienia odwołania stało się ostateczne (punkt I sentencji decyzji).

R. M., w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze na powyższą decyzję, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.

Zarządzeniem z dnia 18 stycznia 2017 r. Przewodniczący Wydziału II wezwał stronę skarżącą do wskazania i wykazania przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) i tym samym do uzasadnienia złożonego wniosku.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący wskazał, że w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji poniesie znaczną szkodę, polegającą na naruszeniu dobrego imienia i marki. Jest to szkoda niemajątkowa, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot przedmiotu spełnionego świadczenia. Wskazał także, że utrata dobrego imienia jako przedsiębiorcy, narazi go na utratę zaufania u partnerów gospodarczych, a w dalszej kolejności spowoduje to straty majątkowe.

Postanowieniem z dnia 6 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., oddalił powyższy wniosek wskazując, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w zakresie niepotwierdzania zaistnienia przesłanek zajęcia w trybie art. 126 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm. – zwanej dalej: "u.g.n."), stanowi rozstrzygnięcie w wyniku którego nie zostały nałożone na skarżącego ani uprawnienia, ani obowiązki. W tej części decyzja nie nadaje się do wykonania i to wynika z samego charakteru rozstrzygnięcia. Ponadto w uzasadnieniu wniosku skarżący nie wskazał w jaki sposób ta część rozstrzygnięcia mogłaby naruszyć jego dobre imię jako przedsiębiorcy. Nawiązując do drugiego punktu zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że organ odwoławczy uchylił w nim obowiązek zapłaty kary przez skarżącego w wysokości 15.000,00 zł, a następnie nałożył tę karę na T. S.A w K. Powyższe oznacza, że również w tej części decyzja nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków, a nawet zwalnia go z obowiązku uiszczenia kary pieniężnej. Co więcej, skarżący w uzasadnieniu wniosku nie wykazał związku pomiędzy uchyleniem wymierzenia mu kary i obciążeniem karą innego podmiotu a wskazaną przez niego grożącą mu szkodą.

W zażaleniu na powyższe postanowienie R. M. podniósł, że uchylenie zaskarżoną decyzją obowiązku zapłaty przez skarżącego kary w wysokości 15.000,00 zł i nałożenie go na T.S.A. z siedzibą w K., nie oznacza, iż skarżący zostanie z niego zwolniony. Jak wynika bowiem z treści umowy zawartej pomiędzy stroną skarżącą a spółką, wykonawca prac zobowiązany jest do pokrycia wszelkich kosztów związanych z realizacją przedmiotu umowy. Spółka z pewnością skorzysta z przysługujących jej uprawnień regresowych wobec skarżącego, który będzie zobowiązany do zapłaty nie tylko wskazanej wyżej kwoty, ale również podatku VAT. Niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji narazi tym samym stronę na dużo większe straty finansowe, co może mieć wpływ na prowadzoną przez niego działalność gospodarczą.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa we wskazanym przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę udzielenia ochrony tymczasowej, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie kontrolowanego aktu faktycznie spowoduje skutki, o których mowa we wskazanym przepisie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ani wniosek skarżącego, ani wniesione zażalenie nie zawierają argumentacji, która mogłaby podważyć prawidłowość zaskarżonego postanowienia. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, iż rozstrzygnięcie Wojewody Śląskiego utrzymujące w mocy pkt II decyzji Starosty C., którym organ ten orzekł o niepotwierdzeniu zaistnienia przesłanek zajęcia w trybie art. 126 ust. 5 u.g.n., części nieruchomości stanowiącej własność M. B., nie zalicza się do kategorii aktów administracyjnych podlegających wykonaniu. Nie kreuje ono bowiem żadnych obowiązków, nie przyznaje też skarżącemu żadnych uprawnień. Z uwagi na powyższe nie można uznać aby zaskarżona decyzja we wskazanym wyżej zakresie mogła spowodować konsekwencje, które należałoby postrzegać jako rodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Odnosząc się zaś do tej części decyzji, którą Wojewoda Śląski uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w zakresie pkt III oraz IV i orzekł o nałożeniu na T. S.A. z siedzibą w K., kary łącznej 15.000,00 zł za zwłokę w złożeniu do Starosty C. wniosku o wydanie decyzji zezwalającej na czasowe zajęcie nieruchomości, należy przede wszystkim stwierdzić, że skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił aby wykonanie rozstrzygnięcia we wskazanym zakresie stanowiło znaczną dolegliwość majątkową, mającą określony skutek w jego finansach. Poza ogólnymi twierdzeniami nawiązującymi do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący nie wykazał, że zapłata kary pieniężnej w sprawie objętej skargą przez inny podmiot będzie wiązała się z utratą jego dobrego imienia jako przedsiębiorcy czy też z realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego bądź miała wpływ na prowadzenie przez niego działalności gospodarczej. Z uwagi na powyższe brak było podstaw do zastosowania art. 61 § 3 P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.