Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 maja 2014 r. sprawy ze skargi B.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej B.K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Dyrektor Izby Skarbowej w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] odmawiającą B.K.-N. stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie [...] zł, z tytułu umowy pożyczki pieniężnej w kwocie [...] zł.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż w dniu 9 kwietnia 2013 r. pomiędzy A. spółką [...] z siedzibą w S. jako pożyczkodawcą (dalej: Spółka) a B. K.-N. jako pożyczkobiorcą, została zawarta umowa pożyczki środków pieniężnych w kwocie [...] zł. Pożyczkobiorca zobowiązał się do zwrotu pełnej kwoty pożyczki wraz z odsetkami w terminie do dnia [...] r. w równych ratach po [...] zł. Z tytułu zawartej umowy podatniczka w dniu [...] r. złożyła deklarację PCC-3, w której wykazała umowę pożyczki w kwocie [...] zł wraz z należnym podatkiem w kwocie [...] zł.

W dniu [...] r. strona złożyła do organu podatkowego pismo z dnia [...] r., w którym wyjaśniła, że złożyła deklarację PCC-3 w związku z zawarciem umowy pożyczki z podatnikiem podatku VAT, stąd w jej ocenie usługa pożyczki będzie mieściła się w zakresie czynności wskazanych w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm. – dalej zwana: "u.p.t.u."), będzie tym samym korzystała ze zwolnienia z tego podatku. Wobec tego, że pożyczka podlega zwolnieniu z VAT, jest także wyłączona z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 101, poz. 649 ze zm. – dalej zwana: "p.c.c."). Wniosła o anulowanie deklaracji PCC-3 i zwrot wpłaconego podatku w kwocie [...] zł. W dniu 16 sierpnia 2013 r. wpłynęła też korekta deklaracji PCC-3 wraz z pismem z dnia 14 sierpnia 2013 r., w którym ponownie podatniczka wskazała na zwolnienie ww. pożyczki na podstawie ustawy o podatku VAT, tym samym jej wyłączenie z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

W toku postępowania organ podatkowy I instancji uzupełnił materiał dowodowy o informacje uzyskane od pożyczkodawcy A. sp. [...] z siedzibą w S. W piśmie z dnia [...] r. Spółka - będąca pożyczkodawcą wskazała, że nie świadczy profesjonalnych usług w zakresie pośrednictwa finansowego i udzielania pożyczek pieniężnych innym podmiotom; usługi w zakresie udzielania pożyczek nie są ujęte w przedmiocie działalności Spółki wskazanym w KRS. Przedmiotowa Spółka zawarła dwie umowy pożyczki, w tym jedną z B. K.-N. - viceprezesem Zarządu na kwotę [...] zł, której udzielenie było poprzedzone podjęciem uchwały nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników z uwagi na to, iż jej kwota ([...] zł) przekraczała dwukrotnie wartość kapitału zakładowego Spółki. Ponadto środki finansowe na wypłatę pożyczek nie pochodziły ze specjalnie wyodrębnionych na ten cel funduszy ani w inny sposób wyodrębnionych środków. Do pisma Spółka załączyła kopię protokołu Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników A. sp. [...]. z dnia 29 stycznia 2002 r. oraz z dnia 5 kwietnia 2013 r. zawierającego uchwałę nr 1 w sprawie udzielenia zgody na podpisanie umowy pożyczki do kwoty [...] zł, która przekraczała dwukrotnie wysokość kapitału zakładowego Spółki.

Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. decyzją z dnia [...] r. znak [...] odmówił podatniczce stwierdzenia nadpłaty podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie [...] zł, uznając, że żądanie stwierdzenia nadpłaty jest nieuzasadnione w okolicznościach przedmiotowej sprawy. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie wraz z interpretacją indywidualną z dnia [...] r. Nr [...] (udzieloną przez Ministra Finansów w zakresie wyłączenia z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych - umowy pożyczki udzielonej za wynagrodzeniem).

Dyrektor Izby Skarbowej w S., po rozpatrzeniu odwołania, wymienioną na wstępie decyzją utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W ocenie organu w odniesieniu do dokonanej czynności cywilnoprawnej – umowy pożyczki - nie można było uznać, że nosiła ona cechy, o których mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Jak podkreślił organ odwoławczy, przeciwnie do twierdzenia podatniczki, okoliczności stanu faktycznego uzasadniają twierdzenie, iż omawiana pożyczka pieniężna miała charakter okazjonalny, a zawarta umowa nie była zorganizowaną i świadczoną w sposób ciągły usługą pośrednictwa finansowego, korzystającą ze zwolnienia z VAT. Zamiar rozszerzenia (w przyszłości) działalności gospodarczej o usługi finansowe polegające na udzielaniu odpłatnych pożyczek pieniężnych wskazany został w odwołaniu od skarżonej decyzji pierwszoinstancyjnej i tego organ nie kwestionuje. W dacie zawarcia przedmiotowej umowy pożyczki z dnia [...] r. udzielanie pożyczek pieniężnych w ramach prowadzonej działalności nie miało jednak miejsca, nie stanowiło przedmiotu działalności Spółki, co potwierdziła sama Spółka, W tych okolicznościach sprawy trudno jest więc uznać, że Spółka - pożyczkodawca w momencie udzielenia przedmiotowej umowy pożyczki z dnia [...]r. świadczyła w sposób ciągły usługi polegające na stałym i powtarzającym się odpłatnym udzielaniu pożyczek pieniężnych za oprocentowaniem, które mogłyby podlegać zwolnieniu na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 u.p.t.u., a tym samym wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych w myśl art. 2 pkt 4 p.c.c.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 121 §1, art. 122, art. 187 §1, art. 191 w zw. z art 235 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego wyrażającą się w przyjęciu, że udzielenie pożyczki nie nastąpiło w wykonaniu działalności gospodarczej przez pożyczkodawcę, pomimo tego, że ww. pożyczka była oprocentowana według kryteriów rynkowych (za wynagrodzeniem), została udzielona na okres 10 lat, pochodziła z własnych środków (dochodów) Spółki, które są wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej, odsetki od obu udzielonych pożyczek stanowią 11% dochodów Spółki, a z tytułu otrzymanych odsetek Spółka wystawia na bieżąco faktury VAT (ze stawką "zw"); bezzasadne przyjęcie, że o zakwalifikowaniu czynności jako dokonanej w charakterze podatnika VAT kluczowe znaczenie ma przedmiot działalności uwidoczniony w KRS; błędną wykładnię art. 15 ust. 1 i 2 w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 3 u.p.t.u., polegające na przyjęciu, że spośród ogółu czynności wykonywanych przez podatnika VAT będącego osobą prawną, możliwe jest - w ramach prowadzonej działalności - wyodrębnienie czynności wykonywanych sporadycznie i ustalenie, że dokonując takich czynności podatnik nie działa w charakterze podatnika VAT, podczas gdy udzielenie pożyczek przez Spółkę, spełniało przesłanki uznania tych czynności za podlegające opodatkowaniu, niezależnie od częstotliwości i celu ich udzielenia, czy statusu nabywcy. Ponadto Spółka wystawia faktury VAT ze stawką "zw", stosownie do art. 106 ust. 1 i 4 u.p.t.u. Okoliczności te – w ocenie strony - wskazują, że nie jest to działalność incydentalna. Ponadto poprzez udzielenie pożyczek długoterminowych, oprocentowanych w znacznej wysokości realizowany jest element ciągłości oraz cel zarobkowy w oparciu o zgromadzony przez Spółkę majątek rzeczowy, w myśl art. 15 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u. Powyższe zgodne jest z treścią art. 9 ust. 1 zdanie trzecie dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (D. Urz. UE Nr L 347/1). Nie można wykluczyć, że w toku dalszej działalności Spółka ponownie będzie świadczyła usługi tego rodzaju. Na poparcie swojego stanowiska Skarżąca powołała się na piśmiennictwo w tym zakresie i orzecznictwo.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z dnia [...] r., zatytułowanym "Odpowiedź na stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w S." Skarżąca podtrzymała dotychczasowe twierdzenia i zarzuty skargi, dołączając kserokopię interpretacji indywidualnej Ministra Finansów dla spółki A. oraz kserokopię interpretacji indywidualnej Ministra Finansów dla B.K.-N. z dnia [...] r.

W odpowiedzi na powyższe pismo Dyrektor Izby Skarbowej w S. pismem z dnia [...] r. wskazał, że pisemna interpretacja indywidualna nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach podatkowych wnioskodawcy wynikających z danego stanu faktycznego czy przyszłego stosunku, stwierdza jedynie czy dany podmiot w danych warunkach, w istniejącym stanie prawnym postąpił lub w przyszłości postąpi prawidłowo, a więc zgodnie z prawem podatkowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r., poz. 270) dalej "p.p.s.a", Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 134 § p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że decyzję tę należy uchylić, bowiem została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy jak i z naruszeniem prawa materialnego.

Zaskarżoną do Sądu decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą Skarżącej stwierdzenia nadpłaty podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu umowy pożyczki udzielonej przez spółkę A..

Istotą rozpoznawanej sprawy jest zatem ocena, czy w świetle poczynionych ustaleń faktycznych dotyczących czynności pożyczki udzielonej na rzecz Skarżącej – przez A. spółkę [...] z siedzibą w S. znajduje zastosowanie art. 2 pkt. 4 p.c.c.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b p.c.c. podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlega umowa pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku.

Obowiązek podatkowy powstaje - w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 - z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej i ciąży na biorącym pożyczkę (art. 4 pkt 7), który zobligowany jest również do zapłaty podatku (art. 5 ust. 1) w terminie wskazanym w art. 10 ust. 1 oraz do złożenia deklaracji organowi podatkowemu. Podstawę opodatkowania stanowi kwota lub wartość pożyczki, zaś stawka podatkowa wynosi 2% (art. 6 ust. 1 pkt 7 oraz art. 7 ust. 1 pkt 4).

Z uwagi na kontekst zaistniałego sporu kwestią wymagającą rozważenia jest zasadność zastosowania w rozpatrywanej sprawie normy kolizyjnej wyrażonej w art. 2 pkt 4 lit. b omawianej ustawy podatkowej.

Zgodnie z art. 2 pkt 4 p.c.c. nie podlegają podatkowi od czynności cywilnoprawnych czynności cywilnoprawne, jeżeli przynajmniej jedna ze stron z tytułu dokonania tej czynności jest:

a) opodatkowana podatkiem od towarów i usług,

b) zwolniona z podatku od towarów i usług, z wyjątkiem: umów sprzedaży i zamiany, których przedmiotem jest nieruchomość lub jej część, albo prawo użytkowania wieczystego, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub prawo do miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym lub udział w tych prawach.

Wskazana norma kolizyjna realizuje obowiązującą w polskim systemie podatkowym zasadę jednokrotnego opodatkowania tego samego zdarzenia, akcentując pierwszeństwo oceny skutków podatkowych na gruncie przepisów u.p.t.u.

Wobec powyższego niezbędne jest rozważenie, czy na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług - w brzmieniu na datę zawarcia analizowanej umowy - czynność cywilnoprawna polegająca na udzieleniu pożyczki objęta jest regulacjami tego aktu prawnego, a jeśli tak, to czy z tytułu jej zdziałania ma miejsce opodatkowanie lub zwolnienie z podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu przedmiotowym podatkiem podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 wymienionego aktu prawnego dostawę towarów stanowi przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel. Z kolei przez świadczenie usług - jak wynika z art. 8 ust. 1 - należy rozumieć każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w powołanym powyżej znaczeniu, w tym również (...).

Podatnikami podatku VAT - na podstawie art. 15 ust. 1 - są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2).

Na mocy art. 43 ust. 1 pkt 38 u.p.t.u. udzielanie pożyczek w ramach działalności gospodarczej jest czynnością zwolnioną z podatku od towarów i usług. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem zwalnia się od podatku VAT usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.

W świetle przedstawionych regulacji, aby usługa była objęta podatkiem od towarów i usług, jakkolwiek jednocześnie zwolniona z tego podatku, musi być wykonywana przez osobę, która działa w tym zakresie w charakterze podatnika VAT w ramach jego działalności gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07 wyraził następujący pogląd (pozostający co do zasady aktualny na dzień rozstrzygania w niniejszej sprawie): Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. Ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani zapis z rejestru sądowego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Należy także podkreślić, że nie jest konieczne faktyczne działanie częstotliwe; do uzyskania statusu podatnika wystarczający jest zamiar prowadzenia częstotliwie działalności, choćby nawet po dokonaniu jednorazowej czynności podmiot zaprzestał dalszego prowadzenia działalności gospodarczej (por. Adam Bartosiewicz, komentarz do art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług, LEX 2013).

W tym kontekście rozstrzygające staje się uznanie bądź nie, że sporna umowa pożyczki została po stronie pożyczkodawcy dokonana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Organy, negatywnie ustosunkowując się do tej kwestii, miały na uwadze okoliczność, że czynność ta została dokonana tylko dwa razy, a ponadto, że nie została wskazana w przedmiocie działalności uwidocznionym w Krajowym Rejestrze Sądowym pożyczkodawcy jako rodzaj prowadzonej przez niego działalności, nie wyodrębniono środków z którego pożyczka jest udzielana, nie ma ta działalność profesjonalnego charakteru. Przy czym ustaleń tych organy dokonały na podstawie wyjaśnień Spółki zawartych w piśmie z dnia [...] r. będących odpowiedzią na wskazane pytania organu.

Poprzestanie w okolicznościach sprawy wyłącznie na wyjaśnieniach Spółki zawartych w piśmie z [...] r., będących wyłącznie odpowiedzią na pytanie organu i to tak sformułowanego i nie odnoszącego się do istotnych okoliczności z pkt widzenia dyspozycji art. 15 u.p.t.u. tj. odnoszących się co do :

- działania jako usługodawcy - charakteru tego tupu działalności, czynności/sposób postępowania związane z udzielaniem pożyczki,

- ciągłości – ale nie częstotliwości, sama okoliczność, że dana czynność została wykonana jednorazowo lub wielokrotnie – jak była o tym mowa - nie może przesądzać o tym, że podmiot udzielający pożyczki nie występuje w charakterze podatnika od towarów i usług,

- celu zarobkowego - czerpania zysku z dodatkowej działalności,

budzi wątpliwości co do zupełności materiału dowodowego i jego oceny tym bardziej, że organ nie odniósł się również w żadnej mierze do okoliczności wskazanych przez Skarżącą takich jak : że kwota udzielonej pożyczki pochodziła ze środków zgromadzonych w toku prowadzonej działalności gospodarczej i jej służąca, pożyczka udzielona została za wynagrodzeniem (oprocentowana według kryteriów rynkowych) na okres 10 lat a więc jest pożyczką długoterminową, odsetki (dochody) od udzielonych pożyczek stanowią 11% bieżących dochodów Spółki, udzielona została za zgodą Zgromadzenia Wspólników, pożyczkodawca jest już podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, udzielono jeszcze jednej pożyczki - i to w odniesieniu do definicji podatnika VAT jeśli zważyć, o czym była mowa i czego zdaje się nie kwestionować organ, że podatnikiem VAT – art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. jest osoba (...) wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel i rezultat, działalność (...) usługową, wykorzystuje towary lub wartości niematerialne i prawne w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Wskazane przez Skarżącą okoliczności, bezspornie mogą służyć wyjaśnieniu wątpliwości co do tego w jakim charakterze działa pożyczkodawca.

Niemniej w celu uzupełnienia materiału dowodowego organ winien uzyskać wyjaśnienia Spółki (przesłuchanie w charakterze świadka, czynności sprawdzające) na okoliczności przesłanek z art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. Wskazać także należy, że organ formułując pytanie do Spółki winien wskazać kryteria, którymi kieruje się przy definiowaniu pojęcia "profesjonalny charakter czynności" tym bardziej, że z pisma organu z dnia 22 sierpnia 2013 r. wynika, że brak wpisu przedmiotu działalności do KRS jak i brak wyodrębnienia środków na pożyczki jest poza zakresem pojęcia profesjonalne świadczenie usług.

Po uzupełnieniu materiału dowodowego we wskazanym zakresie, organ dokona jego oceny w całokształcie, mając na uwadze dyspozycję art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. we wskazanym przez Sąd kierunku.

Zauważyć należy, że zasadnie wskazał organ, że interpretacja udzielona Skarżącej została oparta o stan faktyczny przedstawiony przez Nią, co powoduje, że w niniejszej sprawie nie wiąże ona organu, wobec ustalenia - jak wskazał organ prowadzący postępowanie podatkowe odmiennego stanu faktycznego. Co do interpretacji indywidualnej udzielonej Spółce, organowi na etapie postępowania podatkowego nie była ona znana, wobec tego nie mogła być brana pod uwagę przy rozstrzyganiu. W ponownym postępowaniu organ uwzględni okoliczność udzielenia interpretacji na rzecz Spółki.

W sprawie doszło zatem do naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 2 pkt 4 p.c.c. i art. 43 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. poprzez dokonanie ich wykładni w oderwaniu od treści art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u., jak również do naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 122, 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, a w zakresie wstrzymania jej wykonalności rozstrzygnął w oparciu o treść art. 152.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt. 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).