Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Anna Robotowska (spr.) Sędzia del. WSA Marek Sachajko Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 3351/14 w sprawie ze skargi [A.] w C. na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w płatności opłaty abonamentowej oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 1 czerwca 2015 r., sygn. V SA/Wa 3351/14, po rozpoznaniu skargi [A.] w C. na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z [...] października 2014 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu opłat abonamentowych, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z [...] sierpnia 2014 r.

I

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia [...] maja 2014 r. [A.] (dalej: Stowarzyszenie) zwróciło się do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z prośbą o umorzenie zaległości w opłacie abonamentu wskazanej w upomnieniu z dnia [...] maja 2014 r. W uzasadnieniu Stowarzyszenie podniosło, że odbiornik telewizyjny służył jedynie do wyświetlania projekcji filmów terapeutycznych, związanych z tematyką uzależnień. W 2008 roku nastąpiła reorganizacja Izby Wytrzeźwień, w wyniku której Stowarzyszenie nie mogło korzystać z pomieszczenia, w którym znajdowały się odbiorniki telewizyjne. Od tego czasu Stowarzyszenie nie posiada telewizora i nie opłaca abonamentu.

W dniu [...] maja 2014 r. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji (w skrócie: KRRiT) wezwała Stowarzyszenie do uzupełnienia wniosku o dokument potwierdzający przedstawione w nim okoliczności.

Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. Stowarzyszenie wniosło o umorzenie płatności opłat abonamentowych oraz poinformowało, że nie posiada dokumentu wskazującego na reorganizację Izby Wytrzeźwień, ponieważ reorganizacja tejże placówki należała wyłącznie do jej dysponenta, jakim jest Miasto C.

W wyniku rozpoznania wniosku, decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. KRRiT odmówiła umorzenia zaległości w płatności abonamentu za okres od [...] stycznia 2009 r. do [...] lipca 2014 r. w wysokości 1194,70 złotych wraz z odsetkami. W uzasadnieniu wskazano, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 10 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. nr 85, poz. 728 ze zm.). Organ wskazał, iż umorzenie tej zaległości, jako wyjątek od zasady powszechności uiszczania opłat abonamentowych, może być stosowane jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji działając jako organ drugiej instancji, zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2014 r. utrzymała w mocy decyzją własną z [...] sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu wskazano, iż przepisy ustawy o opłatach abonamentowych obowiązek uiszczania opłat abonamentowych nakładają na wszystkich użytkowników odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Zgodnie z art. 4 ust. 3 tej ustawy zwolnienia z opłat przysługują od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dopełniono formalności w urzędzie pocztowym, tj. wypełniono "formularz zwolnienia z opłat za używanie odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" oraz przedstawiono dokumenty uprawniające do korzystania ze zwolnienia. Zwolnienie od opłat nie następuje więc samoczynnie, lecz wymaga udziału abonenta lub osoby przez niego upoważnionej. O terminie zwolnienia od opłat decyduje data dopełnienia formalności w urzędzie pocztowym, nie zaś data uzyskania uprawnienia. Niedopełnienie tych formalności we właściwym czasie i zaprzestanie wnoszenia opłat powoduje konieczność uregulowania powstałych zaległości w opłatach abonamentowych wraz z odsetkami za zwłokę w ich uiszczeniu.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, Stowarzyszenie wniosło skargę domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1 oraz art. 107 § 2 i 3 k.p.a. polegające w szczególności na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji, niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy

i niewłaściwym uzasadnieniu decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) w skrócie: p.p.s.a., uwzględnił skargę Stowarzyszenia i wskazał, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby KRRiT, jako organ rozpoznający sprawę po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dokonał ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i ponownego wyjaśnienia sprawy. W uzasadnieniu decyzji powołano ustalenia organu pierwszej instancji, wyjaśniono treść obowiązujących przepisów, ale nie ustosunkowano się do twierdzeń podnoszonych przez Stowarzyszenie. Za całkowicie chybione Sąd pierwszej instancji uznał powoływanie się przez KRRiT na nieprzedstawienie przez Stowarzyszenie dokumentu potwierdzającego reorganizację Izby Wytrzeźwień przy braku wezwania ze strony organu. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie oddaje pełnej oceny sprawy. WSA podkreślił, iż decyzja dotycząca umorzenia opłat abonamentowych ma charakter uznaniowy, co tym bardziej obliguje organ do wnikliwego i przekonywującego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia.

Brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozważenia przez organ w sposób kompleksowy wszystkich okoliczności podnoszonych przez Stowarzyszenie, stanowiło o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu, naruszenie takie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. WSA wskazał, że organ nie odniósł się w żaden sposób do podnoszonej w skardze kwestii sytuacji finansowej strony, w tym faktu, iż Stowarzyszenie nie prowadzi działalności gospodarczej i utrzymuje się wyłącznie

z subwencji przyznanej przez miasto C. Zdaniem Sądu, skoro organ nie wezwał strony do uzupełnienia materiału dowodowego przez przedstawienie przez nią brakujących dowodów w zakresie braku środków na spłatę zadłużenia, nie może obecnie zarzucać, iż skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na tę okoliczność. WSA stwierdził także, że w postępowaniu wyjaśniającym organ winien przeprowadzić dowody wskazane przez stronę, która może wystąpić z takim żądaniem na każdym etapie postępowania. W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja wydana została

z pominięciem twierdzeń wnioskodawcy.

Reasumując, w ocenie WSA zebranie i ocena dowodów w sprawie powinna odbyć się stosownie do dyspozycji art. 80 k.p.a., a uzasadnienie decyzji winno natomiast dać jasny obraz motywów rozstrzygnięcia, których w zaskarżonej decyzji zabrakło.

II

W wywiedzionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze kasacyjnej Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd pierwszej instancji treści znajdujących się w aktach sprawy pism organu z dnia [...] maja 2014 r. oraz z dnia [...] lipca 2014 r., co doprowadziło Sąd do błędnego wniosku, iż organ nie wezwał strony do przedstawienia dokumentów potwierdzających reorganizację Izby Wytrzeźwień. Podczas gdy prawidłowa analiza akt administracyjnych i niepomijanie zawartych w nich dokumentów prowadzi do wniosku, iż stosowne wezwanie było kierowane do strony dwukrotnie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 7, art. 11, art. 77 i art. 107 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w skrócie: k.p.a., poprzez brak należytej kontroli zaskarżonej decyzji KRRiT oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie organ nie przedstawił

i nie uzasadnił motywów rozstrzygnięcia. W przypadku, gdy w decyzji KRRiT z dnia 7 października 2014 r. wskazano, iż pozbycie się odbiornika telewizyjnego przy braku jednoczesnego wyrejestrowania nie jest przesłanką umorzenia opłaty abonamentowej - co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 7, art. 11, art. 77 i art. 107 k.p.a. poprzez brak należytej kontroli zaskarżonej decyzji KRRiT oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. poprzez przyjęcie, że

w przedmiotowej sprawie strony nie wezwano do wykazania sytuacji ekonomicznej, co doprowadziło do odmowy umorzenia zaległości w płatności opłaty abonamentowej. Podczas gdy właściwa analiza sprawy prowadzi do wniosku, iż przedmiotowa okoliczność nie miała znaczenia w sprawie i dlatego też organ nie był zobowiązany do jej wyjaśnienia, a tym samym wezwania strony do przedstawienia stosownych dokumentów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 10 ustawy

o opłatach abonamentowych poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie strona powołując się na ciężką sytuację ekonomiczna mogła skutecznie domagać się odmowy umorzenia zaległości w płatności opłaty abonamentowej. Podczas gdy właściwa analiza ww. przepisów a w szczególności zastosowanie wykładni systemowej prowadzi do wniosku, iż w przypadku podmiotów niebędących osobami fizycznymi takowa okoliczności nie mogła uzasadniać umorzenia zaległości w płatności opłaty abonamentowej.

Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych.

Stowarzyszenie nie udzieliło odpowiedzi na skargę kasacyjną.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nieusprawiedliwiona i dlatego podlega oddaleniu.

Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów wynika, że spór prawny

w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Krajowej Rady Radiofonii

i Telewizji w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu opłat abonamentowych stwierdził, że zarówno ta decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja wydana przez KRRiT w pierwszej instancji, nie są zgodne z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że zdaniem Sądu pierwszej instancji, kontrolowana decyzja nie jest zgodna

z prawem z tego powodu, że rozpoznając ponownie wniosek strony skarżącej

o umorzenie należności z tytułu zaległości w płatności opłat abonamentowych za okres od [...] stycznia 2009 r. do [...] lipca 2014 r. w kwocie 1194,70 złotych wraz z odsetkami, KRRiT nie dokonała ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i ponownego wyjaśnienia sprawy. Jak wskazał WSA, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy powołał ustalenia organu pierwszej instancji, wyjaśnił treść obowiązujących przepisów, nie ustosunkował się jednak do twierdzeń podnoszonych przez stronę, co stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Podważając zgodność z prawem tego stanowiska, Krajowa Rada Radiofonii

i Telewizji zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi Sądu pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a., a także naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz naruszenie art. 10 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez niewłaściwą wykładnię i w efekcie niewłaściwą kontrolę zaskarżonej decyzji. Charakter tych zarzutów i ich komplementarność uzasadnia łączne ich rozpoznanie.

Po pierwsze należy podnieść, że zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 ustawy

o opłatach abonamentowych w wyjątkowych sytuacjach, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy społeczne lub przypadki losowe, KRRiT może umorzyć lub rozłożyć na raty zaległości w płatności opłat abonamentowych, odsetki za zwłokę w ich uiszczaniu, opłatę, o której mowa w art. 5 ust. 3, oraz odsetki za zwłokę w jej uiszczaniu. Decyzja dotycząca umorzenia opłat abonamentowych ma charakter uznaniowy. Użyte przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych określenie "Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji może umorzyć lub rozłożyć na raty" oznacza, że organ ma prawo, a nie obowiązek, umorzyć lub rozłożyć ww. zaległości na raty (zob.: wyrok WSA w Warszawie z 22 stycznia 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2686/14, publ. CBOSA). Powyższe tym bardziej jednak oznacza obowiązek jasnego uzasadnienia i wykazania przyczyn, dla których organ odmawia przyznania ulgi w postaci umorzenia zaległości w opłatach abonamentowych.

Stosownie do art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać, między innymi, uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, którą należy uznać za zasadną, zaskarżona decyzja nie zawiera prawidłowo sporządzonego uzasadnienia. Zadaniem uzasadnienia jest przekonanie strony o prawidłowości rozstrzygnięcia. Powinno ono realizować ogólną zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.). Równocześnie powinno ono umożliwić sądowi administracyjnemu sprawdzenie toku rozumowania organu oraz motywów rozstrzygnięcia. Ma to szczególne znaczenie przy ocenie prawidłowości decyzji

o charakterze uznaniowym. Brak prawidłowego uzasadnienia decyzji uznaniowej uniemożliwia ocenę, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego.

Ponadto trzeba mieć na względzie, że w myśl art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Realizacji wyrażonej tym przepisem zasady prawdy obiektywnej służy przepis art. 77 § 1 k.p.a. stanowiący, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać

i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Należy podkreślić, że obowiązek ten dotyczy zarówno organu pierwszej instancji, jak i organu odwoławczego, ponownie rozpatrującego sprawę. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega zaś na takim ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów

z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. Ocena materiału dowodowego następuje natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, określoną w art. 80 k.p.a.

W niniejszej sprawie organ rozpoznając sprawę w pierwszej instancji uzasadnił rozstrzygnięcie lakonicznie i ogólnikowo. Można wręcz odnieść wrażenie, że organ posłużył się gotowym wzorem (sformułowanie: "Pani/a wniosek ..."), co sugeruje – wbrew treści akapitu pierwszego uzasadnienia decyzji, że organ nie rozpatruje tej konkretnej sprawy. Organ w decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nie powołał się na żadne okoliczności, które w jego ocenie uniemożliwiły rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem strony. Uzasadnienie tej decyzji ogranicza się do stwierdzenia, że zgodnie z treścią art. 10 ustawy o opłatach abonamentowych brak było podstaw do umorzenia zaległości.

Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji ma podobnie ogólnikowy charakter, gdyż poza przypomnieniem stanu sprawy, znajduje się w nim jedynie powołanie przepisu art. 4 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych nakładającego obowiązek uiszczania opłat abonamentowych na wszystkich użytkowników odbiorników radiowych i telewizyjnych. Nie ma w nim natomiast odniesienia do argumentów podnoszonych przez Stowarzyszenie w składanych w toku postępowania pismach. Brak również oceny podnoszonej przez stronę okoliczności dotyczącej trudnej sytuacji finansowej, braku środków na poniesienie opłat abonamentowych, a przede wszystkim organ nie wypowiada się co do okoliczności dwukrotnie wskazywanej przez Stowarzyszenie co do niemożności przedłożenia zaświadczenia o reorganizacji Izby Wytrzeźwień, wskutek czego pozbawiono Stowarzyszenie zajmowanego pomieszczenia, w którym znajdował się odbiornik telewizyjny. Dopiero na etapie odpowiedzi na skargę, KRRiT usiłowała przekonać Sąd o słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest to jednak etap, na którym można uzupełniać uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Wymogów z art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego nie spełnia bowiem w żadnej mierze stwierdzenie: "Mając na uwadze całokształt materiału dowodowego oraz po ponownej jego analizie orzekam jak w sentencji" (str. 2 uzasadnienia zaskarżonej decyzji).

Reasumując, trafnie Sąd pierwszej instancji dostrzegł, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, jakie okoliczności legły u podstaw odmowy umorzenia opłat abonamentowych wraz z odsetkami. W uzasadnieniu decyzji KRRiT zabrakło także uzasadnienia prawnego. Nie można bowiem uznać za spełniający ten wymóg powołania tylko niektórych przepisów prawa. Uzasadnienie musi zawierać wyjaśnienie dlaczego organ rozstrzygając sprawę określony przepis zastosował i – w razie możliwości przyjęcia różnej wykładni tego przepisu – dlaczego przyjął daną wykładnię. Niezbędna jest bowiem analiza przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie uzasadnienie decyzji składa się tylko z jednej części – z uzasadnienia faktycznego. Organ nie dokonał analizy przepisów ustawy o opłatach abonamentowych i nie zawarł umotywowanej oceny stanu faktycznego w świetle ww. przepisów. Nie wskazał również, jaki związek zachodzi między tą oceną a treścią rozstrzygnięcia. Tym samym, słusznie WSA wskazał, iż naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.

w zakresie uzasadnienia prawnego decyzji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponadto, trafna jest ocena Sądu pierwszej instancji, że w sprawie nie zebrano materiału dowodowego w sposób prawidłowy, przede wszystkim w kontekście ustalenia sytuacji finansowej Stowarzyszenia i oceny wpływu tych okoliczności na możliwość umorzenia zaległości w opłatach abonamentowych zgodnie z art. 10 ustawy o opłatach abonamentowych.

Powyższej oceny dokonanej przez Sąd pierwszej instancji nie podważają zarzuty skargi kasacyjnej, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny podziela i akceptuje stanowisko Sądu pierwszej instancji, który uznał, że wymienione uchybienia są istotne

i mogły wpływać na wynik sprawy, co musiało tym samym skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, a przy stwierdzeniu, że tymi brakami obciążone było także postępowanie przed organem pierwszej instancji – również uchyleniem decyzji wydanej przez KRRiT w pierwszej instancji.

Końcowo wypada zauważyć, że nie ma racji skarżący kasacyjnie organ zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie treści pism organu z dnia [...] maja 2014 r. oraz z dnia [...] lipca 2014 r., co doprowadziło Sąd do błędnego wniosku, iż organ nie wezwał strony do przedstawienia dokumentów potwierdzających reorganizację Izby Wytrzeźwień. WSA oceniając zgodność z prawem kontrolowanej decyzji uwzględnił znajdujące się w aktach sprawy pisma organu z dnia [...] maja 2014 r. oraz z dnia [...] lipca 2014 r., w których organ wzywa Stowarzyszenie do przedłożenia zaświadczenia o reorganizacji Izby Wytrzeźwień. Sąd pierwszej instancji, prawidłowo dostrzegł natomiast, że organ w treści decyzji pierwszej instancji w ogóle o tej okoliczności nie wspomina, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołuje ten fakt jedynie poprzez stwierdzenie, że: "do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie dołączono dokumentu potwierdzającego reorganizację Izby Wytrzeźwień". Brak jest jednocześnie jakiejkolwiek oceny, jak ta okoliczność wpłynęła na odmowę umorzenia zaległości w opłatach abonamentowych.

Z wyżej wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.