Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 15 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 sierpnia 2019 r. sygn. akt III SA/Lu 403/19 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2019 r. sygn. akt III SA/Lu 403/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

Przedstawiając stan sprawy, Sąd I instancji podał, że spółka A. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2019 r. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że kara w wysokości 17 600 zł jest przedwczesna i rażąco wygórowana, zaś wykonanie decyzji narazi skarżącą na stratę i wpłynie negatywnie na płynność finansową przedsiębiorstwa.

Sąd I instancji, odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdził, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, że okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnoszącej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji lub postanowienia powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki.

Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca nie wykazała zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na poparcie wniosku nie przywołała żadnych argumentów odnoszących się do jej indywidualnej sytuacji, przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek, stanowiących podstawę wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonej decyzji. Ograniczyła się do ogólnikowych stwierdzeń, nie przedstawiając żadnych dokumentów obrazujących jej aktualną kondycję finansową i nie wykazała, jaką szkodę wywoła uiszczenie kary.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca spółka, wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji skutkujące koniecznością zapłaty kary pieniężnej w wysokości 17 600 zł spowoduje powstanie znacznej szkody po stronie skarżącej. Uiszczenie kary w zasadniczy sposób wpłynie na jej majątek oraz zagrozi płynności finansowej, co może wpłynąć na opóźnienia w zapłacie wynagrodzenia pracownikom i innym osobom, z którymi skarżąca współpracuje. Kwota 17 600 zł jest zdaniem skarżącej znaczenie wygórowana, a jej wysokość została ustalona na podstawie błędnych obliczeń organu.

W odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o jego oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności powinna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła występowania w rozpoznawanej sprawie tego rodzaju okoliczności.

Sąd I instancji, wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, opiera swoje rozstrzygnięcie nie tylko na ocenie wniosku skarżącego, lecz również na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania spoczywa na skarżącym. W związku z tym, że skarżąca poza ogólnymi, gołosłownymi twierdzeniami dotyczącymi zagrożenia dla jej płynności finansowej, nie uzasadniła swojego wniosku, Sąd I instancji został w ogóle pozbawiony możliwości oceny, czy w przypadku uiszczenia kary w wysokości 17 600 zł, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Nie ulega wątpliwości, że zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.

Sąd, podejmując rozstrzygnięcie, musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko co do zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skarżąca nie określiła tymczasem, jakie konkretnie skutki albo jaką szkodę może wywołać wykonanie decyzji, nie sposób więc uznać, żeby uprawdopodobniła wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Dla rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mogły mieć przy tym znaczenia zarzucane przez skarżącą błędy w obliczeniach organu. Rozważając wniosek o zastosowania ochrony tymczasowej, Sąd bierze bowiem pod uwagę jedynie przesłanki art. 61 § 3 p.p.s.a., nie zajmuje zaś stanowiska co do meritum sprawy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.