W odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie braku skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 500 zł, skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienie z kosztów sądowych wskazując w uzasadnieniu, iż z osiąganego łącznie z żoną dochodu (świadczenia emerytalno- rentowe) w wysokości 2.598, 39 zł zobowiązani są ponosić następujące wydatki: opłata za energię elektryczną - 139 zł; za wodę- 85 zł; za wywóz śmieci- 38 zł; za gaz, ogrzewanie- 400 zł; za telefon- 80 zł; koszt lekarstw- 250 zł; fryzjer - 80 zł; oświata, gazety- 30 zł; środki czystości, remonty, ubrania i obuwie- 295 zł. Wśród posiadanych składników majątkowych skarżący wymienił dom o pow. 120 m2. Do pisma z dnia 13 sierpnia 2008 r. skarżący załączył rachunki i dokumentację medyczną.
Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)).
Podniesione przez skarżącego w toku postępowania okoliczności wskazują na zasadność uwzględnienia wniosku ale tylko w części. Konieczność partycypowania przez skarżącego w kosztach sądowych znajduje uzasadnienie w posiadanej przez niego sytuacji materialnej, wynikającej z zestawienia dochodu- 2.598, 39 zł (znacznego jak na warunki polskie) z niezbędnymi aktualnym miesięcznymi wydatkami rodziny skarżącego. Podkreślić przy tym należy, iż wiele z przedstawionych we wniosku wydatków nie posiadała ww. statusu- wnioskodawca m.in. nie wyjaśnił jakich okresów rozliczeniowych dotyczy rachunek za energię elektryczną i wodę; z kolei przedstawiony rachunek za gaz był z okresu zimowego (grudzień 2007- styczeń 2008); nadto- przy ocenie wniosku nie uznano jako niezbędny wydatek koszt usługi fryzjerskiej (w wysokości 80! zł), kosztów prasy czy wydatków miesięcznych na ubrania i odzież w wysokości 295! zł.
Opłaty sądowe stanowią rodzaj danin publicznych. Zwolnienia od ponoszenia tego rodzaju danin stanowią odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 Konstytucji RP. Dlatego też muszą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby czy osób na współobywateli. W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie rodziny, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Obniżenie standardu życia w danym miesiącu wskutek konieczności poniesienia kosztów sądowych nie można utożsamiać z uszczerbkiem w swoim niezbędnym utrzymaniu. Zauważyć należy, iż na obecnym etapie postępowania nie istnieje obowiązek pokrywania jakichkolwiek kosztów sądowych oprócz wpisu sądowego od skargi i w tej sytuacji odmowa uwzględnienia wniosku w pozostałym zakresie nie pozbawia skarżącego prawa do sądu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
