Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Michał Niedźwiedź (spr.) Sędzia WSA Jakub Makuch Asesor WSA Ewelina Dziuban po rozpoznaniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym skargi T. J. na bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa w przedmiocie instalacji tablicy pamiątkowej I. stwierdza, że Prezydent Miasta Krakowa dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Prezydenta Miasta Krakowa do rozpoznania wniosku w terminie miesiąca od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem

Przedmiotem skargi T. J. (dalej "skarżący") była bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa w sprawie instalacji tablicy pamiątkowej.

Skarżący złożył do Dyrektora Zespołu Szkół Gastronomicznych nr [...] w K. wniosek wyrażenie zgody na instalację tablicy pamiątkowej.

Dyrektor Zespołu Szkół Gastronomicznych nr [...] w K., pismem z dnia 6 czerwca 2024 r. odmówił skarżącemu zgody na instalacje tablicy pamiątkowej. Nie uznając tej odmowy za wiążącą skarżący zwrócił się do Prezydenta Miasta Krakowa o zgodę na umieszczenie tablicy w murze ogradzającym nieruchomość przy ulicy [...].

W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia 21 listopada 2024 r. skarżący został poinformowany, że na przedmiotowej nieruchomości został ustanowiony decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5 stycznia 2006 r. trwały zarząd na rzecz Zespołu Szkół Gastronomicznych nr [...] w K. i w takim przypadku o oddaniu nieruchomości lub jej części w najem, dzierżawę lub użyczenie decyduje trwały zarządca, a Prezydent nie jest uprawniony do ingerowania w decyzje podmiotu, któremu oddał nieruchomość we władanie.

W odpowiedzi na powyższą korespondencję skarżący oświadczył, że nie przyjmuje jej do wiadomości i ponawia wniosek o zgodę na umieszczenie tablicy w przedmiotowej lokalizacji.

W wiadomości z dnia 3 grudnia 2024 r. Prezydent Miasta Krakowa podtrzymał zajęte wcześniej stanowisko, wynikające z obowiązujących przepisów prawa

W dniu 25 czerwca 2025 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa w sprawie niedziałania organu w sprawie instalacji tablicy pamiątkowej, domagając się zobowiązania organu do podjęcia decyzji i jednocześnie wydania zgody na instalację Tablicy Pamiątkowej "[...]" na murze nieruchomości przy ul. [...] w K.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że wniosek o wyrażenie zgody na instalację tablicy pamiątkowej "[...]" na murze nieruchomości przy [...] w K. złożony do Prezydenta Miasta Krakowa miał pozostać bez merytorycznej odpowiedzi a został tylko przekazany do Wydziałów Urzędu Miasta Krakowa, które zdaniem skarżącego pozostają niewładne względem realizacji i podjęcia decyzji odnośnie zmiany aneksu do decyzji z roku 2006.

Skarżący także wskazał, że zwrócił się do Prezydenta Miasta Krakowa o wyrażenie zgody jako właściciel i dysponent nieruchomością na instalację tablicy pamiątkowej, ale prośba ta pozostała bez odpowiedzi, gdyż Prezydent miał przekazać temat do Wydziału Kultury i Dziedzictwa a ów miał stwierdzić, iż należy uzyskać zgodę zarządcy zamiast podjąć decyzję jako właściciel i dysponent nieruchomości.

Skarżący miał także zwrócić się do Rady Miasta Krakowa jako społecznego konsultanta pracy Urzędu Miasta, ale i ten wniosek pozostał bez dalszego pozytywnego i merytorycznego ciągu.

Innym wątkiem niniejszej skargi ma być bezczynność Zarządu Dróg i Mostów Miasta Krakowa, gdyż skarżący podjął też działania w celu instalacji tablicy na stelażu przy murze na [...], ale i w tym przypadku spotkało się ono z, jego zdaniem, "bezpodstawnym oporem Zarządu Dróg i Mostów Miasta Krakowa", szerzej nie wskazując na czym opór miałby polegać.

W dalszej części skarżący zawarł ocenę stanu utrzymania nieruchomości przy ul. [...] w K. przez Prezydenta Miasta Krakowa.

Skarżący także wskazał, że ZDMK miał nie odpowiadać merytorycznie na konkretną, popartą dokumentacją graficzną i wymiarową Wnioskodawcy a zbywał pismami bezzasadnymi, dodatkowo narzucając 7 - dniowy termin odpowiedzi niezgodny z kodeksem postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu stanowiska organ wskazał, że przedmiotowa nieruchomość, na której inicjator wnioskuje o instalacje tablicy pamiątkowej wraz z jej częściami składowymi m.in. murem usytuowanym przy ul. [...], decyzją Prezydenta Miasta Krakowa Nr GS-02.AK.72244-3-15/01 z dnia 5 stycznia 2006 r. działającego na podstawie art. 18 i art. 45 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj.: Dz. U. z 2024 r., póz. 1145 ze zm. - dalej u.g.n.) została przekazana w trwały zarząd na rzecz Zespołu Szkół Gastronomicznych nr [...] im. [...] z siedzibą w K. przy ul. [...] na cele oświatowe. Zgodnie z art. 43 ust. 2 pkt 3 u.g.n. trwały zarządca jest uprawniony do udostępniania powierzonej mu w trwały zarząd nieruchomości. Wyjaśnił, że w przypadku oddania przez trwałego zarządcę nieruchomości lub jej części w najem, dzierżawę albo użyczenie na czas nie dłuższy niż czas, na który został ustanowiony trwały zarząd,

trwały zarządca zobowiązany jest do zawiadomienia właściwego organu i organu nadzorującego, jeżeli umowa jest zawierana na czas oznaczony do 3 lat, albo uzyskania zgody tych organów, jeżeli umowa jest zawierana na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub czas nieoznaczony, jednak na okres nie dłuższy niż czas, na który został ustanowiony trwały zarząd; zgoda jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość. W myśl ww. ustawy ustanowienie prawa trwałego zarządu jest publicznoprawną formą władania nieruchomością. Tym samym Zespół Szkół Gastronomicznych nr [...] im. [...] z siedzibą w K. przy ul. [...] na podstawie ww. decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5 stycznia 2006 r. zarządza przedmiotową nieruchomością tj. gruntem, murem i budynkiem na niej posadowionymi. Zatem w ocenie Organu w kwestii udzielenia ewentualnej zgody na instalację tablicy pamiątkowej na murze przy ul. [...] w K. właściwy jest Dyrektor Zespołu Szkół Gastronomicznych nr [...] im. [...] z siedzibą w K. przy ul. [...]. Oddanie nieruchomości w trwały zarząd ogranicza jej właściciela w dysponowaniu nieruchomością. Zatem wbrew twierdzeniom skarżącego, zdaniem organu Prezydent Miasta Krakowa nie jest właściwy do wydawania zgody w tym zakresie o czym Skarżący był informowany.

Odnosząc się do zarzutu niedziałania Prezydenta Miasta Krakowa w kwestii zgodny na instalację Tablicy Pamiątkowej organ zaznaczył, że Prezydent Miasta Krakowa oddając w trwały zarząd nieruchomość Zespołowi Szkół Gastronomicznych jest ograniczony w dysponowaniu nieruchomością, gdyż wszelkie decyzje związane z jej rozporządzaniem przejęła jednostka, na której rzecz ustanowiono trwały zarząd. Mało tego wszystkie kierowane przez skarżącego pisma do Prezydenta Miasta Krakowa spotkały się z odpowiedzią. Organ nadmienił, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa Organ może działać przez swoich pełnomocników, tym samym odpowiedzi na wnioski składane przez skarżącego i kierowane bezpośrednio do Prezydenta Miasta Krakowa mogą być udzielane przez pełnomocników Prezydenta tj. Dyrektorów Wydziałów, co też miało miejsce w przedmiotowej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. póz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej,

przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sprawowana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie zaś do art. 149 § 1b p.p.s.a. może też orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązki, a na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. także o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddala natomiast skargę w przypadku stwierdzenia, że na dzień jej wniesienia organ nie pozostawał w bezczynności.

Sąd rozpatrując skargę wniesioną na bezczynność i przewlekłość organu administracji publicznej, będąc stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, ogranicza się wyłącznie do ustalenia, czy organowi można przypisać lub nie -stan bezczynności i przewlekłości.

Dodać przy tym należy, że w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność i przewlekłe postępowanie organu, nie jest możliwe badanie innych kwestii aniżeli obiektywny fakt pozostawania organu podatkowego w zwłoce.

W konsekwencji kognicja sądu jest w tym postępowaniu ograniczona do kwestii bezczynności/przewlekłości co wyklucza możliwość oceny poprawności postępowania związanego z wykonywaniem danego obowiązku publicznoprawnego pod innymi względami. Strona ma natomiast możliwość kwestionowania postępowania i poprawności rozstrzygnięć w odrębnym postępowaniu.

Sąd administracyjny rozpoznając sprawę ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania pod kątem zarzutu przewlekłości bada czy podejmowane czynności zmierzały do należytego i szybkiego załatwienia sprawy, w jakich odstępach czasu są podejmowane, a także czy czynności podejmowane przez organ nie mają charakteru pozornego.

W orzecznictwie i literaturze przyjmuje się, że bezczynność jest kwalifikowaną formą przewlekłości, gdzie "władza milczy" a sprawa nie jest załatwiana. Natomiast przewlekłość postrzegana jest jako: a) niezałatwienie sprawy w terminie ustawowym przewidzianym dla danego rodzaju sprawy, np. sprawa nie jest załatwiana niezwłocznie; b) nieuzasadnione wyznaczenie dodatkowego terminu załatwienia sprawy; c) niepodjęcie czynności niezbędnej do rozpoznania i załatwienia sprawy, np. stwierdzenia swojej niewłaściwość w sprawie i nieprzekazaniu jej organowi właściwemu; d) podjęcie czynności zbędnej, nawet jeżeli ma ona postać postanowienia, np. wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania mimo braku przesłanek; e) niezastosowanie się do wskazań organu odwoławczego w kwestii okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, towarzyszących decyzji kasacyjnej; f) niezastosowanie się do oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego.

Podkreślenia wymaga, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podejmuje żadnych czynności lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub też nie podejmuje przewidzianej prawem czynności. Bezczynność organu, czyli niekorzystanie z kompetencji, którą ze względu na zaistnienie wymaganych przez prawo okoliczności organ jest obowiązany wykorzystać, stanowi specyficzny przejaw nielegalności zachowań administracji publicznej (M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2012 r., s. 92). Tak rozumiana bezczynność oznacza naruszenie prawa obywatela do dobrej administracji, które wynika z treści art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE. z 2007 r. nr C 303 s. 1). Jednym z jego fundamentalnych elementów jest prawo do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie.

Natomiast przewlekłe postępowanie ma miejsce wówczas, gdy organ podejmuje wprawdzie działania, ale robi to opieszale lub skuteczność podejmowanych czynności jest wątpliwa. Dotyczy to także sytuacji, gdy organ podejmuje czynności nie zmierzając wprost i skutecznie do finalnego załatwienia sprawy. Przewlekłość w prowadzeniu postępowania występuje wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją wyrażoną w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. póz. 2096 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), bądź mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II GPP 5/10 z przewlekłością postępowania, która narusza prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie trwało dłużej niż było to konieczne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, będących istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy.

Zatem pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12). Pojęcie "przewlekłość postępowania" charakteryzuje się więc wykonywaniem szeregu czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywaniem czynności pozornie, kiedy postępowanie trwa dłużej niż jest to konieczne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym również, gdy niezasadnie przedłużany jest termin załatwienia sprawy. W takiej sytuacji, pomimo niezałatwiania sprawy w terminie, organ formalnie nie pozostaje w bezczynności, jednak nie podejmuje czynności procesowych zgodnie z wyrażoną w art. 12 k.p.a. zasadą szybkości postępowania. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (por. wyroki NSA: z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1956/12; z dnia 28 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 3274/14).

W badanej sprawie skarga zarzuca wystąpienie w sprawie bezczynności w prowadzonym przez Prezydenta Miasta Krakowa postępowaniu w sprawie instalacji tablicy pamiątkowej

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy o gospodarce nieruchomości, a w szczególności art. 43 ust. 2 pkt 3 u.g.n., zgodnie z którym trwały zarządca jest uprawniony do udostępniania powierzonej mu w trwały zarząd nieruchomości. W przypadku oddania przez trwałego zarządcę nieruchomości lub jej części w najem, dzierżawę albo użyczenie na czas nie dłuższy niż czas, na który został ustanowiony trwały zarząd, trwały zarządca zobowiązany jest do zawiadomienia właściwego organu i organu nadzorującego, jeżeli umowa jest zawierana na czas oznaczony do 3 lat, albo uzyskania zgody tych organów, jeżeli umowa jest zawierana na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub czas nieoznaczony, jednak na okres nie dłuższy niż czas, na który został ustanowiony trwały zarząd; zgoda jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i zasadności wniesionej skargi należy mieć na uwadze poczynione przez organ ustalenia z których wynika, że teren, na którym usytuowane ma być zainstalowana tablica pamiątkowa stanowi własność Prezydenta Miasta Krakowa będąca w zarządzie trwałym Zespołu Szkół Gastronomicznych nr [...] im. [...] z siedzibą w K. (jednostki organizacyjnej Prezydenta Miasta Krakowa), która to jednostka nie wyraziła zgody w imieniu właściciela działki, Prezydenta Miasta Krakowa na instalację tablicy pamiątkowej. Jak wynika z treści skargi właściciel obiektu - Zespół Szkół Gastronomicznych nr [...] im. [...] z siedzibą w K. nie wyraził zgody na instalację tablicy pamiątkowej, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy administracyjnej (brak jest dokumentu potwierdzającego udzielenie takiej zgody). Brak zgody właściciela działki na instalację tablicy pamiątkowej i oparcie się na braku zgody wydanej przez zarządcę, zdaniem skarżącego stanowi naruszenie art. 43 ust. 2 pkt 3 u.g.n. i uzasadnia stwierdzenie bezczynności Prezydenta Miasta Krakowa w załatwieniu wniosku z jednoczesnym zobowiązaniem Prezydenta Miasta Krakowa do rozpoznania wniosku. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej nieruchomości przy ul. [...] wraz z jej częściami składowymi została oddana w trwały zarząd Zespołowi Szkół Gastronomicznych nr [...] im. [...] z siedzibą

w K. przy ul. [...] na cele oświatowe decyzją z dnia 5 stycznia 2006

roku. Powyższa samorządowa jednostka organizacyjna prowadzi działalność

oświatową. Zarząd trwały którego definicję i treść została określona w art. 43 u.g.n.

jest formą prawną władania nieruchomościami publicznymi przez jednostki

organizacyjne Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego (art. 43 ust.1

u.g.n.). Forma ta ma określoną treść, wiążącą się przede wszystkim z możliwością

korzystania z nieruchomości. Korzystanie z nieruchomości, z jednej strony precyzuje

u.g.n. w art. 43 ust. 2, z drugiej może to uczynić wojewoda w odniesieniu do

nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa oraz gminy, rada powiatu albo

sejmik województwa w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność

jednostek samorządowych odpowiednio w drodze zarządzenia lub uchwały o czym

stanowi art. 43 ust. 6 u.g.n. Z akt sprawy administracyjnej nie wynika, aby Prezydent

Miasta Krakowa w drodze stosownego aktu administracyjnego ustalił szczegółowe

warunki korzystania z nieruchomości przez Zespołowi Szkół Gastronomicznych nr [...]

im. [...]. Taki akt nie został również wskazany przez stronę skarżącą

w złożonej skardze. Tym samym treść zarządu trwałego sprawowanego przez

Zespołowi Szkół Gastronomicznych nr [...] im. [...], a w szczególności

czy ta jednostka organizacyjna mogła wyrazić w imieniu właściciela nieruchomości

skutecznie zgodę umieszczenie tablicy pamiątkowej na budynku szkoły należało

ustalić w oparciu o art. 43 ust. 2 u.g.n. oraz ewentualne inne regulację prawne

zawierające w tym zakresie postanowienia szczególne. Zgodnie z art. 43 ust. 2 u.g.n.

jednostka organizacyjna ma prawo, z zastrzeżeniem ust. 6 korzystania z

nieruchomości oddanej w trwały zarząd, a w szczególności do: korzystania z

nieruchomości w celu prowadzenia działalności należącej do zakresu jej działania (pkt

1), zabudowy, odbudowy, rozbudowy, nadbudowy, przebudowy lub remontu obiektu

budowlanego na nieruchomości przez tą jednostkę organizacyjną zgodnie z

przepisami prawa budowlanego, za zgodą organu nadzorującego. Chodzi tutaj o realizację inwestycji budowlanych przez jednostkę organizacyjną sprawującą zarząd

trwały na nieruchomości będącej przedmiotem zarządu, a nie przez podmioty trzecie

na tych nieruchomościach. Oczywiście z uwagi na użyty w art. 43 ust. 2 u.g.n. zwrot

"w szczególności" ten sposób faktycznego korzystania z nieruchomości wyliczony

został przykładowo. Jednocześnie w art. 43 ust. 2 pkt 3 u.g.n. ustawodawca

postanowił, że jednostka organizacyjna, której przysługuje zarząd trwały może oddać

nieruchomość w najem, dzierżawę lub użyczenie na czas nie dłuższy niż czas, na który

został ustanowiony trwały zarząd, z równoczesnym zawiadomieniem właściwego

organu i organu nadzorującego, jeżeli umowa jest zawarta na czas oznaczony do

trzech lat, albo za zgodą tych organów, jeżeli umowa jest zawierana na czas

oznaczony dłuższy niż trzy lata lub na czas nieoznaczony, jednak na okres nie dłuższy

niż czas, na który został ustanowiony zarząd trwały; zgoda jest również wymagana w

przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony strona zawiera kolejne

umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość. Z brzemienia powyższych

przepisów wynika, że jednostka organizacyjna ma prawo do wykorzystywania

nieruchomości oddanej w żarząc trwały na każdy sposób, jeżeli takie wykorzystywanie

służy realizacji statutowych zadań tej jednostki, który należy ustalić w oparciu o akt jej

powołania lub też statut. Zarządca ma prawo dysponowania nieruchomością tylko w

zakresie wyżej wskazanym. Właściciel zachowuje swoje najsilniejsze uprawnienie,

mianowicie prawo do zbycia nieruchomości, jak również innych czynności związanych

z rozporządzaniem nieruchomością, w takim zakresie w jakim nie pozostają one w

sprzeczności ze sposobem korzystania z niej przez zarządcę wskazany w art. 43 ust.

2 u.g.n.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że nieudzielanie zgody instalację tablicy pamiątkowej przez Zespołowi Szkół Gastronomicznych nr [...] im. [...] skarżącemu z uwagi nie wchodzi w zakres uprawnień zarządcy. Nie jest ono związane z korzystaniem z nieruchomości wynikającego z zakresu działania zarządcy ustalonego w oparciu o akt założycielski i statut. Instalacja tablicy pamiątkowej nie jest realizowana przez zarządcę, a więc nie ma do niej zastosowanie art. 43 ust. 2 pkt 3 u.g.n.

Nie może budzić wątpliwości, że uczestnikiem niniejszego postępowania winien być właściciel nieruchomości tj. Prezydent Miasta Krakowa reprezentowany przez Dyrektora Zespołu Szkół Gastronomicznych nr [...] im. [...] z siedzibą w K. przy ul. [...].

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie l wyroku.

W ocenie Sądu, ogół przedstawionych rozważań prowadzi do wniosku, że pozostawienie bez rozpoznania podania spółki z 24.03.2025 r. naruszało prawo.

Stosownie do art. 149 par. 1 p.p.s.a., Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do - pkt 1) wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; pkt

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stosownie do par. 1 a przywoływanego wyżej przepisu, jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Na bazie powyższego Sąd stwierdził bezczynność organu w rozpoznaniu tego wniosku jednocześnie stwierdzając, że bezczynność ta nie miała miejsca z naruszeniem prawa.

Fakt stwierdzenia pasywności organu w załatwieniu sprawy skarżącej nakazywał zobowiązać organ do wydania aktu lub podjęcia czynności w terminie jednego miesiąca od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o czym Sąd orzekł w punkcie 3. sentencji na podstawie art. 149 par. 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. 286 par. 2 p.p.s.a.

W kwestii użytego w cytowanym wyżej art. 149 par. 1a p.p.s.a. pojęcia "rażącego naruszenia prawa" wskazać należy, iż przesłankę tę realizować będzie takie bezsporne i wyraźne działanie organu, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób jednoznaczny. Naruszenie kwalifikowane jako "rażące" musi bowiem posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. W judykaturze trafnie wskazuje się, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków strony skarżącej i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (zob. wyrok WSA w Krakowie z 26.01.2024 r., III SAB/Kr 69/23; wyrok WSA w Krakowie z 28.11.2022 r., III SAB/Kr 53/22).

Analiza uwarunkowań kontrolowanej sprawy prowadziła do wniosku, że Prezydent Miasta Krakowa, choć pozostawał w bezczynności, to jednak stan ten nie miał cechy rażącego naruszenia prawa. Takie orzeczenie, jak już wyżej zaznaczono, jest zastrzeżone jedynie dla najbardziej jaskrawych i niczym nieusprawiedliwionych przypadków długotrwałej bierności organów, będąc przejawem oczywistego lekceważenia prawa. W ocenianym przypadku bezczynność organu stanowiła wynik przyjętych zapatrywań i literalnej wykładni prawa, dokonywanej na tle przepisu budzącego wątpliwości interpretacyjne. Przyjęty sposób działania nie stanowił więc

anifestacji nasilenia złej woli w załatwieniu tej sprawy. Te uwarunkowania przemawiały przeciwko uznaniu, że prawo w ocenianym przypadku zostało rażąco naruszone. W związku z powyższym, Sąd stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.