Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Protokolant Starszy referent Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę.

Po rozpatrzeniu wniosku Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg, decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta B. udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn. "Rozbudowa ul. [...] w B." (drogi gminnej). Jako zakres robót wymieniono:

- rozbudowę skrzyżowania ulic,

- rozbudowę przedmiotowej ulicy,

- montaż elementów małej architektury,

- budowę i przebudowę istniejących zjazdów indywidualnych,

- budowę chodnika, ścieżek rowerowych, systemu odwadniania drogi,

- przebudowę sieci uzbrojenia terenu,

- rozbudowę sieci oświetlenia ulicznego,

- przebudowę sieci elektroenergetycznej,

- przebudowę sieci telekomunikacyjnej,

- przebudowę sieci wodociągowej, kanalizacji deszczowej,

- przebudowę sieci gazowej (gazociąg wysokoprężny i niskoprężny),

- wycinkę kolidującej zieleni,

- rozbiórkę istniejących ogrodzeń i budowę ogrodzeń tymczasowych.

Nadto w decyzji określono linie rozgraniczające teren inwestycji drogowej, zatwierdzono projekt budowlany, zatwierdzono projekt podziału nieruchomości, stwierdzając nabycie z mocy prawa przez Gminę B. i Miasta na prawach powiatu nieruchomości w liniach rozgraniczających teren, nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności oraz ustalono obowiązek przebudowy sieci uzbrojenia terenu budowy (przebudowy zjazdów, określono ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji tych obowiązków oraz zezwolono na ich realizację).

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji powołał art. 11a ust. 1, art. 11f, art. 11i, art. 12 i art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1474) oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202).

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że inwestor do wniosku dołączył wymaganą dokumentację w postaci mapy przedstawiającej proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, analizy powiązania drogi z innymi drogami, określenia zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, czterech egzemplarzy projektu budowlanego z zaświadczeniami oraz projektów podziałów.

Inwestycja uzyskała następujące opinie i uzgodnienia:

1) opinia Zarządu Województwa [...] uchwała z dnia [...]r.,

2) opinia Prezydenta Miasta z dnia 4 stycznia 2017 r.,

3) pozwolenie wodnoprawne Starosty [...] z dnia 30 listopada 2016 r.,

4) opinia Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. z dnia 23 stycznia 2017 r.,

5) opinia Regionalnego Związku Spółek Wodnych w B. z dnia 3 stycznia 2017 r.,

6) opinia Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z dnia 4 stycznia 2017 r.,

7) protokół z narady koordynacyjnej w dniach 16-23 listopada 2016 r.,

8) opinia Miejskiego Zarządu Dróg z dnia 25 listopada 2016 r.,

9) uzgodnienia z dysponentami sieci.

Organ I instancji podał, że po zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania oraz na tablicy ogłoszeń, stronie internetowej urzędu miasta oraz "A" w formie obwieszczeń, wpłynęły uwagi wymienionych w decyzji stron, które organ omówił oraz przytoczył stanowisko inwestora. Organ administracji stwierdził, w wyniku sprawdzeń projektu budowlanego, który posiada wymagane prawem opinie i uzgodnienia oraz oświadczenia, że inwestor spełnił wymogi do uwzględnienia wniosku. Organ wyjaśnił, że był związany tym wnioskiem i nie był uprawniony do badania inwestycji pod kątem celowości i racjonalności przyjętych rozwiązań projektowych oraz ingerowania w przebieg trasy i rozwiązania projektowe. Kwestie te należą bowiem do inwestora. Mając na uwadze konieczność usprawnienia i przyspieszenia inwestycji, organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek inwestora.

Odwołania od powyższej decyzji wnieśli G.G., A.M., D.A., I.W., J.S., H.S, oraz skarżący M.P

Skarżący jako właściciel działki nr 1 (po podziale), na której zaprojektowano sieć gazową wysokoprężną, domagał się uchylenia decyzji w całości lub w części dotyczącej:

1) pkt VI.1.2 – z powodu braku postanowienia o zabudowie z rur ochronnych na gazociągu na odcinku przebiegającym przez jego działkę, co jego zdaniem, utrudni lub wręcz uniemożliwi jej zabudowę, zgodnie z postanowieniami planu miejscowego, podczas gdy zabezpieczenia takie zastosowano jedynie do sieci średnioprężnych,

2) pkt VI.1.4 – z powodu błędnego zakwalifikowania inwestycji jako przebudowy gazociągu, podczas gdy ma być budowany nowy gazociąg wysokoprężny, gdyż na jego działce nie ma obecnie gazociągu.

Skarżący podniósł, że ani z decyzji, ani z żadnego dokumentu, na podstawie którego decyzja została wydana, nie wynika potrzeba zmiany lokalizacji gazociągu i jego przeniesienia na drugą stronę przedmiotowej ulicy m.in. na jego działkę. Zgodnie z opisem, zawartym w projekcie budowlanym (tom 2.6, pkt 1.1.), przebudowa gazociągu DN 250 MOP 5,5 – na gazociąg DN 300 MOP 5,5 MPa, ma polegać na budowie nowego odcinka gazociągu na długości ok. 456 mb oraz wyłączeniu z eksploatacji starego odcinka. W ramach inwestycji zostanie zatem wybudowany gazociąg o takiej długości (pkt 2.4 projektu), w projekcie błędnie też podano, że trasa nowego gazociągu przebiega przez tereny rolne, gdyż jego działka jest działką budowlaną. Wbrew zapisom projektu (pkt 2.3) budowa gazociągu zmieni w istotny sposób zagospodarowanie terenu i spowoduje stałe jego zajęcie. Tymczasem decyzja nie określa wymaganych ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z wymogami z art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy.

Zdaniem skarżącego, przeniesienie gazociągu odbywa się bez żadnego racjonalnego uzasadnienia, powodując obciążenie i utratę walorów budowlanych jego działki.

Po rozpatrzeniu odwołań zaskarżoną decyzją Wojewoda orzekł o uchyleniu decyzji organu I instancji w pkt 1.4, pkt 10.4 (częściowo) oraz w pkt III – i w tym zakresie orzekł o ustaleniu zakresu inwestycji, oraz uchylił decyzję co do działki nr 1 – i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, zaś w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Po zrelacjonowaniu przebiegu postępowania odwoławczego i omówieniu stanowiska inwestora w odniesieniu do zarzutów poszczególnych odwołujących się stron, Wojewoda stwierdził, że wniosek jest kompletny i spełnia wymogi z art. 11d specustawy drogowej. Projekt budowlany jest zgodny z art. 34 ust. 2 i 3 ustawy – Prawo budowlane oraz rozp. MTBiGM z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U z 2018 r., poz. 1935). Inwestor przedłożył też wymagane opinie zgodnie z wymogami z art. 11b ust. 1 i art. 11d ust. 1 pkt 8 ustawy. Zgodnie z dyspozycją z art. 11d ust. 5 i art. 11g ust. 3 ustawy, organ I instancji dokonał wymaganych zawiadomień i obwieszczeń oraz doręczeń decyzji i zawiadomień o jej treści. Decyzja organu określa też termin wydania nieruchomości zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy.

Organ odwoławczy dopatrzył się jednak konieczności korekty decyzji co do proponowanego przebiegu drogi z zaznaczeniem linii rozgraniczających pas drogowy, przedstawionych na mapie, stanowiącej integralną część decyzji.

Ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości poza tymi liniami wynika z obowiązków w zakresie budowy i przebudowy zjazdów oraz innych dróg publicznych. W ocenie Wojewody, organ I instancji w pkt 10.4 ppkt c decyzji prawidłowo wskazał zakres ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości. Jednak korekty wymagało oznaczenie nieruchomości skarżącego. Jego działka nr 3 uległa podziałowi na działki nr 4 – przeznaczona pod drogę i 1 – przewidziana do ograniczenia w korzystaniu ze względu na obowiązek przebudowy sieci uzbrojenia terenu. Za wadliwe organ odwoławczy uznał też rozstrzygnięcie co do działki 2, która w dniu wydania decyzji nie istniała.

Organ odwoławczy wyjaśnił też, że to inwestor decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych. Następnie organ odwoławczy odniósł się do zarzutów, podniesionych w odwołaniach. Co do odwołania skarżącego, Wojewoda stwierdził, że organ I instancji dostatecznie wyjaśnił okoliczności sprawy i należycie uzasadnił rozstrzygnięcie. Za bezzasadne organ odwoławczy uznał zarzuty naruszenia prawa materialnego. Na jego działce do tej pory nie była posadowiona sieć gazowa. Jednak realizacja przedmiotowej inwestycji powoduje konieczność przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu z przebiegiem przez działkę skarżącego. Projekt sieci gazowniczej został dopasowany do przebiegu trasy i parametrów nowego gazociągu, zaprojektowanego wcześniej. Także kolizja z innymi sieciami ma wpływ na przebieg projektowanej sieci gazowej. Na czas realizacji inwestycji należy przewidzieć 20-metrowy pas terenu. Po wybudowaniu gazociągu obowiązuje strefa kontrolowana o szerokości 6m – do 3m w każdą stronę od osi gazociągu. Powyższe uwarunkowania oraz istniejące zagospodarowanie terenu spowodowały konieczność wyznaczenia trasy gazociągu w sposób przedstawiony w dokumentacji branżowej. Projekt uzyskał też wymagane uzgodnienia, a projektowana zmiana lokalizacji gazociągu jest efektem tych uzgodnień oraz geometrii układu drogowego (vide: pismo inwestora z dnia 4 marca 2019 r.). Właścicielowi przysługują zaś roszczenia o odszkodowanie, bądź wykup nieruchomości (art. 124 ust. 4-7 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 13 ust. 3 specustawy drogowej). Jednak kwestii tej nie rozstrzyga się w decyzji. Stąd też w tym zakresie jego odwołania nie uwzględniono.

Odrębnymi decyzjami Wojewoda orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego co do odwołań wniesionych przez inne podmioty.

W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to:

1) art. 1 ust. 1 w zw. z art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. i ustawy – poprzez błędne uznanie, że przepisy te maja zastosowanie do budowy nowego gazociągu DN 300 w ramach przedmiotowej inwestycji drogowej,

2) art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy – poprzez brak określenia w decyzji wymagań w zakresie uzasadnionej ochrony jego interesów, a mianowicie niezastosowania rur ochronnych dla nowego gazociągu przebiegającego przez jego nieruchomość,

3) art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. e ustawy – poprzez brak ustaleń co do ograniczeń w zakresie korzystania z jego nieruchomości w związku z posadowieniem gazociągu,

4) art 3 pkt 6 w zw. z art. 3 pkt 7a ustawy – Prawo budowlane – poprzez błędne uznanie, że ma być realizowana przebudowa istniejącego gazociągu, a nie – budowa nowego obiektu liniowego.

Nadto, skarżący wskazał na naruszenie art. 7, 8 i 107 § 3 kpa z powodu niewyjaśnienia okoliczności sprawy, pominięcia jego interesu i nierównego traktowania stron oraz nienależytego uzasadnienia decyzji, ograniczającego się do recypowania stanowiska pełnomocnika inwestora. Na tej podstawie skarżący domagał się uchylenia decyzji organów obydwu instancji w pkt VI oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.

Ponawiając dotychczasową argumentację, skarżący zaakcentował, że wobec zmiany trasy i długości gazociągu, przedmiotowa inwestycja stanowi budowę, a nie – przebudowę, zaś skarżący nie uczestniczył w procesie uzgadniania jego przebiegu i nie zna motywów podmiotów uzgadniających projekt, zaś uzasadnienie decyzji jest lakoniczne, gdyż nie wiadomo o kolizje z jakimi sieciami chodzi. Nadto, ustawa drogowa odnosi się tylko do realizacji inwestycji drogowej jako budowli, a nie – wszystkiego, co ma znajdować się w pasie drogowym. Ustawa ta ma bowiem charakter wyjątkowy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację.

Organ dodał, że sieć gazowa została ujęta w projekcie budowlanym. Obowiązek jej zaprojektowania zgodnie z przepisami prawa spoczywa zaś na projektancie. Oświadczenie projektanta w tym zakresie znajduje się w projekcie budowlanym. Z uwagi na kolizję istniejącego gazociągu z rozbudowywaną drogą oraz pozostałymi sieciami uzbrojenia terenu, konieczne stało się dostosowanie przebiegu trasy gazociągu i parametrów technicznych do nowego gazociągu. Zdaniem organu, zaplanowany zakres prac stanowi przebudowę gazociągu.

W toku rozprawy sądowej pełnomocnik skarżącego wskazał dodatkowo na sprzeczność stanowiska Wojewody w kwestii kolizji gazociągu z innymi sieciami uzbrojenia terenu, bowiem gazociąg został już wcześniej zaprojektowany, co spowodowało ową kolizję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też organy administracji obu instancji nie naruszyły reguł procedury w stopniu skutkującym wznowieniem tego postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Brak podstaw do przyjęcia, aby zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 1 ust. 1 w zw. z art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. i ustawy drogowej, wyżej powołanej.

W ramach inwestycji drogowej, realizowanej na podstawie szczególnej regulacji, mogą być budowane nowe sieci infrastruktury technicznej, jak i przebudowywane istniejące sieci, co wynika wprost z treści powyższego przepisu. Stąd też dla wyniku niniejszej sprawy nie ma znaczenia fakt, czy sporna inwestycja stanowi przebudowę istniejącego gazociągu, czy też jest budową nowego odcinka. Można jednak podzielić pogląd organu odwoławczego, iż z uwagi na fakt, że istniejący gazociąg jedynie na pewnym odcinku zostanie przeniesiony na drugą stronę projektowanej do rozbudowy ulicy, roboty te mogą być kwalifikowane jako przebudowa w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.). Niewątpliwie projektowane roboty powodują zmianę parametrów użytkowych i technicznych istniejącego gazociągu. Zmiana trasy gazociągu na pewnym odcinku może, ale nie musi, oznaczać zwiększenia jego długości. Na wysokości działki skarżącego zaprojektowano przejście na drugą stronę. Jest to logiczne rozwiązanie, w sytuacji gdy właśnie działki zlokalizowane po tej stronie rozbudowywanej drogi są niezabudowane, co wynika z projektu zagospodarowania terenu, lecz są to działki przeznaczone w planie miejscowym pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną. Zgodnie z dokumentacją projektową (tom I), działka skarżącego położona jest na terenie o symbolu 61 MN-04. Z mocy § 11 pkt 2 lit. d i f uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. (Dz. Urzęd. Woj. Śl. z dnia [...], poz. [...]), na terenie tym istnieje możliwość budowy, przebudowy oraz remontu gazociągu wysokoprężnego oraz infrastruktury technicznej, a także budowy jednego budynku mieszkalnego oraz jednego budynku garażowego lub gospodarczego lub garażowo-gospodarczego na maksymalnej pow. 20 % pow. działki, lecz nie więcej niż 300 m². Z akt sprawy wynika, że skarżący składał uwagi do planu miejscowego, których jednak nie uwzględniono (vide: str. 124 i 116 tom I akt I instancji). Natomiast w toku niniejszego postępowania skarżący nie zgłosił żadnych wniosków w postępowaniu przed organem I instancji, lecz wniósł odwołanie od decyzji tego organu.

Zatem stwierdzić należy, że zarówno przebieg takiej drogi, jak i gazociągu wynika z ustaleń planu miejscowego. W takim stanie rzeczy skarżący nie może skutecznie ferować zarzutu naruszenia prawa materialnego, ani też art. 7 i 8 kpa z powodu pominięcia jego słusznego interesu (art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy). Zarówno budowa, jak i przebudowa gazociągu była bowiem przewidziana w planie miejscowym i jest dopuszczalna w ramach inwestycji, realizowanej w ramach uproszczonej procedury, określanej w ustawie drogowej.

Wbrew twierdzeniom skarżącego na wysokości jego działki zaprojektowano też rurę osłonową na długości 9,5m (vide: projekt zagospodarowania terenu, stanowiący załącznik do decyzji organu odwoławczego). O tym, czy to rozwiązanie było wystarczające decyduje zaś projektant. Projekt budowlany został opracowany na podstawie rozp. Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r., poz. 640) oraz zarządzenia nr [...] Prezesa Zarządu "B" sp. z o.o. z W. z dnia [...]r. w sprawie "zasad projektowania gazociągów oraz budowy technologii zgrzewania i napraw sieci gazowych", co wynika z pisma "B" sp. z o.o. z dnia 9 lipca 2018 r. (str. 171, tom I akt I instancji). Szerokość strefy kontrolowanej gazociągu do DN 300, wynosi 6m (§ 10 ust. 6 rozp.). Za prawidłowość rozwiązań projektowych odpowiada projektant. Z przepisów techniczno-budowlanych wynika zaś jedynie obowiązek zastosowania rur osłonowych w przypadku lokalizacji gazociągu w kanałach i innych obudowanych przestrzeniach (§ 8 ust. 1 pkt 2 rozp.). Ponownie należy też zauważyć, że skarżący nie domagał się zastosowania rur osłonowych na etapie postępowania przed organem I instancji. Nie doszło zatem do pominięcia jego słusznego interesu, skoro żaden przepis nie obligował inwestora do zastosowania takiego rozwiązania.

Faktem jest, że organy administracji oparły się wyłącznie na wyjaśnieniach inwestora co do potrzeby zmiany trasy gazociągu na pewnym odcinku, lecz z tego powodu nie sposób ferować zarzutu nienależytego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Trafnie organ odwoławczy wskazał, że w tym zakresie związany był wnioskiem inwestora. Rozbudowa drogi i zajęcie na ten cel części działki skarżącego wymusiły przebieg gazociągu, gdyż w ramach inwestycji projektowana jest także kanalizacja sanitarna i kable elektromagnetyczne. Organ II instancji, opierając się na wyjaśnieniach inwestora, wymienił też inne sieci uzbrojenia terenu, z którymi kolizja wymusiła przebieg gazociągu, a mianowicie istniejący gazociąg DN 250, napowietrzna linia energetyczna i telekomunikacyjna, wodociąg, kable elektroenergetyczne. Konieczność zachowania wymaganych odległości pomiędzy sieciami oraz od drogi publicznej, wymaga współdziałania pomiędzy gestorami sieci. Skarżący nie mógł uczestniczyć w procesie uzgadniania trasy gazociągu, ale mógł zapoznać się z dokumentacją projektową. Jest zaś logiczne, że w związku z rozbudową drogi zaprojektowano także budowę (przebudowę) odcinka gazociągu wzdłuż tej drogi, na co zezwala ustawa drogowa. Nie jest to bowiem jakkolwiek budowa, lecz infrastruktura techniczna. Wojewoda nie popadł w sprzeczność w uzasadnieniu decyzji. Nawet jeżeli gazociąg zaprojektowano wcześniej, to obie inwestycje są ujęte w planie. Faktem też jest, że lokalizacja gazociągu, na działce skarżącego (po wydzieleniu działki zajętej pod drogę), spowoduje zajęcie jego terenu. Jednak wbrew zarzutom skarżącego, zaskarżona decyzja jednoznacznie określa zakres ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości (art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. e ustawy). Zał. nr 1 do zaskarżonej decyzji, w postaci mapy dla celów projektowych zawiera bowiem linie, określające teren podlegający ograniczeniu w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązku przebudowy sieci uzbrojenia terenu. Na mapie tej naniesiono też przebieg gazociągu wysokoprężnego ze strefą kontrolowaną, której szerokość dodatkowo określają przepisy techniczno-budowlane. Nadto, z mapy wynika też przebieg istniejących sieci, przewidzianych do likwidacji. Dokument ten został opracowany w wyniku prac, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Prawidłowo też Wojewoda wskazał na możliwość dochodzenia w odrębnym postępowaniu roszczeń odszkodowawczych, a nawet wykupu nieruchomości z tytułu ograniczenia w korzystaniu wskutek posadowienia gazociągu ze strefą kontrolowaną.

Zdaniem składu orzekającego, organ administracji nie miał możliwości weryfikacji przebiegu trasy drogi i gazociągu, a dodatkowo jest to wariant, wynikający z planu miejscowego, co podkreślił inwestor.

Wreszcie, działając z urzędu sąd administracyjny nie stwierdził innego naruszenia prawa, wymienionego w art. 145 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Wniosek inwestora i projekt budowlany był kompletny i zawierał wymagane opnie i uzgodnienia, przywołane przez organy obydwu instancji. Decyzja zawiera wymagane elementy i została należycie uzasadniona (art. 107 § 1 i 3 kpa). Dokonano też wymaganych zawiadomień, doręczeń, obwieszczeń i ogłoszeń. Inwestor przedłożył wymaganą decyzję środowiskową z dnia [...] r., stwierdzającą brak potrzeby oceny oddziaływania na środowisko.

Z tych wszystkich względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 cyt. ustawy.

mr