Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie WIkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.C. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie doręczenia postanowienia postanawia odrzucić skargę.

Pismem z dnia [...] lipca 2010 r. T.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie doręczenia postanowienia.

W uzasadnieniu skargi T.C. podał, iż w dniu [...] czerwca 2010 r. został przesłuchany w Komisariacie Policji w charakterze podejrzanego, w czasie którego został poinformowany ustnie o wydaniu postanowienia o przedstawieniu mu zarzutów. Wobec powyższego w dniu [...] czerwca 2010 r. T.C. złożył wniosek o doręczenie mu postanowienia o przedstawieniu mu zarzutów z uzasadnieniem. Jednakże jak podał skarżący, do chwili złożenia skargi w/w postanowienie nie zostało mu doręczone. W dniu [...] czerwca 2010 r. skarżący złożył w Komendzie Powiatowej Policji wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, na które organ udzielił odpowiedzi pismami z dnia [...] czerwca 2010 r. i [...] lipca 2010 r. Składając skargę na bezczynność organu skarżący podał, iż domaga się wypełnienia przez organ obowiązku wynikającego z treści art. 157 § 1 Kodeksu postępowania karnego z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz. U. Nr 89, póz. 555 ze zm.; dalej zwanego kpk). Dodatkowo skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 51 ust. 3 i art. 63 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W piśmie z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...] stanowiącym odpowiedź na skargi T.C. z dnia [...] lipca 2010 r., Komendant Powiatowy Policji wyjaśnił, iż skarżący był informowany o przyczynach niedoręczenia mu żądanego postanowienia. Organ wyjaśnił, iż wniosek T.C. z dnia [...] czerwca 2010 r. został złożony po przesłaniu akt sprawy do Prokuratury Rejonowej. Z uwagi na powyższe wniosek skarżącego przesłany został w ślad za aktami sprawy do Prokuratury Rejonowej. Organ poinformował także, iż w katach kontrolnych sprawy znajduje się postanowienie o postawieniu T.C. zarzutów dlatego jego kserokopia doręczona zostanie stronie wraz z odpisem odpowiedzi na skargę.

Następnie pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. T.C. zwrócił się do tutejszego Sądu z wnioskiem o wydanie na podstawie art. 155 ustawy z dnia 30

l

sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) postanowienia informującego właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o istotnych naruszeniach prawa lub okolicznościach mających wpływ na ich powstanie. Zdaniem skarżącego istotnego naruszenia prawa, w tym art. 300, 353 § 1 i 129 § 1, art. 157 § 1 kpk oraz szeregu innych, dopuścili się pracownicy (funkcjonariusze) Komisariatu Policji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, bowiem nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz., 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przedmiotowy zakres tej kontroli określony został w art. 3 ustawy p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a tego przepisu. Oznacza to, iż bezczynność ta może dotyczyć jedynie sytuacji, w których organ nie wydaje decyzji administracyjnych, niektórych postanowień (w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także rozstrzygających co do istoty, ponadto wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie) oraz nie podejmuje innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przepis ten wymienia akty związane z bezczynnością w sposób wyczerpujący, tym samym skarga wniesiona na bezczynność organu administracji publicznej wykraczającą poza ten zakres przedmiotowy określony w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. nie podlega kontroli sądu administracyjnego i zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. Należy mieć na uwadze, iż skarga na bezczynność organu ma zasadniczo dyscyplinować organ administracji publicznej do wydania aktu

administracyjnego kończącego sprawę, otwierając drogę sądowoadministracyjną przez możliwość wniesienia skargi na akt administracyjny.

Decydujące znaczenia w niniejszej sprawie, ma fakt, iż skarga T.C. dotyczy w istocie kwestii związanych z prowadzonym przez organy ścigania postępowaniem przygotowawczym. Zasady prowadzenia tego postępowania uregulowane są w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, póz. 555 z późn. zm.). Nie ulega wątpliwości, iż wydane w trakcie postępowania karnego akty prawne lub czynności nie zaliczają się do żadnej z kategorii aktów lub czynności wymienionych w cytowanym wcześniej art. 3 § 2 p.p.s.a., a zatem nie podlegają one kontroli sądów administracyjnych. W konsekwencji także ocena bezczynność organów w zakresie wydania aktów prawnych lub dokonania czynności w toku postępowania karnego nie należy do właściwości sądów administracyjnych.

Z uwagi na powyższe na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.

Z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania przedmiotowej skargi również brak podstaw do rozpoznania złożonego przez T.C. na postawie art. 155 p.p.s.a. wniosku o wydanie postanowienia sygnalizacyjnego.