Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym:

Przewodniczący sędzia NSA - M. Rzążewska

Sędziowie NSA - E. Warzocha

del. do NSA - T. Cysek (spr.)

Protokolant -1. Wąsiewicz

po rozpoznaniu w dniu 6 maja 1999r. sprawy ze skargi C. H. na decyzję Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości rolnej

1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji

2) zasądza od Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej na rzecz C. H. 10.- (dziesięć) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 16 października 1993r. skierowanym do Urzędu Wojewódzkiego w [...] C. H. zażądał wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] 1970r. Mocą tego rozstrzygnięcia orzeczono o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa (jako opuszczonej) nieruchomości rolnej o powierzchni 5,90 ha położonej w S. W ramach wskazania podstawy prawnej odwołano się do art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw, związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym (Dz.U. Nr 39, poz. 174 z 1957r.) w brzmieniu zmienionym ustawą z dnia 15 lipca 1961r. (Dz.U. Nr 32, poz. 161) oraz do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr 39, poz. 198).

W uzasadnieniu opisanej wyżej decyzji podano, iż przedmiotowa nieruchomość rolna „nie jest obecnie" użytkowana przez „C. H., na którego była zapisana w rejestrze ewidencyjnym". Jak wskazano w pisemnych motywach decyzji C. H. wyjechał z S. i przestał się interesować zagospodarowaniem przedmiotowej nieruchomości, która nie jest przez nikogo użytkowana i leży odłogiem.

Domagając się wszczęcia postępowania nieważnościowego C. H. zarzucił, że kwestionowana przez niego decyzja wydana została z naruszeniem przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę jej wydania.

W szczególności podał on, że przedmiotowa nieruchomość w dacie wydania decyzji przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] tj. w dniu [...] 1970r. nie mogła być traktowana jako opuszczona skoro do końca 1969r. sam ją uprawiał, od 1970r. użytkował ją jego szwagier a w momencie wydawania rozstrzygnięcia na jej terenie zamieszkiwał jego syn.

Decyzją z dnia [...] 1993r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności opisanego na wstępie rozstrzygnięcia. W wyniku odwołania złożonego przez C. H. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] 1994r. W jej motywach podał, iż niepełny materiał dowodowy zgromadzony w aktach nie jest wystarczający dla oceny czy kwestionowane w postępowaniu nieważnościowym rozstrzygnięcie zostało wydane zgodnie z prawem czy też prawo to narusza w stopniu rażącym.

Decyzją z dnia [...] 1995r. Wojewoda [...] ponownie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] 1970r.

I tę decyzję uchylił Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej rozstrzygnięciem z dnia [...] 1996r. Uzasadniając je Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej zwrócił uwagę, że Wojewoda [...] nie ustosunkował się do zarzutu zgłoszonego przez C. H. a mianowicie, iż w dacie wydawania decyzji gospodarstwo nie było opuszczone. Organ odwoławczy zalecił, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy dokonane zostały stosowne ustalenia w tej kwestii w oparciu o przesłuchanie świadków.

Po kolejnym rozpoznaniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] 1997r. wydaną w powołaniu jako podstawy prawnej art. 158 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 4 kpa i art. 156 § 2 rozstrzygnął, iż decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] 1970r. wydana została z naruszeniem prawa ale jednocześnie wskazał, że nie można stwierdzić nieważności tej decyzji z przyczyny wskazanej w art. 156 § 1 pkt 4 kpa „bowiem od daty jej otrzymania upłynęło 10 lat".

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] podał, że zeznania świadków - bezpośrednich sąsiadów, nie pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że przedmiotowe grunty nie były opuszczone. Natomiast organ nadzoru poddał ocenie inną kwestię a mianowicie czy decyzja z dnia [...] 1970r. nie dotknięta została wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 4 kpa. W tym zakresie Wojewoda [...] reprezentował pogląd, że C. H., który nabył omawianą nieruchomość umową nieformalną, nie stał się jej właścicielem, a w księdze wieczystej, prowadzonej dla tego gospodarstwa wpisany jest jako właściciel J. B. Z faktu tego organ nadzoru wyprowadził wniosek, że rozpatrywana w postępowaniu nieważnościowym decyzja dotknięta została wadą, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 4 kpa „wydana została bowiem nie przeciwko stronie w postępowaniu administracyjnym". W konsekwencji C. H. „nie posiadał legitymacji do żądania stwierdzenia nieważności ... pod kątem zwrotu nieruchomości, istniejące wpisy w księdze wieczystej ... potwierdzają powyższą ocenę".

Decyzją z dnia [...] 1997r. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej po rozpatrzeniu odwołania C. H. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu powtórzył argumentację Wojewody [...].

Skargę na tę decyzję wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego C. H. podtrzymując wszystkie zarzuty podnoszone dotychczas w postępowaniu administracyjnym a nadto zarzucając, że organy obu instancji nie rozważyły podstawowej dla sprawy kwestii, a mianowicie czy decyzja Prezydium Powiatowej Rady narodowej w [...]j narusza prawo w stopniu rażącym czy też nie. Zdaniem skarżącego bowiem świadkowie jednoznacznie potwierdzili, że w dacie wydawania decyzji a dnia [...] 1970r. gospodarstwo nie było opuszczone w rozumieniu przepisów powołanych jako materialnoprawna podstawa rozstrzygnięcia.

Wyrokiem z dnia 11 grudnia 1997r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Zgodnie z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu tego wyroku zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją decyzje organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa mającym wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie, że C. H. nie był stroną postępowania administracyjnego zakończonego decyzją kwestionowaną w postępowaniu nieważnościowym jest całkowicie dowolne i sprzeczne z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy.

Skoro bowiem w sprawie ustalono ponad wszelką wątpliwość, że decyzja o przejęciu nieruchomości przez Skarb Państwa dotyczy gospodarstwa rolnego, które C. H. nabył nieformalną umową od W. B. i, że do zbiorów w 1969r. gospodarstwo to nabywca uprawiał to przyjąć należało, że C. H. był posiadaczem w dobrej wierze tego gospodarstwa. Zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr 39, poz. 198) ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o właścicielu gospodarstwa rozumie się przez to również posiadacza gospodarstwa w dobrej wierze. Bezzasadne było zatem wywodzenie, że decyzja o przejęciu omawianego gospodarstwa nie mogła być skierowana do C. H. i że przesądza to, że dotknięta jest ona wadą wymienioną w art. 156 § 4 kpa. O niekonsekwencji wspomnianego poglądu świadczy także rozpoznawanie sprawy w postępowaniu administracyjnym „na wniosek" C. H.

Przede wszystkim Naczelny Sąd Administracyjny wskazał jednak, iż zarzut C. H. co do wydania kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji z rażącym naruszeniem prawa tj. § 1 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961r. w postaci przyjęcia, iż przedmiotowa nieruchomość była opuszczona - obligował organ nadzoru do jego wyjaśnienia. Trafność tego zarzutu prowadzić musiałaby do stwierdzenia nieważności. Brak dostosowania się do wskazanego zalecenia prowadziłby do pozostawienia w obrocie prawnym decyzji, co do której istnieje istotna wątpliwość dotknięcia „ciężką wadą" z art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

W przypadku o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa nie ma znaczenia upływ terminu wskazanego w art. 156 § 2 kpa.

Postanowieniem z dnia 11 grudnia 1997r. Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie sądowe ze skargi C. H. na decyzję Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] 1996r. - wobec jego bezprzedmiotowości w związku z wydaniem przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej późniejszej decyzji (z dnia [...]), której dotyczył opisany wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Decyzją z dnia [...] 1998r. po kolejnym rozpoznaniu sprawy Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] 1970r.

W uzasadnieniu wydanej decyzji podał, iż „brak akt I instancji" w tym także protokołu z ustalenia faktycznego zagospodarowania nieruchomości w momencie „realizowania wniosku" C. H. o przejęcie jego gospodarstwa w S. zmuszało do oparcia się przy rozstrzyganiu w postępowaniu nieważnościowym o zeznania świadków wskazanych przez skarżącego, nadesłane przez niego dokumenty, akta ewidencji gruntów wsi S. oraz zeznania samego C. H.

Zdaniem Wojewody [...] sam skarżący w złożonym wniosku wszczynającym postępowanie przyznał, iż gospodarstwo o jakie chodzi w sprawie zaprzestał użytkować w 1969r. i jesienią tego roku nie dokonał już zasiewów.

Brak „wolnego areału PFZ, który w S. systematycznie przejmowany był przez miejscową spółdzielnie produkcyjną" sprawił, że wolne grunty szybko znajdowały „reflekantów". Tak też stało się z gruntami po C. H.

Wprawdzie w wyniku dokonanych ustaleń można przyjąć, iż grunty po C. H. były niezagospodarowane przez krótki okres czasu ale przepisy stanowiące podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia nie uzależniały uznanie gospodarstwa za opuszczone od konkretnego okresu braku użytkowania przez właściciela użytkownika albo dzierżawcę. Nie można zatem uznać, że w tej materii nastąpiło rażące naruszenie prawa.

W zakresie zarzutu C. H. co do zamieszkiwania na nieruchomości jego syna Wojewoda [...] powołał się, iż wg. ustaleń księgi meldunkowej C. H. został wymeldowany ze wsi S. do wsi O. z całą swoją rodziną tj. żoną W. dziećmi: J. A., T. i J. w dniu 11 listopada 1969r.

Nie może natomiast mieć znaczenia, że J. H. i inni członkowie jego rodziny bywali w S. po tej dacie, skoro czynili to w celu przewozu do nowego miejsca zamieszkania zbiorów z 1969r. jak też innych należących do nich przedmiotów.

Odwołanie od decyzji Wojewody [...] złożył C. H. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie przepisów materialnoprawnych i proceduralnych wyrażające się brakiem wzięcia pod uwagę między innymi:

niedoręczenia adresatowi decyzji kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym,

- wyprowadzenia się z nieruchomości jego syna dopiero 27 marca 1970r., który do tej pory opiekował się wraz z matką pozostawionym w S. inwentarzem,

- opłacania przez niego kilka lat po wyjeździe z S. podatków i składek ubezpieczeniowych,

- uprawiania ziemi pozostawionej w S. przez szwagra adresata decyzji,

a także zaniechanie oceny wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów i uniemożliwienie uczestniczenia w czynnościach związanych z odbieraniem zeznań świadków. W końcu skarżący podniósł, iż od czynności w postępowaniu nie odsunięto pracowników organu wydającego decyzję mimo złożonego wniosku o ich wyłączenie.

Decyzją z dnia [...] 1998r. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 1998r.

Zdaniem organu odwoławczego wniosek skarżącego o rozpoznanie sprawy przejęcia przedmiotowego „gospodarstwa na własność Państwa, C. H. jako posiadacz uzasadnił brakiem możliwości zagospodarowania gruntów w S. w związku z nabyciem gospodarstwa położonego 30 km od S.".

Jednocześnie jednak organ II instancji ustalił, iż akta sprawy się nie zachowały. Organ odwoławczy podniósł też, iż „organy postępowania wyjaśniającego" ustaliły, że od 1969r. grunty przedmiotowego gospodarstwa nie były uprawiane i „właściciel" ani członkowie jego rodziny w nim nie zamieszkiwali.

Fakty te potwierdzać mają zeznania „przesłuchanych dodatkowo świadków", dokumenty nadesłane przez zainteresowanego, akta ewidencji gruntów wsi S. oraz zeznania samego C. H. Prawidłowy jest również pogląd, iż nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia krótki okres niezagospodarowania gruntów przed wydaniem „decyzji o przejęciu" z dnia [...] 1970r.

W tej sytuacji, zdaniem Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej nie zaszły podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji kwestionowanej przez C. H.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej wniósł C. H. domagając się w niej stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji.

Skarżący obok powtórzenia używanych wcześniej argumentów wykazywał niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji w szczególności z powodu:

- braku ustosunkowania się Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej do zarzutów podniesionych w odwołaniu;

- dowolności wniosków przyjętych przez organ odwoławczy;

- zaniechanie wykonania zaleceń zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 1997r.;

- braku wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia.

W końcu skarżący odwołał się także do treści prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia 7 października 1998r. syng. akt I Ns 775/97, zgodnie z którym nabył on z dniem 4 października 1971r., nieodpłatnie z mocy samego prawa własność nieruchomości, której dotyczyło także postępowanie administracyjne zakończone decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia [...] 1970r.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej wnosił o jej oddalenie i odwoływał się do argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji nie znajdując podstaw do zmiany zaprezentowanego w niej stanowiska.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył:

Skarga prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z następujących względów:

Przede wszystkim wypada zwrócić uwagę na skutki jakie wywołuje postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia 7 października 1998r. sygn. akt I Ns 11S191.

Orzeczenie to uprawomocniło się bezpośrednio przed wydaniem zaskarżonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] 1998r. Zgodnie z art. 365 § 1 kodeksu postępowania cywilnego orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydal, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Wymieniony przepis odnosi się zarówno do wyroków jak i do postanowień orzekających co do istoty sprawy w postępowaniu nieprocesowym. Ma więc zastosowanie do powołanego rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w [...].

W art. 365 § 1 kodeksu postępowania cywilnego podkreślenia wymaga przewidziana przez ten przepis moc wiążąca prawomocnego orzeczenia sądu jako aktu władzy państwowej. Jej swoistość wyraża się w tym, że obejmuje także inne sądy (w tym Naczelny Sąd Administracyjny) i inne organy państwowe w tym także orzekające w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym), które muszą brać pod uwagę nie tylko fakt istnienia ale i treść prawomocnego orzeczenia Sądu. Podmioty te są zatem faktem i treścią prawomocnego orzeczenia sądu związane, co implikuje w sposób bezwzględny uwzględnienie powyższego w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Ratio legis art. 365 § 1 kodeksu postępowania cywilnego polega na tym, iż gwarantuje ona zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy.

W świetle powyższych uwag nie ma znaczenia dociekanie przyczyn braku ustosunkowania się przez zaskarżoną decyzję do faktu istnienia oraz treści prawomocnego już w dniu rozstrzygania przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej postanowienia Sądu Rejonowego w [...]. Istotne jest jedynie, że ustosunkowanie się do postanowienia sądu w zaskarżonej decyzji nie nastąpiło.

Organ II instancji nie może ograniczać się do zbadania stanu sprawy z daty wydawania decyzji w pierwszej instancji oraz trafności zarzutów zgromadzonych w odwołaniu ale jego obowiązkiem jest ponowne rozstrzygnięcie sprawy wg. stanu istniejącego w dniu jego orzekania (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 1996r. SA/Wr. 196/96 ONSA 1997 Nr 1, poz. 35, wyrok NSA z dnia 24 lutego 1992r. II SA 49/92 - niepublikowany).

W dacie zaś wydawania decyzji przez organ II instancji zaistniało jako prawomocne wskazywane orzeczenie Sądu Rejonowego w [...] ze wszelkimi tego faktu konsekwencjami. Rodzi to obowiązek uchylenia zaskarżonej decyzji. Organy administracji działają bowiem na podstawie przepisów prawa art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego), a istotne dla porządku prawnego normy zawarte w art. 365 § 1 kodeksu postępowania cywilnego zostały przez wydanie rozstrzygnięcia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej pogwałcone.

Celem kontrolowanego postępowania administracyjnego było stwierdzenie, czy decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] 1970r. nie została dotknięta wadą, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Ocena czy przedmiotowa decyzja nie narusza rażąco prawa wymagało niewątpliwie jej zestawienia z orzeczeniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 7 października 1996r.

Porównanie znaczenia decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] i postanowienia Sądu Rejonowego w [...] prowadzi do wniosku, iż są one oczywiście sprzeczne. O ile bowiem zgodnie z decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] przedmiotowa nieruchomość została przejęta przez Skarb Państwa wobec jej opuszczenia przez C. H. o tyle w świetle postanowienia Sądu Rejonowego w [...] ta sama nieruchomość stała się przedmiotem uwłaszczenia na jego rzecz (z datą późniejszą tj. z dnie 4 października 1971r.).

Podstawą uwłaszczenia dokonanego poprzez orzeczenie sądowe musiało być stwierdzenie posiadania samoistnego przez C. H. nieruchomości, o jaką chodzi w sprawie zarówno w dacie wskazanej w postanowieniu jak i dacie, w której organ administracyjny uznał tę nieruchomość już za opuszczoną. Oczywiste jest więc, iż bez ustosunkowania się do podnoszonych okoliczności zaskarżona decyzja nie mogła się ostać.

Wyraźnie przy tym zaznaczyć trzeba, iż nie mogło być zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego (który kontroluje wyłącznie legalność decyzji administracyjnych) dokonywanie jakichkolwiek ocen trafności wymienionego wcześniej orzeczenia sądu powszechnego. Dopóki prawomocne orzeczenie sądu nie zostanie wzruszone w trybie prawem przewidzianym i funkcjonuje w obrocie prawnym, winno być bez żadnych wyjątków uwzględniane przez wszystkie podmioty wymienione w art. 365 § 1 kodeksu postępowania cywilnego.

Na marginesie wypada dodać jedynie, iż jak wynika z załączonych akt sygn. I Ns 775/95 uprawomocnienie postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia 7 października 1998r. nastąpiło w związku z brakiem jego zaskarżenia przez uczestników w tym i poprzez Skarb Państwa - Urząd Rejonowy w [...].

Podane wyżej względy były same w sobie wystarczające do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Tytułem uzupełnienia należy jedynie wskazać, iż kontrolowane rozstrzygnięcia może budzić zastrzeżenia również z uwagi ustosunkowania się przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w koniecznym zakresie do zarzutów C. H. zgłoszonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Treść uzasadnienia organu odwoławczego jest nader ogólnikowa, biorąc pod uwagę skomplikowany w zakresie stanu faktycznego charakter sprawy i stanowi w zasadzie jedynie powtórzenie twierdzeń zawartych w decyzji Wojewody [...].

W szczególności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zabrakło właściwego odniesienia się do uwag C. H. podnoszącego, iż jego syn J. zamieszkiwał w S. do marca 1970r. a zwłaszcza skomentowania dołączonych do odwołania dokumentów w tym względzie. Zamieszkiwanie także samych dzieci właściciela lub posiadacza ma zaś zasadnicze znaczenie z uwagi na materiamoprawną podstawę podaną w decyzji ocenianej w kontrolowanym postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji (§1 ust. 1 w związku z § 6 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych z dnia 5 sierpnia 1961r. (Dz.U. Nr 39, poz. 196).

W końcu uszło uwadze Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, iż regulacje prawne powołane w decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] stanowiły normy zwierające pewien element represji ze strony Państwa w stosunku do osób niewykazujących zainteresowania należącymi do nich nieruchomościami rolnymi.

Przy takiej wymowie omawianych przepisów nie sposób zgodzić się, iż przystają one do sytuacji jaką kontrolowane decyzje przyjmowały za zaistniałą tj. zgłoszenia przez sam podmiot posiadający uprawnienia, woli wyzbycie się władztwa nad rzeczą (zrzeczenia się rzeczy).

Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 21 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995r. (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).