Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 236/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę skarżącej jako wniesioną po terminie.
Sąd powołał się na treść art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 58 § 1 pkt 2 i art. 83 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", i stwierdził, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącej 9 października 2020 r. A zatem trzydziestodniowy termin do złożenia skargi przysługiwał skarżącej do 9 listopada 2020 r. Tymczasem skarga została w niniejszej sprawie wniesiona dopiero 23 lutego 2021 r., a więc z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności. W ocenie Sądu, na powyższą ocenę nie ma zaś znaczenia okoliczność, że w trakcie biegu terminu do wniesienia skargi skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Wynika to z tego, że art. 53 p.p.s.a. nie zawiera regulacji analogicznej do zawartej w art. 177 p.p.s.a., który określając termin do wniesienia skargi kasacyjnej od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, stanowi, iż w razie ustanowienia dla strony pełnomocnika z urzędu już po wydaniu takiego orzeczenia, początek biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej liczy się od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu. Artykuł 53 p.p.s.a. w zakresie, w jakim odnosi się do decyzji administracyjnych, początek biegu terminu do wniesienia skargi bezwzględnie wiąże z dniem doręczenia decyzji skarżącemu. Natomiast jeżeli do wyznaczenia pełnomocnika z urzędu dojdzie już po terminie do wniesienia skargi, to wówczas wyznaczony pełnomocnik, wnosząc skargę w imieniu strony już po upływie terminu, zmuszony jest jednocześnie złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, od uwzględnienia którego uzależnione jest nadanie skardze dalszego biegu. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej – wnosząc skargę w takich właśnie okolicznościach – nie zawarł jednak w treści skargi wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Zażalenie na ww. postanowienie wniosła skarżąca, formułując zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 86 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 87 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że skarga została wniesiona po upływie 30-dniowego terminu liczonego od dnia doręczenia decyzji uprawnionej, a skarga pełnomocnika ustanowionego po upływie tego terminu wniesiona została bez równoczesnego złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności, podczas gdy z analizy akt sprawy wynika, że pełnomocnik ustanowiony z urzędu, składając skargę, faktycznie zawarł w jej treści wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Zasadniczo w zażaleniu potwierdzono, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona po terminie. Także w świetle wskazania, że z uwagi na ustanie przyczyny uchybienia terminu, brak jest podstaw do stwierdzenia, że Sąd I instancji przedwcześnie i w sposób nieuprawniony ocenił nieterminowość wniesienia skargi. Podjęcie rozstrzygnięcia o odrzuceniu skargi nie wyklucza bowiem możliwości merytorycznego rozpoznania przez Sąd Administracyjny wniosku o przywrócenie terminu, o ile oczywiście taki wniosek został w sprawie złożony i spełnia warunki formalne. Wbrew zatem argumentacji zawartej w zażaleniu, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że skarżąca wniosła skargę do Sądu Administracyjnego po terminie, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej 9 października 2020 r. Oznacza to, że do dnia 9 listopada 2020 r. (poniedziałek) przysługiwał skarżącej termin do wniesienia skargi, co też niewadliwie ocenił Sąd I instancji. Skarżąca wniosła zaś skargę po terminie, o jakim wyżej mowa, i okoliczności tej zasadniczo nie zakwestionowano w zażaleniu. Wskazano natomiast na okoliczności, które nie mają znaczenia dla oceny terminowości wniesienia skargi, lecz mogą stanowić ewentualną argumentację dla wniosku o przywrócenie terminu, a mianowicie okoliczności związane z ustanowieniem pełnomocnika z urzędu. Ma bowiem rację strona skarżąca, że w skardze został zawarty stosowny passus, który mógł zostać potraktowany przez Sąd I instancji jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jeżeli w tym zakresie istniały jakieś wątpliwości, to Sąd mógł wezwać stronę skarżącą do sprecyzowania wniosku procesowego. Aktualnie taki problem w sprawie nie występuje, ponieważ w piśmie procesowym z dnia 13 kwietnia 2021 r. strona skarżąca dokonała stosownego sprecyzowania wniosku procesowego jako wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W tych warunkach Sąd I instancji pomimo niewadliwego odrzucenia skargi, jako wniesionej po terminie, obowiązany będzie do rozpoznania wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.
