II GZ 854/25 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-01-27	
Data wpływu	2025-12-23	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Joanna Sieńczyło - Chlabicz /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami	
Hasła tematyczne	Wstrzymanie wykonania aktu	
Sygn. powiązane	VI SA/Wa 2889/25	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżone postanowienie i wstrzymano wykonanie	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 61 § 3; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2889/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 15 lipca 2025 r. nr KOA/3789/Ru/23 w przedmiocie unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji; 3. zwrócić B.S. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uiszczony wpis od zażalenia w kwocie 100 (sto) złotych.	
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 października 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2889/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił B.S. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 15 lipca 2025 r. w przedmiocie unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy.

Sąd I instancji wyjaśnił w uzasadnieniu, że B. S. (dalej: strona, skarżąca) w skardze na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania.

Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, że opiekuje się schorowaną i niepełnosprawną matką, która wymaga stałej opieki medycznej i porusza się o kulach. Skarżąca wraz z matką mieszkają w małej przygranicznej miejscowości, w której nie ma żadnych środków transportu publicznego. Jedynym środkiem transportu jest samochód, a matka skarżącej wymaga stałych wizyt lekarskich i transportu do przychodni.

WSA nie znalazł podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), ponieważ skarżąca nie przedstawiła dokumentacji źródłowej, która potwierdzałaby argumentację przytoczoną we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie udowodniła konieczności korzystania z samochodu z tytułu sprawowanej opieki nad matką czy wizyt lekarskich. Posiadanie prawa jazdy nie jest też niezbędne do utrzymania się skarżącej. Z treści wniosku nie wynika, że skarżąca wykonuje zawód kierowcy. Brak jest również informacji o sytuacji finansowej skarżącej oraz wskazania, czy zamieszkuje ona tylko z matką i czy jest jedyną osobą, która może sprawować nad nią opiekę.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

1) art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez:

- zaniechanie wstrzymania zaskarżonej decyzji w sytuacji wykazania przez skarżącą niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków jak również wykazania, iż powrót do stanu pierwotnego o ile będzie możliwy, o tyle będzie on uciążliwy i kosztowny - wymagający znacznych nakładów czasu oraz pracy,

- odmowę wstrzymania wykonania decyzji bez przeanalizowania danych związanych z obecną sytuacją życiową skarżącej takich jak konieczność sprawowania stałej opieki nad chorą, niepełnosprawną matką (D. S.) czy brak jakiejkolwiek komunikacji publicznej w miejscu zamieszkania skarżącej (miejscowość przygraniczna), podczas gdy okoliczności wskazane przez skarżącą we wniosku winne być dla Sądu wystarczające;

2) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu przez Sąd I instancji dokonania pełnej i prawidłowej oceny akt sprawy a co za tym idzie, należytego rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy skarżąca uprawdopodobniła okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji takie jak: brak komunikacji publicznej w miejscu zamieszkania (miejscowość przygraniczna) czy konieczność dowożenia chorej, niepełnosprawnej matki na wizyty lekarskie, podczas gdy zatrzymanie prawa jazdy z samej definicji może wywołać trudne do odwrócenia skutki, jeśli kierowca potrzebuje samochodu do wykonywania obowiązków rodzinnych i opiekuńczych albowiem ograniczenie mobilności w takich przypadkach to nie tylko niedogodność, ale faktyczna przeszkoda w realizowaniu podstawowych obowiązków wobec osób zależnych.

Do zażalenia dołączono kopie: orzeczenia o stopniu niepełnosprawności D.S. z dnia 29.08.2023 r., zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia D.S. z dnia 09.06.2023 r., zaświadczenia lekarskiego D. S. z dnia 04.06.2025 r., karty parkingowej dla osób niepełnosprawnych D.S.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, że to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają lub nie za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz w zażaleniu dostatecznie wykazała, popierając swoje twierdzenia załączonymi do zażalenia dokumentami, że zastosowanie wobec niej instytucji ochrony tymczasowej, o której mowa w cytowanym przepisie jest zasadne. Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia bowiem sytuacja życiowa skarżącej.

Skarżąca opiekuje się chorą i niepełnosprawną matką, która porusza się o kulach i wymaga pomocy w codziennych bieżących czynnościach. Strona, wobec sprawowania tej opieki, pobiera świadczenie pielęgnacyjne. Te okoliczności potwierdzają złożone przez stronę dokumenty. Z tego też względu, istnieje realna potrzeba zapewnienia dostępu do bieżących produktów (wyżywienie, środki higieny) oraz usług (w tym wizyt lekarskich oraz apteki), które nie są dostępne w miejscu zamieszkania skarżącej, tj. C. (woj. p.), a wymagają zapewnienia transportu do innych miejscowości. W tym kontekście za wiarygodne należy uznać twierdzenia strony, że miejscowość w której zamieszkuje wraz z matką jest w istocie wykluczona komunikacyjnie.

W takiej sytuacji należy zatem przyjąć, że wykonanie decyzji orzekającej o unieważnieniu egzaminu państwowego na prawo jazdy może wywołać trudne do odwrócenia skutki w postaci uniemożliwienia sprawowania realnej opieki nad niepełnosprawnym rodzicem skarżącej.

W tym miejscu należy podkreślić, że możliwość udzielenia stronie ochrony tymczasowej uzależniona jest od uprawdopodobnienia, nie zaś udowodnienia niebezpieczeństwa wystąpienia wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. skutków wykonania decyzji. W ocenie NSA uzasadnienie wniosku oraz zażalenia w sposób wystraczający uprawdopodobniało przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Należało zatem uznać, że zaskarżone postanowienie Sądu I instancji podlegało uchyleniu, natomiast wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uwzględnieniu z wyżej przedstawionych powodów.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i art. 188 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O zwrocie uiszczonego przez skarżącą wpisu sądowego od zażalenia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 5 listopada 2025 r., nadanym przez art. 1 pkt 6 i art. 2 ustawy z dnia 12 września 2025 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2025 r., poz. 1427).