Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Wr 123/18 w sprawie ze skargi M. D. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] grudnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę kasacyjną

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 17 lipca 2018 r. sygn. II SA/Wr 123/18, oddalił skargę M. D. (dalej skarżąca) na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] grudnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z [...] lipca 2017 r. PINB dla miasta L. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku. W ocenie Sądu I instancji, organ administracyjny stwierdzając w niniejszej sprawie, że nie znajduje podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia, pomimo zasadności części zarzutów skargi, prawidłowo, co do zasady, rozstrzygnął o odmowie przywrócenia terminu.

2. Skarżąca wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mający istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej Ppsa) w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 Kpa przez przeprowadzenie wadliwej kontroli co do naruszenia przez organ tego przepisu procedury postępowania administracyjnego obligującego do zawieszenia postępowania i przedwczesność rozstrzygnięcia przez organ wniosku strony o przywrócenie terminu w zw. z art. 58 § 1 Kpa przez przyjęcie, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż uchybienie nastąpiło bez winy strony, a także w zw. z art. 7 Kpa co do błędnej oceny Sądu I Instancji, że organ dokładnie i wyczerpująco wyjaśnił okoliczności faktyczne przytoczone we wniosku strony z 23 października 2017 r.

W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

3.2 W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji.

3.3. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie naruszył art. 58 § 1 Kpa. Wyjaśnić należy, że koniecznym warunkiem wniosku o przywrócenie terminu jest przyznanie przez stronę, że do uchybienia terminu doszło i wykazanie, iż uchybienie nie nastąpiło z winy strony. Innymi słowy wniesienie wniosku o przywrócenie terminu stanowić powinno konsekwencję akceptacji ze strony skarżącej faktu uchybienia terminu przy jednoczesnym uprawdopodobnieniu braku winy w takim zachowaniu. Tymczasem w przedmiotowej sprawie skarżąca konsekwentnie podważa prawidłowość doręczenia postanowienia z [...] lipca 2017 r.

Kwestia ta została jednak już prawomocnie przesądzona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca 2019 r. sygn. II OSK 1651/18. Jak stwierdził w tym wyroku NSA "to, że w systemie informatycznym operatora pocztowego widnieje inna data nadania przesyłki - 13 lipca 2017 r. nie wyklucza awizacji tej przesyłki w tym samym dniu. Potwierdzają to zapisy o przygotowaniu przesyłki do doręczenia 13 lipca 2017 r. o godzinie 8.54, przekazaniu do doręczenia o godzinie 11.49 i pozostawieniu awizo o 19.43 (wydruk z internetowego serwisu Poczty Polskiej "Śledzenie przesyłek" z dnia 3 listopada 2017 r. znajdujący się w aktach administracyjnych [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...]). Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika zatem bezspornie, że przesłanki zaistnienia fikcji doręczenia wynikające z art. 44 Kpa zostały spełnione.". Tym samym zarzut dotyczący tej kwestii jest całkowicie nieuzasadniony.

3.4. Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 7 Kpa. Stan faktyczny tej wpadkowej sprawy jest jednoznaczny i chodzi w niej wyłącznie o ustalenie czy zachodzą przesłanki przywrócenia terminu, nie podlega zaś badaniu kwestia prawidłowości samego doręczenia i postanowienia stwierdzającego wniesienie zażalenia z uchybieniem terminu. Należy w pełni podzielić stanowisko Sądu I instancji, że gdyby skarżąca wraz z pierwszym zażaleniem na postanowienie z 11 lipca 2017 r. równocześnie złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia, to niewątpliwie obowiązkiem organu byłoby wstrzymanie się ze stwierdzeniem nieterminowości zażalenia, aż do czasu rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. W niniejszej sprawie tak się nie stało. Przy tym stwierdzenie uchybienia terminu nie stanowi przeszkody procesowej dla organu w korzystnym dla strony rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu. Rozważania te w niniejszej sprawie z uwagi na powołany wyrok NSA z 26 czerwca 2019 r. oddalający skargę kasacyjną skarżącej mają jedynak wyłącznie wymiar teoretyczny.

3.5. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa orzekł, jak w sentencji. Wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 Ppsa, gdyż skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a organ nie zażądał w wyznaczonym terminie przeprowadzenia rozprawy.