Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi J. S. "A" na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.

Decyzją z dnia [...] 2011 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na J. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A", łączną karę pieniężną w kwocie 3500 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych (3000 zł) i za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (500 zł). W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, iż w dniu 15 marca 2011 r. w O na drodze krajowej nr [...] został zatrzymany do kontroli ciągnik marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Krone o nr rej. [...], którym kierował M. M. Kontrolowanym pojazdem wykonywany był transport drogowy mebli tapicerowanych w imieniu i na rzecz J. S. Organ stwierdził, że na żądanie kontrolującego kierowca nie okazał ważnej na dzień kontroli karty opłaty za przejazd po drogach krajowych, a oględziny pojazdu potwierdziły brak wymaganej karty, przy czym w wyniku analizy dowodów rejestracyjnych kontrolowanego zespołu pojazdów ustalono, że jego dopuszczalna masa całkowita przekracza 12 ton. Organ I instancji podał również, że podczas kontroli kierowca nie okazał wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za okres: 18.02.2011 r. od godz. 22:10 do 21.02.2011 r. do godz. 07:10, od 26.02.2011 r. od godz. 09:20 do 28.02.2011 r. do godz. 07:05; od 05.03.2011 r. od godz. 08:40 do 07.03.2011 r. do godz. 07:10 i od 11.03.2011 r. od godz.20:45 do 14.03.2011 r. do godz. 10:25. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca M. M. zeznał, że nie otrzymał od przedsiębiorcy żadnych zaświadczeń potwierdzających nieprowadzenie przez niego pojazdu w w/w okresach. Zdaniem organu I instancji, zgodnie z art. 42 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Organ stwierdził, że w chwili kontroli strona wykonywała przewóz drogowy poruszając się po drodze krajowej pojazdem powyżej 12 ton dopuszczalnej masy ciężkości bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po tej drodze. Odnosząc się do wyjaśnień strony złożonych w toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji stwierdził, że przywołane przez nią argumenty nie mogą stanowić podstawy do zwolnienia się z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie, albowiem nie stanowi wypełnienia obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych wyposażenie kierowcy w środki na zakup karty i wydanie mu polecenia jej zakupu. W myśl bowiem art. 87 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, to przewoźnik drogowy odpowiedzialny jest za wyposażenie kierowcy wykonującego przewóz drogowy w wymagane dokumenty. W związku z powyższym organ stwierdził, że to na stronie ciążył obowiązek zakupu i skutecznego wyposażenia kierowcy w kartę opłaty drogowej. Ponadto, przed dokonaniem tej czynności strona powinna się upewnić czy na odcinku kontrolnym jest wpisany numer rejestracyjny pojazdu. Organ I instancji stwierdził, że z powyższych przyczyn strona nie może też usprawiedliwiać się brakiem możliwości zakupu winiet na stacjach benzynowych. Odnośnie naruszenia przez stronę obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego podniósł, iż zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę opłaty drogowej, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 z późn. zm.). Zdaniem organu I instancji, bezsprzeczne w niniejszej sprawie jest to, że kierowca podczas kontroli drogowej nie okazał wszystkich wymaganych przepisami prawa dokumentów. Przesłuchany w toku kontroli w charakterze świadka zeznał, iż "nie został wyposażony" przez pracodawcę w przedmiotowe zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu. Organ I instancji uznał więc, że strona nie dopełniła obowiązku wyposażenia kierowcy w wymagane dokumenty i nie przedłożyła żadnych dowodów na potwierdzenie przywołanego przez siebie faktu, iż naruszenie przepisów prawa nastąpiło na skutek okoliczności, których nie mogła przewidzieć.

W odwołaniu od powyższej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego J. S. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania, względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Decyzji organu I instancji odwołujący się zarzucił naruszenie prawa materialnego i procesowego oraz błędne ustalenia faktyczne. J. S. wyjaśnił, że kierowca miał wykupioną winietę na poprzedni dzień i prawidłowo zaplanowaną przez spedytora podróż, aby przekroczyć granicę jeszcze tego samego dnia, jednak "z powodu awarii w miejscu odbioru towaru", niezawinionej przez kierowcę ani przez odwołującego się, powrót musiał być przesunięty na dzień następny. Zdaniem odwołującego się, w przypadku stanów faktycznych przewidzianych w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym należy uwzględnić okoliczności im towarzyszące, w tym formę uiszczania tej opłaty. Do nieuiszczenia opłaty może przyczynić się bowiem szereg okoliczności niezależnych od kierowcy lub też przedsiębiorcy prowadzącego przedsiębiorstwo transportowe, na które to okoliczności osoby te nie mogą mieć żadnego wpływu. Odwołujący się uważa, iż trudno oczekiwać, ażeby przedsiębiorca dokonywał zakupu karty opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych za okres kilku dni, jeżeli trasa przejazdu związana z wykonywaniem działalności gospodarczej obejmuje obszar poza granicami Polski. Przedsiębiorca musi wprawdzie uwzględnić fakt oczekiwania na granicy, ale nie można zarzucać mu braku dołożenia staranności przy wykonywaniu działalności, gdy odbiór towaru oraz załadunek został opóźniony z przyczyn od niego niezależnych i wcześniej nieznanych. Odwołujący się zarzucił, że w toku prowadzonego postępowania nie ustalono jednoznacznie, czy kierowca miał możliwość uiszczenia opłaty za korzystanie za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych w miejscach wskazanych przez niego w wyjaśnieniach składanych do protokółu. Zdaniem J. S., skoro ustawodawca stworzył obowiązek uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych wprowadzając sankcję za jego niewykonanie, to powinny być zapewnione odpowiednie warunki do realizacji tego obowiązku. Jeżeli więc kierowca nie ma możliwości uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, to nałożenie sankcji może stać w sprzeczności z określoną w art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Nadto J. S. zarzucił organowi I instancji, że w swojej decyzji w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów nieprzyczynienia się do naruszenia obowiązku przewidzianego ustawą o transporcie drogowym. Ponieważ okoliczności te nie zostały uwzględnione przy wymiarze sankcji, tym samym organ naruszył, zdaniem odwołującego się, przepisy regulujące postępowanie administracyjne, a w szczególności art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczący swobodnej oceny dowodów. J. S. stwierdził, iż z uwagi na klauzulę demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) należy dokonać oceny merytorycznej czynników wskazywanych przez stronę na okoliczność uwolnienia się od sankcji administracyjnej. Jego zdaniem, nieuwzględnienie tych okoliczności i oparcie się przez organy administracyjne wyłącznie na gramatycznym brzmieniu art. 92 i 93 ustawy o transporcie drogowym stanowi naruszenie art. 2 Konstytucji RP.

Decyzją z dnia 14 czerwca 2011 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), § 3, § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 czerwca 2009 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 86, poz. 721 z późn. zm.) oraz lp. 4.1, Ip. 1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. Wspólnot Europejskich nr L 370 z 31.12.1985 str. 8-21, z późn. zm.) oraz art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 z późn. zm.), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2011 r. Nr [...]. Odnosząc się do kwestii wykonywania przez odwołującego się transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, do uiszczania stosownej opłaty za przejazd po drogach krajowych są zobligowane podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy. Organ odwoławczy podniósł, iż obowiązek zakupu i prawidłowego wypełnienia karty opłaty drogowej zawsze spoczywa na przedsiębiorcy realizującym przewóz i nie może on "przenieść" tego obowiązku na kierowcę zwalniając się tym samym z odpowiedzialności administracyjnoprawnej za naruszenie w tym zakresie przez wskazanie na zaniedbania kierowcy. Zdaniem organu II instancji, obowiązkiem strony jest takie organizowanie prowadzonej działalności, aby w odpowiednim terminie nabywać wymagane dokumenty. Ewentualne problemy z zakupem karty opłaty za przejazd po drogach krajowych w trakcie trwania zadania przewozowego nie mogą więc stanowić podstawy do zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ II instancji stwierdził zatem, że gdyby przewoźnik dopełnił ciążących na nim obowiązków i wyposażył kierowcę w kartę opłaty drogowej uniknąłby późniejszych konsekwencji ich ewentualnego braku na tej, czy innej stacji benzynowej. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że w niniejszej sprawie nie ma możliwości wyłączenia odpowiedzialności strony za stwierdzone naruszenia na podstawie art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, gdyż przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do rodzajów naruszeń enumeratywnie wymienionych w art. 92a ust. 1 tej ustawy. Wśród tych naruszeń nie znajduje się naruszenie w postaci wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych w sytuacji, gdy w toku postępowania nie ujawniły się żadne okoliczności wskazujące, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć, co skutkowałoby umorzeniem postępowania na podstawie przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Za niezasadne organ odwoławczy uznał przeprowadzenie dowodu w postaci przesłuchania kierowcy M. M. na wskazane w odwołaniu okoliczności podając, że zgodnie z art. 78 § 1 Kpa żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Tymczasem wskazane przez stronę okoliczności nie mają znaczenia dla sprawy w tym sensie, iż nie wpływają na treść kwestionowanego rozstrzygnięcia, a nawet wyraźnie wskazują na to, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że odwołujący się wykonywał transport drogowy bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Organ II instancji stwierdził, że nie dopatrzył się naruszenia przez organ I instancji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 8 Kpa i art. 80 Kpa ani naruszenia art. 2 Konstytucji RP. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny, wydał decyzję w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy i wyraźnie wskazał dowody na których się oparł, a którym odmówił mocy dowodowej. Odnosząc się natomiast do kwestii nieokazania przez kierowcę podczas kontroli wymaganych dokumentów organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie lub oświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców. Z kolei zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, kierowca wykonujący przewóz drogowy, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu, albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które zawiera następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyn nie posiadanie wykresówek, nieużytkowania karty kierowcy lub niesporządzenia wydruków, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy lub podmiotu, na rzecz którego kierowca wykonywał przewóz. Stosownie do art. 31 ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców, zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku, gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli. Zdaniem organu II instancji, bezspornym jest fakt, że w czasie kontroli kierowca M. M. nie okazał wymaganych dokumentów świadczących o jego aktywności w wymienionych w decyzji organu I instancji okresach. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty.

W skardze na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego J. S. wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył te same argumenty co w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi podkreślając, że w toku postępowania administracyjnego starannie dokonano ustaleń stanu faktycznego i zastosowano właściwie obowiązujące przepisy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – skarga J. S. jest całkowicie nieuzasadniona.

Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, że stan faktyczny sprawy jest niesporny. W szczególności skarżący nie kwestionuje, że w czasie kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 15 marca 2011 r. kierowca - wykonujący na rzecz skarżącego jako przedsiębiorcy przewóz drogowy zespołem pojazdów przekraczających dmc 12 ton – nie okazał do kontroli karty opłaty za przejazd po drogach krajowych i takiej karty opłaty w czasie wykonywania tego przewozu nie posiadał. Ten bezsporny stan faktyczny powoduje – zdaniem Sądu - przyjęcie, że przewóz drogowy wykonywany był niezgodnie z przepisem art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 z późń. zm.), który stanowi:

"Art. 42. 1.Podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych (...)."

Skarżący w żaden sposób nie kwestionuje także tego, że kierowca nie okazał wykresówek lub dokumentu potwierdzającego nieprowadzenie pojazdu w okresach wymienionych w protokole kontroli i decyzji organu I instancji oraz nie kwestionuje tego, że nie wyposażył kierowcy w odpowiednie dokumenty świadczące o aktywności kierowcy w tych okresach. Ten bezsporny stan faktyczny powoduje z kolei – zdaniem Sądu - przyjęcie, że przewóz drogowy wykonywany był niezgodnie z przepisem art. 87 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy o transporcie drogowym, który stanowi:

"Art. 87. 1. Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego,(...), jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę opłaty drogowej, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879, z 2005 r. Nr 180, poz. 1497 oraz z 2007 r. Nr 99, poz. 661)".

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy okoliczność wskazywana przez skarżącego, że jako przedsiębiorca wręczył kierowcy pieniądze na zakup karty opłaty drogowej za przejazd po drogach krajowych, której to opłaty kierowca nie mógł zakupić z uwagi na jej brak na stacjach benzynowych na pewnym odcinku trasy wykonywanego przewozu drogowego, jest okolicznością wskazującą na to, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstałe naruszenia, jak chce tego skarżący, czy też ta okoliczność wskazywana przez skarżącego nie jest okolicznością usprawiedliwiającą brak opłaty i nie wyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty, jak twierdzą organy.

Należy zwrócić uwagę na to, że zgodnie z treścią art. 92a ust. 4 omawianej ustawy o transporcie drogowym:

"Art. 92a. 4. Postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, nie wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia."

Zdaniem Sądu, treść powyższego przepisu wskazuje na wyjątkowość i nadzwyczajność sytuacji, która zwalniałaby podmiot wykonujący przewóz drogowy z poniesienia odpowiedzialności na zasadach określonych w ustawie o transporcie drogowym. Sytuacje takie mogłyby mieć miejsce w warunkach w żaden sposób niezależny od tego podmiotu, np. w sytuacjach klęsk żywiołowych, katastrof czy wprowadzania na danym obszarze stanów nadzwyczajnych. Z całą pewnością, zdaniem Sądu, do takich okoliczności nie należy brak kart opłaty na stacjach benzynowych, których kierowca poszukuje w trakcie już wykonywanego przewozu. Sąd zwraca uwag na to, że zgodnie z art. 42 ust. 3 – 4 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym w dniu wykonywanego przejazdu i kontroli drogowej:

"Art. 42. 3. Opłata, o której mowa w ust. 1, może być w szczególności wnoszona w:

1) urzędach Inspekcji Transportu Drogowego;

2) granicznych urzędach celnych;

3) urzędach celnych wewnątrz kraju;

4) stacjach benzynowych, z zastrzeżeniem ust. 4;

5) polskich organizacjach zrzeszających przewoźników drogowych o zasięgu ogólnokrajowym, z zastrzeżeniem ust. 5.

3aPodmiot, o którym mowa w ust. 1, uiszcza opłatę roczną, miesięczną, siedmiodniową albo dobową.

3a1. Opłata roczna może być uiszczana przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, w ratach.

3b. Karta opłaty dobowej i siedmiodniowej może być wypełniona przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, w terminie:

1) 7 dni - od wydania karty opłaty dobowej;

2) 14 dni - od wydania karty opłaty siedmiodniowej.

4. Przedsiębiorcy prowadzący stacje benzynowe mogą pobierać opłatę po zawarciu porozumień z Głównym Inspektorem Transportu Drogowego."

Z treści przytoczonego wyżej przepisu wynika, ze rację mają organy administracyjne wskazując na możliwość zaopatrzenia się w karty opłaty drogowej nie tylko na stacjach benzynowych, przy czym, na co Sąd zwraca uwagę, nie wszystkie stacje benzynowe posiadały i posiadają uprawnienia do sprzedaży takich kart.

Tak więc, zdaniem Sądu, z treści powyższych przepisów wynika bezwzględny obowiązek uiszczania opłaty drogowej przez skarżącego przedsiębiorcę, który to obowiązek zaktualizował się już w momencie rozpoczęcia przejazdu, bowiem już w tym momencie podmiot wykonujący przewóz obowiązany był posiadać wypełnioną kartę drogową. Należy podkreślić, że od samego przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy zależy jaką formę uiszczania opłaty drogowej wybierze: roczną, miesięczną, siedmiodniową albo dobową. Nie można tłumaczyć się tym, że wybór przez przedsiębiorcę jednej z nich jest dla niego bardziej ekonomiczny, gdyż takiej okoliczności ustawodawca nie uznaje za okoliczność usprawiedliwiającą brak opłaty. Należy też zaznaczyć, że karty opłaty dobowej mogą zostać zakupione na 7 dni przed rozpoczęciem przewozu bowiem w takim terminie od ich wydania mogą być wypełnione. A więc, przedsiębiorca wybierający karty opłaty dobowej jako formę uiszczania należnej opłaty może zakupić stosowne karty na 7 dni przed terminem planowanego transportu, przy czym, co należy ponownie podkreślić, już w chwili rozpoczynania przewozu kierujący pojazdem powinien dysponować stosownie wypełnioną kartą opłaty.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że poszukiwanie przez kierowcę karty opłaty dobowej dopiero w trakcie wykonywanego przejazdu już stanowi nieprawidłowość, a przekonanie przedsiębiorcy, że niemożność zakupu przez kierowcę tej karty na trasie wykonywanego przewozu uwalnia go od odpowiedzialności za nieuiszczenie opłaty drogowej jest - w ocenie Sądu - całkowicie błędne. Sąd zaznacza, że kwestia dostępności kart opłaty drogowej na stacjach benzynowych na trasie przejazdu pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy. W powyższym zakresie Sąd podziela w pełni stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa2216/10. Sąd podziela stanowisko tego Sądu także w zakresie pełnej odpowiedzialności przedsiębiorcy za prawidłowość wykonywanego transportu drogowego, a w szczególności podziela stanowisko, ze: "Sprawą przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie wykonywanej działalności, by nie dochodziło do łamania prawa. Zatem winien on tak zorganizować działalność prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa aby juz w chwili rozpoczynania przewozu należna opłata była uiszczona."

Na poparcie zajętego stanowiska w sprawie należy przytoczyć także stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 105/08 (LEX nr 472208): "W myśl art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), przedsiębiorca wykonujący przewozy drogowe odpowiedzialny jest za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy w wymagane dokumenty. Wykonanie tego obowiązku nie zwalnia jednak przedsiębiorcy od odpowiedzialności, jeżeli kierowca posiadałby takie dokumenty a nie okazał ich w czasie kontroli. Stąd też należy podzielić zarzuty, iż w sprawie nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego i zeznań świadków na okoliczność, iż skarżący wyposażył kierowcę w wymagane dokumenty." Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela także stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 976/09 (LEX nr 746376), które Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela:"1. Artykuł 93 ust. 7 u.t.d. jest przepisem wyjątkowym, odnoszącym się do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. 2. Przepis art. 93 ust. 7 u.t.d., w sytuacji gdy chodzi o uwolnienie przedsiębiorcy od kary pieniężnej związanej z brakiem dokumentujących czas pracy kierowców wykresówek, winien być wykładany ścieśniająco."

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że organy administracyjne obu instancji prawidłowo zastosowały i zinterpretowały obowiązujące przepisy prawa oraz, że skarga J. S. nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym, a w związku z tym, na podstawie powołanych wyżej przepisów i art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł - jak w sentencji.