Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia SO del. Robert Hałabis (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Aleksandra Frączkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 lipca 2012 r. sprawy ze skargi Gminy Leśniowice na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Lubelskiego z dnia 16 kwietnia 2012 r. nr NK-II.4131.91.2012 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy Leśniowice Nr XII/66/2012 z dnia 15 marca 2012 r. w sprawie likwidacji Szkoły Podstawowej w Sielcu oddala skargę.

Zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 16 kwietnia 2012 r. nr NK-II.4131.91.2012 Wojewoda Lubelski działając na podstawie art. 91 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm., dalej jako "u.s.g.") stwierdził nieważność uchwały Nr XII/66/2012 Rady Gminy Leśniowice z dnia 15 marca 2012 r. w sprawie likwidacji Szkoły Podstawowej w Sielcu.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nadzoru podniósł, że przedmiotową uchwałą wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h u.s.g. i art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm., dalej jako "u.s.o.") oraz art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.), w § 1 postanowiono o likwidacji z dniem 31 sierpnia 2012 r. Szkoły Podstawowej w Sielcu. Natomiast w § 2 uchwały Rada Gminy ustaliła, że uczniom zlikwidowanej szkoły zapewnia się możliwość kontynuowania nauki w Szkole Podstawowej w Leśniowicach.

Przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały Nr Xll/66/2012 Rady Gminy Leśniowice było niedopełnienie obowiązku określonego w art. 59 ust. 1 u.s.o. Organ nadzoru podkreślił, że w powyższej sprawie nie została wypełniona procedura związana z obowiązkiem zawiadomienia w ustawowym terminie wszystkich rodziców uczniów o zamiarze likwidacji szkoły. Zawiadomienia o zamiarze likwidacji szkoły nie dotarły do ustawowo określonego kręgu adresatów na 6 miesięcy przed planowaną likwidacją (to jest do dnia 29 lutego 2012 r.).

W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, iż uchwała Nr XIl/66/2012 Rady Gminy Leśniowice z dnia z dnia 15 marca 2012 r. została poprzedzona podjęciem w dniu 26 stycznia 2012 r. przez Radę Gminy Leśniowice uchwały Nr XI/54/2012 w sprawie zamiaru likwidacji Szkoły Podstawowej w Sielcu. Uchwała "intencyjna" była przedmiotem kontroli nadzorczej, w wyniku której nie stwierdzono nieprawidłowości. Podjęcie uchwały Nr XI/54/2012 w sprawie zamiaru likwidacji Szkoły Podstawowej w Sielcu dawało legitymację do podejmowania przez organ prowadzący szkołę ustawowo określonych czynności poprzedzających likwidację szkoły, w tym zawiadomienia rodziców uczniów, właściwego kuratora oświaty i uzyskania opinii, o których mowa w art. 59 ust. 1 u.s.o. oraz art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 854 z późn. zm.).

Pismem z dnia 15 lutego 2012 r. nr OŚ.4424.19.2012 Wójt Gminy Leśniowice poinformował Kuratora Oświaty w Lublinie o zamiarze likwidacji Szkoły Podstawowej w Sielcu. L. Kurator Oświaty w dniu 24 lutego 2012 r. zaopiniował negatywnie zamiar likwidacji Szkoły Podstawowej w Sielcu z dniem 31 sierpnia 2012 r.

Dyrektor Szkoły Podstawowej w Sielcu sporządził dla organu prowadzącego szkołę "wykaz dokładnych adresów zamieszkania rodziców uczniów ze Szkoły Podstawowej w Sielcu", który następnie został zweryfikowany przez pracowników Urzędu Gminy Leśniowice w oparciu o elektroniczną bazę ewidencji ludności. Dwie osoby z wykazu dokładnych adresów zamieszkania rodziców uczniów ze Szkoły Podstawowej w Sielcu, po przeprowadzeniu w dniu 27 stycznia 2012 r. weryfikacji, złożyły oświadczenia do organu nadzoru, że nie zostały zawiadomione o zamiarze likwidacji Szkoły Podstawowej w Sielcu do dnia 1 marca 2012 r. (J. S. i J. K.). W przedmiotowej sprawie doręczeń dokonywano za pokwitowaniem przez pocztę oraz za pośrednictwem pracowników Urzędu Gminy Leśniowice.

Organ nadzoru podniósł, że z wyjaśnień przedstawionych przez Wójta Gminy Leśniowice wynika, że J. S. nie doręczono zawiadomienia, gdyż nie ustalono jego adresu pod którym obecnie zamieszkuje, a żona odmówiła przyjęcia kierowanej do niego korespondencji.

W ocenie Wojewody każdy z rodziców bądź opiekunów prawnych uczniów, jako sprawujący władzę rodzicielską (bądź pieczę) nad dzieckiem powinien zostać poinformowany o przewidywanej likwidacji szkoły w ściśle określonym terminie. Na organie prowadzącym szkołę spoczywa obowiązek nie tylko wysłania zawiadomień o zamiarze likwidacji szkoły, ale również sprawdzenia skuteczności i prawidłowości doręczeń wszystkim rodzicom, po wydaniu uchwały intencyjnej, a przed wydaniem uchwały o likwidacji szkoły publicznej, aby nie stwarzać podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały o likwidacji szkoły. Zawiadomienie natomiast musi dotrzeć (być doręczone) każdemu rodzicowi, co najmniej na 6 miesięcy przed terminem likwidacji szkoły.

W odniesieniu do J. K. organ nadzoru wskazał, że na podstawie niejednoznacznie wypełnionego potwierdzenia odbioru, nie można stwierdzić w sposób niebudzący wątpliwości, że doręczenie zostało dokonane skutecznie. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma adresowanego do J. K. jest data 28 stycznia 2012 r. i adnotacja "z upoważnienia K. M.", a na stronie zwrotnej podkreślono – pismo doręczyłem: "b) z powodu nieobecności adresata w mieszkaniu – dorosłemu domownikowi", nie wskazano imienia i nazwiska domownika, podkreślono zaś "który podjął się oddać pismo adresatowi". Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru brak podpisu doręczającego.

Także z części przedstawionych przez Wójta Gminy przy piśmie z dnia 2 kwietnia 2012 r. zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, że nie zostały one doręczone adresatom, a potwierdzenia odbioru nie do końca zostały szczegółowo i prawidłowo wypełnione.

Reasumując Wojewoda stwierdził, że Rada Gminy Leśniowice podejmując uchwałę Nr XII/66/2012 z dnia 15 marca 2012 r. w sprawie likwidacji Szkoły Podstawowej w Sielcu w sposób istotny naruszyła art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty. Z powyższego przepisu wynika bowiem jasno, że stosowne zawiadomienia powinny być skierowane do wszystkich rodziców dzieci uczęszczających do szkoły objętej zamiarem likwidacji.

Podniesiono również, że projekt uchwały w sprawie likwidacji Szkoły Podstawowej w Sielcu przekazano pismem z dnia 27 stycznia 2012 r. celem zaopiniowania do Związku Nauczycielstwa Polskiego Oddział Powiatowy w Chełmie. Z ustaleń poczynionych przez organ nadzoru wynika jednak, iż była to jedyna organizacja związkowa, do której zwrócono się o wyrażenie opinii w całym procesie likwidacji placówki oświatowej. Opinii nie wyraziły natomiast dwie, spełniające kryterium reprezentatywności, organizacje związkowe, to jest Forum Związków Zawodowych oraz Niezależny Samorządny Związek Zawodowy "Solidarność", co w ocenie organu nadzoru rażąco narusza art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o związkach zawodowych.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Gmina Leśniowice zaskarżonemu rozstrzygnięciu nadzorczemu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym:

– art. 59 ust. 1 u.s.o. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że wszyscy rodzice uczniów Szkoły Podstawowej w Sielcu nie zostali skutecznie zawiadomieni o zamiarze likwidacji szkoły;

– art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy o związkach zawodowych polegające na błędnej wykładni poprzez przyjęcie, że skarżący miał obowiązek zawiadomić wszystkie reprezentatywne organizacje związkowe w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego, a nie reprezentatywne organizacje związkowe działające w likwidowanej szkole;

– art. 43 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że nieskuteczne jest doręczenie polegające na doręczeniu zawiadomienia o zamiarze likwidacji szkoły na rzecz dorosłego domownika, który podjął się oddania pisma adresatowi;

– art. 39 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że nieskuteczne jest doręczenie o zamiarze likwidacji szkoły, w sytuacji gdy na dokumencie zwrotnego poświadczenia odbioru doręczający pracownik Urzędu Gminy Leśniowice nie złożył podpisu;

– art. 44 § 1-4 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że nieskuteczne jest doręczenie o zamiarze likwidacji szkoły wobec J. S.ego, w sytuacji gdy doręczenie nastąpiło z upływem okresu 14 dni od dnia 27 stycznia 2012 r.

We wnioskach skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Strona skarżąca w uzasadnieniu skargi powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazała, że jeżeli organ prowadzący nadał powiadomienie o likwidacji szkoły listem poleconym w placówce polskiego operatora publicznego lub za pośrednictwem swego pracownika najpóźniej w ostatnim dniu lutego, termin można uznać za dochowany (wyroki WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawach: I SA/Wa 1444/07 i I SA/Wa 1436/07). Zaznaczono, że liczy się realna możliwość zapoznania się z zamiarem likwidacji, np. poprzez awizowanie pisma, a nie to, czy dany adresat – organ lub osoba – faktycznie z tej możliwości skorzystała.

Odnosząc się do zarzutów organu nadzoru strona skarżąca podniosła, że J. K. został skutecznie zawiadomiony o zamiarze likwidacji szkoły przed dniem 1 marca 2012 r. Zawiadomienia dokonano mianowicie w dniu 28 stycznia 2012 r. W tym bowiem dniu przekazano pismo M. K. – żonie adresata, która przyjęła pismo jako dorosły domownik i zobowiązała się do oddania pisma adresatowi zgodnie z art. 43 k.p.a. Podkreślono, że błędne jest stanowisko organu nadzoru, że zawiadomienie jest nieskuteczne tylko z powodu niewskazania imienia i nazwiska domownika, do rąk którego następuje doręczenie pisma oraz niezłożenia podpisu przez osobę dokonującą doręczenia. Po pierwsze, przepisy nie przewidują powyższych elementów jako przesłanek koniecznych dla dokonania skutecznego doręczenia, po drugie, z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru jednoznacznie wynika, że przesyłkę odebrała M. K. zobowiązując się jednocześnie do jej oddania adresatowi. Nadto z załączonego oświadczenia pracownika Urzędu Gminy wynika, że oświadczenie zostało dokonane przez podmiot uprawniony.

W przypadku J. S. pracownik Urzędu Gminy Leśniowice podjął próbę doręczenia informacji w dniu 27 stycznia 2012 r. pod adresem zameldowania, to jest [...]. Z uwagi na nieobecność adresata w domu, brak dorosłego domownika, sąsiada i dozorcy, którzy podjęliby się oddania pisma adresatowi, pracownik Urzędu Gminy pozostawił na drzwiach mieszkania adresata zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z możliwością jego odbioru w Urzędzie Gminy Leśniowice w okresie 7 dni i po upływie tego terminu pracownik Urzędu Gminy ponowił czynność pozostawienia zawiadomienia o możliwości odbioru pisma, informując o możliwości odbioru tego pisma w terminie 14 dni od dnia 27 stycznia 2012 r. W związku z tym wypełniony został sposób doręczenia zastępczego, przewidzianego na wypadek nieobecności adresata.

Powyższe uwagi odnoszą się do również do zarzutu nieprawidłowego doręczenia zawiadomień odnośnie P. P., S. K., S. M., J. K. Podkreślono, że osoby te nigdy nie negowały otrzymania zawiadomień, które zgodnie z art. 39 k.p.a. doręczane były bezpośrednio przez pracowników Urzędu Gminy Leśniowice. Brak przesłanek do uznania dokonanych zawiadomień za nieskuteczne.

W ocenie skarżącego przesłanki do stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy Leśniowice nie stanowi również fakt niezawiadomienia Forum Związków Zawodowych i Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego "Solidarność", bowiem w likwidowanej placówce szkolnej brak pracowników zrzeszonych w tych organizacjach, brak jest również pracowników objętych ochroną indywidualną przez te organizacje. Wobec powyższego uznać należy, że nie istniał obowiązek gminy w przedmiocie ich zawiadomienia.

W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Jak stanowi art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej jako "p.p.s.a."), kontrola ta obejmuje także akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.

Zgodnie z art. 85 i 86 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm. – dalej zwanej "u.s.g."), wojewoda sprawuje nadzór nad działalnością gminną na podstawie kryterium zgodności z prawem. W ramach tego nadzoru wojewoda orzeka o nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy, gdy stwierdzi ich sprzeczność z prawem (art. 91 ust. 1 u.s.g.) Z kolei rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem na podstawie art. 98 ust. 1 u.s.g. w związku z art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a.

Dokonując oceny legalności rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Lubelskiego z dnia 16 kwietnia 2012 r. należy generalnie stwierdzić, że nie narusza ono prawa, zatem skarga jako niezasadna podlegać musiała oddaleniu.

Należy podzielić stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym, że uchwała Rady Gminy Leśniowice Nr XII/66/2012 z dnia 15 marca 2012 w sprawie likwidacji Szkoły Podstawowej w Sielcu podjęta została z naruszeniem art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

(j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm., dalej jako "u.s.o.").

Wymaga w tym miejscu zwrócenia uwagi, że procedura związana z likwidacją szkoły jest specyficzna i obligatoryjna, dlatego wymagane jest jej bezwzględne przestrzeganie przy podejmowaniu uchwały o likwidacji szkoły, zarówno ze względu na to, że dotyczy szkoły jako placówki oświatowo-wychowawczej zajmującej się kształceniem i wychowaniem, jaki i dlatego, że skutki związane z likwidacją szkoły dotyczą lokalnej społeczności, dotykając jej ważnych życiowo interesów.

Regulacja zawarta w art. 59 ust. 1 u.s.o. wskazuje na przesłanki, które muszą być spełnione, aby możliwe było dokonanie likwidacji szkoły publicznej. Należy ją również stosować w przypadku przekształcenia szkoły lub placówki (art. 59 ust. 6 u.s.o.).

Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.s.o., szkoła publiczna, z zastrzeżeniem ust. 1a i 2, może być zlikwidowana z końcem roku szkolnego przez organ prowadzący szkołę, po zapewnieniu przez ten organ uczniom możliwości kontynuowania nauki w innej szkole publicznej tego samego typu, a także odpowiednio o tym samym lub zbliżonym profilu kształcenia ogólnozawodowego albo kształcącej w tym samym lub zbliżonym zawodzie. Organ prowadzący jest obowiązany, co najmniej na 6 miesięcy przed terminem likwidacji, zawiadomić o zamiarze likwidacji szkoły: rodziców uczniów (w przypadku szkoły dla dorosłych – uczniów), właściwego kuratora oświaty oraz organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego właściwej do prowadzenia szkół danego typu.

Oznacza to, że zawiadomienie o zamiarze likwidacji szkoły powinno być skierowane do wszystkich rodziców dzieci uczęszczających do szkoły objętej zamiarem likwidacji. Jakkolwiek przepisy ustawy o systemie oświaty nie określają formy (sposobu) zawiadomienia rodziców, to nie ulega wątpliwości, że powinna to być informacja pisemna skierowana wyraźnie do tej grupy osób. W piśmiennictwie podkreśla się, że czynność zawiadomienia nie jest czynnością prawną, lecz tzw. czynnością materialno-techniczną, która polega na tym, że choć ma ona w zasadzie charakter faktyczny, to jednak pośrednio wywołuje również skutki prawne, gdyż warunkuje prawidłowość procedury likwidacyjnej. Dlatego zawiadomienie o zamiarze likwidacji jest dokonane skutecznie jedynie wówczas, gdy dotarło do wszystkich osób lub organów, które powinny były zostać poinformowane o zamierzonej likwidacji, najpóźniej w terminie, o którym mowa w tym przepisie (por. Mateusz Pilich – Komentarz do art. art. 59 u.s.o. – zamieszczony w Systemie Informacji Prawnej Lex). Prawidłowego zawiadomienia rodziców nie można natomiast domniemywać, a czynności tej nie może zastąpić, np. przez podanie do wiadomości publicznej, czy też nagłośnienie tej kwestii w lokalnym społeczeństwie (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 66/07; z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt I OSK 265/08; z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt I OSK 871/09).

Skutkiem niedopełnienia przez organ prowadzący obowiązku powiadomienia o zamiarze likwidacji szkoły rodziców dzieci w taki sposób, by informacja dotarła do nich bezpośrednio – jest stwierdzenie nieważności uchwały o likwidacji szkoły.

Podkreślić należy, że w przypadku gdy organ prowadzący szkołę decyduje się na dokonanie pisemnych zawiadomień o zamiarze likwidacji szkoły, to w takiej sytuacji mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego o doręczeniach. Doręczenia można więc skutecznie dokonać przez pocztę lub przez pracowników organu administracji publicznej, za pokwitowaniem (art. 39 k.p.a.). Z systematyki przepisów Działu I Rozdział 8 k.p.a. wynika, że w przypadku osób fizycznych ustawodawca w pierwszej kolejności przewidział doręczanie pism bezpośrednio do rąk adresatów – stron (art. 42 § 1-3 k.p.a.). W następnej kolejności (w przypadku nieobecności adresata), pismo doręcza się za pokwitowaniem jednej z osób wymienionych w art. 43 k.p.a. Jeśli doręczenia dokonuje się do rąk domownika, to nie może to być każdy domownik, lecz osoba dorosła, czyli pełnoletnia. Doręczyciel powinien czuwać nad prawidłowym wypełnieniem dowodu doręczenia pisma i wyegzekwowaniem pokwitowania odbioru. Zaniedbanie tej powinności może spowodować ten skutek, że pisma nie można będzie uznać za skutecznie doręczone.

Istota sporu w niniejszej sprawie – biorąc pod uwagę przyczyny stwierdzenia przez Wojewodę Lubelskiego nieważności uchwały Rady Gminy Leśniowice – sprowadzała się przede wszystkim do ustalenia, czy doręczenia o zamiarze likwidacji Szkoły Podstawowej w Sielcu skierowane do J. S. oraz J. K. – rodziców uczniów wskazanej szkoły, uznać było można za doręczenia prawidłowe (skuteczne), a tym samym odpowiadające obowiązującym w tym zakresie przepisom prawa.

Zauważyć trzeba, że ze zwrotnego potwierdzeniu odbioru pisma o zamiarze likwidacji szkoły skierowanego do J. S. na adres: [...] (k. 73 akt administracyjnych) wynika, iż mieszkająca tam K. S. – odmówiła przyjęcia zawiadomienia skierowanego do swojego męża. To zawiadomienie nie mogło zatem odnieść skutku prawnego w postaci skutecznego doręczenia.

Drugie zwrotne potwierdzenie odbioru pisma skierowanego do J. S., tym razem na inny adres: [...], zawiera natomiast adnotację doręczyciela J. O., że "w dniu 27 stycznia 2012 r. w mieszkaniu nie zastano domownika, a z przeprowadzonej rozmowy z sołtysem Panem K. P. ustalono, że adresat od dłuższego czasu nie zamieszkuje pod powyższym adresem, a nowego adresu sołtys nie zna" (k. 72 akt administracyjnych). Organ uznał to zawiadomienie za doręczone prawidłowo (skutecznie). Pomijając, że brak jakiegokolwiek potwierdzenia, na co wskazuje skarżąca, że z uwagi na nieobecność adresata w domu, pracownik Urzędu Gminy pozostawił na drzwiach mieszkania adresata zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z możliwością jego odbioru w Urzędzie Gminy Leśniowice w okresie 7 dni i po upływie tego terminu pracownik Urzędu Gminy ponowił czynność pozostawienia zawiadomienia o możliwości odbioru pisma, informując o możliwości odbioru tego pisma w terminie 14 dni od dnia 27 stycznia 2012 r., to ostatecznie okoliczność ta nie ma dla oceny omawianego doręczenia istotnego znaczenia.

Skoro bowiem organ ustalił jednoznacznie, że J. S. pod ostatnio wskazanym adresem od dłuższego czasu nie zamieszkuje, to nie mogły odnieść wobec niego żadnego skutku ewentualne zawiadomienia pozostawione pod tym adresem na drzwiach o możliwości odebrania przesyłki w Urzędzie Gminy Leśniowice. Brak ustalenia aktualnego adresu zamieszkania J. S. nie dawał zatem podstawy do uznania za dokonanie mu skutecznego doręczenia zastępczego informacji o zamiarze likwidacji szkoły na ostatnio znany adres zamieszkania, w sytuacji kiedy ustalono, że nie jest to już miejsce jego zamieszkania. W konsekwencji doręczenie J. S. na ten adres zawiadomienia o zamiarze likwidacji szkoły nie można było uznać za skuteczne. W tej sytuacji przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie dawały organowi podstaw do uznania tego doręczenia za skuteczne. Wymaga przy tym zaakcentowania, że w interesie organu prowadzącego szkołę jest nie tylko wysłanie zawiadomień, ale również sprawdzenie skuteczności i prawidłowości doręczeń informacji o zamiarze likwidacji szkoły – po wydaniu uchwały intencyjnej, a przed wydaniem uchwały o likwidacji (przekształceniu) szkoły publicznej. Tego Gmina w niniejszej sprawie zaniechała, a należało mieć na uwadze, że prawidłowości doręczenia nie można domniemywać. Już z tego tylko względu istniała podstawa do stwierdzenia nieważności przez Wojewodę Lubelskiego uchwały Rady Gminy Leśniowice Nr XII/66/2012 z dnia 15 marca 2012 r.

Odnosząc się natomiast do zarzutu Wojewody Lubelskiego odnośnie nieprawidłowego zawiadomienia również J. K. o zamiarze likwidacji szkoły, z uwagi na niejednoznacznie – w ocenie organu nadzoru – wypełnienie zwrotnego potwierdzenia odbioru, zauważyć należy, iż zarzut ten jest w istocie podyktowany nadmiernym formalizmem, który nie znajduje uzasadnienia.

Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma adresowanego do J. K. wynika bowiem jednoznacznie, że z powodu nieobecności adresata w mieszkaniu przesyłkę odebrała M. K., która podjęła się oddać pismo adresatowi (k. 74 akt administracyjnych). Wbrew twierdzeniu Wojewody Lubelskiego odpowiednie pola zostały zaznaczone na druku, a z treści pisma Dyrektora Szkoły Podstawowej w Sielcu z dnia 26 stycznia 2012 r., również znajdującego się w aktach sprawy, zawierającego wykaz dokładnych adresów zamieszkania rodziców uczniów szkoły wynika, że M.K. jest żoną J.K. i domownikiem zamieszkującym pod tym samym adresem (k. 51 akt administracyjnych). Wypełnia to zasady prawidłowego doręczenia. Nie zmienia tego fakt, że na wskazanym dowodzie doręczenia, na jego odwrocie, doręczyciel nie wymienił imienia i nazwiska dorosłego domownika, który podjął się oddać pismo adresatowi, wynika ono bowiem z pierwszej strony doręczenia, na której czytelny podpis złożyła M. K.. Również brak wskazania doręczyciela na tym dowodzie doręczenia pozostaje bez znaczenia dla skuteczności doręczenia. Nie są również uzasadnione zarzuty wadliwych doręczeń innym jeszcze osobom.

Sąd nie podziela natomiast zarzutu Wojewody Lubelskiego odnoszącego się do niezapewnienia przez Radę Gminy udziału wszystkich organizacji związkowych w procesie likwidacji Szkoły Podstawowej w Sielcu, co miałoby stanowić rażące naruszenie art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (j.t. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 854 z późn. zm.), który przyznaje reprezentatywnej organizacji związkowej prawo opiniowania założeń i projektów aktów prawnych w zakresie objętym zadaniami związków zawodowych. Prawu temu odpowiada obowiązek władzy publicznej kierowania założeń albo projektów aktów prawnych, o których mowa w art. 19 ust. 1 ustawy, do odpowiednich władz statutowych związku i określenia terminu przedstawienia opinii nie krótszego niż 30 dni. Uchwała Rady Gminy Leśniowice w sprawie zamiaru likwidacji szkoły mieści się w pojęciu aktu prawnego, o którym mowa w powołanym przepisie i jest aktem prawnym objętym zakresem zadań związków zawodowych, gdyż odnosi się wprost do działalności związków zawodowych, to jest reprezentowania i obrony praw, interesów zawodowych i socjalnych pracowników jednostki objętej likwidacją.

Rzeczywiście w okolicznościach faktycznych tej sprawy projekt uchwały został przedłożony celem zaopiniowania jedynie Związkowi Nauczycielstwa Polskiego Oddział Powiatowy. Jak jednak podkreśliła w skardze Gmina Leśniowice, związki zawodowe, które organ nadzoru przywołał w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym i które nie zostały zawiadomione o zamiarze likwidacji szkoły, to jest Forum Związków Zawodowych i Niezależny Samorządny Związek Zawodowy "Solidarność", nie mają w likwidowanej placówce szkolnej pracowników zrzeszonych w tych organizacjach i brak jest również pracowników objętych ochroną indywidualną przez te organizacje.

Przedstawiona przez skarżącą argumentacja w tym zakresie jest przekonująca. Skoro do działalności związków zawodowych należy reprezentowanie i obrona praw, interesów zawodowych i socjalnych pracowników konkretnej jednostki, w której związki te funkcjonują, to wykładnia celowościowa art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o związkach zawodowych wskazywałaby na to, że obowiązek zawiadomienia o zamiarze likwidacji szkoły odnosić się powinien nie do potencjalnie wszystkich możliwych organizacji związkowych, ale tylko tych, które mają swoich członków w likwidowanej placówce. Dlatego w ocenie Sądu projekt przedmiotowej uchwały został przedłożony reprezentatywnemu związkowi zawodowemu powołanemu do konsultacji zgodnie z art. 19 ust. 2 cytowanej ustawy. Zważywszy na to, że udział związków zawodowych w procesie legislacyjnym jest regulowany ustawowo, przypadek, w którym pominięto w opiniowaniu projektu uchwały organu gminy związek zawodowy, który jak bezspornie ustalono nie zrzesza nauczycieli zatrudnionych w placówce objętej projektem likwidacji, nie może być potraktowany jako istotne naruszenie prawa.

Reasumując dotychczasowe rozważania należy zaakcentować, że do unicestwienia bytu prawnego uchwały o likwidacji szkoły wystarczające jest stwierdzenie, aby tylko jeden z rodziców uczniów nie został skutecznie zawiadomiony o uchwale w sprawie zamiaru likwidacji szkoły na 6 miesięcy przed terminem jej likwidacji. Organ nadzoru w przedmiotowej sprawie wykazał, że w przypadku jednego z rodziców (J. S.) – nie dokonano skutecznego zawiadomienia go o zamiarze likwidacji szkoły w przewidzianym ustawą terminie.

W takiej sytuacji Wojewoda Lubelski zasadnie uznał, że przedmiotowa uchwała zapadła z naruszeniem przepisu art. 59 ust. 1 u.s.o., które było istotne, dlatego uprawniony był do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego na podstawie art. 91 ust. 1 u.s.g.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.