Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Andrzej Przybielski po rozpoznaniu w dniu 26 października 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 października 2004 r., sygn. akt [[...]] w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku w sprawie wypowiedzenia wysokości dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej postanawia: odrzucić skargę

Postanowieniem z dnia 5 października 2004 roku, sygn. akt [[...]], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując się na przepisy art. 79 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art. 58 k.p.a. odmówiło przywrócenia A. K. terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu wieczystego użytkowania gruntu jest nieuzasadniona. W motywach tego postanowienia zawarto między innymi pouczenie, że stronie przysługuje prawo złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia.

W tym samym dniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawie, sygn. akt [[...]], powołując się na przepisy art. 134 i art. 129 § 2 k.p.a. oraz art. 79 ust 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami oddaliło wniosek A. K. o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona z powołaniem się na tę okoliczność, iż wniosek w tej sprawie został złożony po terminie. W uzasadnieniu tego postanowienia Kolegium powołało się również na tę okoliczność, że w odrębnym postępowaniu odmówiono A. K. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona. W motywach tego drugiego postanowienia zawarto pouczenie. że stronie przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu do sądu powszechnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia.

A. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opisane wyżej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego sygn. akt [[...]], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadniona.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie wskazując, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu do złożenia przedmiotowego wniosku nastąpiło bez jego winy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Problematyka dotycząca opłat rocznych z tytułu wieczystego użytkowania gruntu oraz dopuszczalność aktualizacji tej opłaty w związku ze zmianą wartości nieruchomości uregulowana jest w przepisach art. 77 do art. 81 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (j.t. DZ.U. z 2004 roku nr 261. poz. 2603, ze zm.). Przepisy te stanowią, że:

Art. 77. 1. Wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej może być aktualizowana, nie częściej niż raz w roku, jeżeli wartość tej nieruchomości ulegnie zmianie. Z zastrzeżeniem ust. 2, zaktualizowaną opłatę roczną ustala się, przy zastosowaniu dotychczasowej stawki procentowej, od wartości nieruchomości określonej na dzień aktualizacji opłaty.

2. Jeżeli wartość nieruchomości gruntowej na dzień aktualizacji opłaty rocznej byłaby niższa niż ustalona w drodze przetargu cena tej nieruchomości w dniu oddania jej w użytkowanie wieczyste, aktualizacji nie dokonuje się. W przypadku nieruchomości oddanych w użytkowanie wieczyste na cele mieszkaniowe przepis stosuje się w okresie 5 lat, licząc od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste.

3. Aktualizacji opłaty rocznej dokonuje się z urzędu albo na wniosek użytkownika wieczystego nieruchomości gruntowej, na podstawie wartości nieruchomości gruntowej określonej przez rzeczoznawcę majątkowego.

4. Przy aktualizacji opłaty, o której mowa w ust. 1, na poczet różnicy między opłatą dotychczasową a opłatą zaktualizowaną zalicza się wartość nakładów poniesionych przez użytkownika wieczystego nieruchomości na budowę poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej po dniu dokonania ostatniej aktualizacji.

Art. 78. 1. Właściwy organ zamierzający zaktualizować opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej powinien wypowiedzieć na piśmie wysokość dotychczasowej opłaty, do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego. przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia jej nowej wysokości. W wypowiedzeniu należy wskazać sposób obliczenia nowej wysokości opłaty i pouczyć użytkownika wieczystego o sposobie zakwestionowania wypowiedzenia. Do wypowiedzenia dołącza się informację o wartości nieruchomości,. o której mowa w art. 77 ust. 3, oraz o miejscu, w którym można zapoznać się z operatem szacunkowym. Do doręczenia wypowiedzenia stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

2. Użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia, złożyć do samorządowego kolegium odwoławczego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości, zwanego dalej "kolegium", wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości.

3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2. składa się przeciwko właściwemu organowi. Ciężar dowodu, że istnieją przesłanki do aktualizacji opłaty, spoczywa na właściwym organie.

4. Złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 2, nie zwalnia z obowiązku uiszczania opłat w dotychczasowej wysokości. W przypadku niezłożenia wniosku właściwy organ oraz użytkownika wieczystego obowiązuje nowa wysokość opłaty zaoferowana w wypowiedzeniu. Przepis art. 79 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

Art. 79. 1. Wniosek do kolegium składa się na piśmie w dwóch egzemplarzach. Podlega on opłacie skarbowej.

2. Kolegium wyznacza niezwłocznie termin pierwszej rozprawy, doręczając jednocześnie właściwemu organowi odpis wniosku.

3. Kolegium powinno dążyć do polubownego załatwienia sprawy w drodze ugody. Jeżeli do ugody nie doszło, kolegium wydaje orzeczenie o oddaleniu wniosku lub o ustaleniu nowej wysokości opłaty. Od orzeczenia kolegium odwołanie nie przysługuje.

4. W przypadku oddalenia wniosku obowiązuje wysokość opłaty zaoferowana zgodnie z art. 78 ust. 1. Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio.

5. Ustalona na skutek prawomocnego orzeczenia kolegium lub w wyniku zawarcia przed kolegium ugody nowa wysokość opłaty rocznej obowiązuje począwszy od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym wypowiedziano wysokość dotychczasowej opłaty.

6. Na wniosek właściwego organu kolegium przyznaje w orzeczeniu zwrot kosztów postępowania i opłat skarbowych od użytkownika wieczystego, jeżeli oddaliło w orzeczeniu wniosek, o którym mowa w ust. 1. Jeżeli kolegium w orzeczeniu uznało wniosek za zasadny, przyznąje na wniosek użytkownika wieczystego zwrot kosztów i opłat od właściwego organu.

7. Do postępowania przed kolegium stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o wyłączeniu pracownika oraz organu, o załatwianiu spraw, doręczeniach, wezwaniach, terminach i postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń. Do postępowania, o którym mowa wyżej, stosuje się również przepisy o opłatach i kosztach.

8. Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio, jeżeli sprawę rozstrzygnięto prawomocnym wyrokiem sądu lub zawarto ugodę sądową, w następstwie wniesienia sprzeciwu.

9. Orzeczenie lub ugoda, której kolegium nadało klauzulę wykonalności, podlegają wykonaniu w drodze egzekucji sądowej.

Art. 80. 1. Od orzeczenia kolegium właściwy organ lub użytkownik wieczysty mogą wnieść sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości.

2. Kolegium przekazuje właściwemu sadowi akta sprawy wraz ze sprzeciwem. Wniosek,

o którym mowa w art. 78 ust. 2, zastępuje pozew.

3. W razie wniesienia sprzeciwu w terminie, orzeczenie traci moc, nawet gdy sprzeciw odnosi się tylko do części orzeczenia.

4. Jeżeli sprzeciw dotyczy wyłącznie kosztów postępowania, przepisu ust. 3 nie stosuje się. a właściwy sąd rozstrzyga o kosztach postępowania postanowieniem na posiedzeniu niejawnym.

Art. 81. 1. Użytkownik wieczysty może żądać od właściwego organu dokonania aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, jeżeli wartość nieruchomości uległa zmianie, a właściwy organ nie podjął aktualizacji opłaty. W razie odmowy użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania odmowy, skierować sprawę do kolegium. Przepisy art. 79 i art. 80 stosuje się odpowiednio.

2. Ciężar dowodu, że istnieją przesłanki do aktualizacji opłaty, spoczywa na użytkowniku wieczystym.

3. W przypadku oddalenia wniosku przez kolegium obowiązuje opłata dotychczasowa.

4. Ustalona w wyniku prawomocnego orzeczenia kolegium lub ugody zawartej przed kolegium nowa wysokość opłaty rocznej obowiązuje począwszy od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym użytkownik wieczysty zażądał jej aktualizacji.

5. Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio, jeżeli sprawę rozstrzygnięto prawomocnym wyrokiem sądu lub zawarto ugodę sądową, w następstwie wniesienia sprzeciwu.

Przedstawiona wyżej regulacja prawna dotycząca możliwości kwestionowania przez wieczystego użytkownika gruntu wypowiedzenia tej opłaty dokonanego przez właściciela nieruchomości jest klasycznym przykładem odstępstwa od procedury cywilnej zapewniającej bezpośrednią możliwość zwrócenia się do sądu powszechnego w sprawie rozstrzygnięcia sporu cywilnoprawnego.

Z przepisu art. 78 ust. 2 ustawy wynika, że wieczysty użytkownik może w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia złożyć do samorządowego kolegium odwoławczego wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona bądź jest uzasadniona w innej wysokości. Dopiero od orzeczenia kolegium właściciel bądź użytkownik wieczysty mogą wnieść sprzeciw. co powoduje przekazanie sprawy sądowi powszechnemu właściwemu ze względu na miejsce położenia nieruchomości.

W orzecznictwie i literaturze jednolicie przyjmuje się (por. również poglądy i orzecznictwo przytoczone w Komentarzu Gerarda Bieńka i innych do ustawy o gospodarce nieruchomości, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2005 rok, str. 317), że wieczyste użytkowanie oraz związane z nim spory o wysokość opłat z tego tytułu i możliwość ich aktualizacji mają charakter cywilnoprawny. Istniejące poprzednio, w tym zakresie rozbieżności, rozstrzygnął Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 21 kwietnia 1994 roku, III CZP 36/94. (OSNCP 1994 nr 11, poz. 209), w której między innymi stwierdzono, że "użytkowanie wieczyste jest instytucją prawa cywilnego poczynając od dnia 5 grudnia 1990 roku z uwagi na treść art. 42 ust 1 ustawy o gospodarce gruntami. Od tej daty nie można już przyjmować, że obowiązek uiszczania opłat za użytkowanie wieczyste, jak to miało miejsce uprzednio, wynika z decyzji, podczas gdy jest on konsekwencją cywilnoprawnej umowy o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego.

Poddanie omawianego wyżej sporu o ustalenie dopuszczalności wypowiedzenia dotychczasowej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntu samorządowemu kolegium odwoławczemu nie zmienia charakteru instytucji prawa użytkowania wieczystego a jedynie ustanawia obligatoryjny przed sądowy tryb rozstrzygnięcia tego sporu.

W przepisach prawa materialnego znajdują się również podobne regulacje, w których poddanie typowego cywilnoprawnego sporu wynikającego na tle wykonywania tego prawa osądowi sądu powszechnego jest uzależnione od uprzedniego rozpatrzenia sprawy przed organami administracji publicznej. Chodzi tutaj w szczególności o przepisy art. 33 i art. 34 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku - Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz.U. z 2000 roku nr 100, poz. 1086 ze zm.). Zgodnie z tymi przepisami sprawy o rozgraniczenie nieruchomości załatwiane są w pierwszej kolejności w postępowaniu administracyjnym. Jeżeli spór przed organem administracji nie zakończy się ugodą bądź wydaniem decyzji właściwy organ umarza postępowanie administracyjne i przekazuję sprawę z urzędu do rozpatrzenia sądowi powszechnemu.

Analogiczną instytucję przedsądu przed organami administracyjnymi w sprawie cywilnej o naprawienie szkód zawiera art. 186 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku - Prawo wodne (Dz.U. nr 115. poz. 1229 ze zm.).

Oczywiste jest, że ta faza postępowania przed organami administracji publicznej nie zmienia charakteru wskazanych wyżej sporów cywilnoprawnych. W każdej z wyżej wymienionych regulacji strona może skutecznie zażądać przeniesienia sporu przed sąd powszechny, a wówczas rozstrzygnięcie podjęte przed organem administracji upada.

W świetle tego, co wyżej powiedziano konieczne jest rozważenie zagadnienia dotyczącego właściwości sądów administracyjnych do rozpatrywania skarg na incydentalne postanowienia wydawane przed organami administracji, w tych sprawach. Dotyczy to również zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadniona bądź jest uzasadniona w innej wysokości.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego. samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozwinięciem tej ogólnej normy ustrojowej sądownictwa administracyjnego jest art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo

kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej

dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

§ 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych

W świetle wyżej przytoczonych przepisów prawa przyjąć należy, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę tego sądu w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 (por. T. Woś i inni, Komentarz do prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005 rok, str. 43-45).

Zarówno w przytoczonych wyżej przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami jak prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak jest odrębnej normy kompetencyjnej (ustawy szczególnej) w oparciu, o którą sądy administracyjne były by uprawnione do rozpatrywania skarg na incydentalne postanowienia Samorządowych Kolegiów Odwoławczych podejmowane (bez wyczerpania toku instancji) w toku rozpatrywania cywilnoprawnego sporu związanego z ustaleniem zaktualizowanej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu.

Wskazać w tym miejscu należy stosownie do art. 79 ust. 7 cytowanej wyżej ustawy o gospodarce nieruchomościami, w postępowaniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. o wyłączeniu pracownika oraz organu, o załatwianiu spraw, doręczeniach, wezwaniach, terminach o postępowaniu z wyjątkiem przepisów dotyczący odwołań i zażaleń. Przepisem tym ustawodawca jednoznacznie wyłączył możliwość wnoszenia środków odwoławczych od incydentalnych rozstrzygnięć podjętych w toku postępowania przed kolegiami odwoławczymi. Jest to niewątpliwie konsekwencją rozwiązania przyjętego w art. 80 w związku z art. 79 ust. 4 ustawy, iż od orzeczeń kolegiów odwołanie w tych sprawach nie przysługuje, a stronie służy inny środek w postaci sprzeciwu, którego konsekwencją jest utrata mocy merytorycznego rozstrzygnięcia podjętego w sprawie, także wówczas, gdy sprzeciw ten odnosi się tylko do części orzeczenia. Rozpatrują ponownie ten cywilnoprawny spór sąd powszechny nie jest związany w żadnym zakresie postępowaniem prowadzonym przed organem administracji i wówczas będzie zobowiązany do oceny jaki charakter ma termin, którego przywrócenia domagał się skarżący w niniejszej sprawie (por. artykuł 78 ust. 2 ustawy). Chodzi tutaj w szczególności. czy jest to termin prawa materialnego, czy też termin procesowy. Zagadnienie to wykracza poza przedmiot rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie oraz kompetencje sądu administracyjnego. który nie jest uprawniony do rozstrzygania sporów cywilnoprawnych.

Postanowienie zaskarżone w niniejszej sprawie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku w sprawie wysokości aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nie jest również postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, gdyż jego konsekwencje zostaną ocenione przez organ administracji w akcie kończącym to incydentalne postępowania przedsądowe. Tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Samorządowe kolegium odwoławcze w odrębnym orzeczeniu oddaliło wniosek A. K. wyłącznie z powodu tego, że został on złożony po terminie.

Wieczysty użytkownik w tej sytuacji zachował pełną możliwość przeniesienia tego cywilnoprawnego sporu przed sąd powszechny, poprzez złożenie sprzeciwu (por. art. 80 ustawy o.g.n.). który jest równoznaczny z żądaniem przekazaniem sprawy do tego sądu. W tym stanie rzeczy orzeczenie Kolegium traci swoją moc, a właściwy sąd powszechny rozpatruje sprawę od nowa.

Omawiane w niniejszej sprawie zagadnienie prawne dotyczące właściwości rzeczowej sadów administracyjnych łączy się również z przepisem art. 177 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącym, że sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów.

Jest to niewątpliwie domniemanie właściwości rozstrzygania przez sądy powszechne wszystkich spraw, nie tylko cywilnoprawnych, z jedynym wyjątkiem dotyczącym tych spraw, które ustawowo zastrzeżone zostały do właściwości innych sądów o jakich mowa w art. 175 ust. 1 Konstytucji RP.

Wniosek taki potwierdza w całej rozciągłości orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, w którym przyjmuje się, że art. 177 Konstytucji RP wprowadza swoiste domniemanie drogi sądowej przed sądem powszechnym. Trybunał wywiódł, iż "w braku wskazania, że w konkretnej sprawie, którą zainteresowany zwrócił się do sądu powszechnego, kompetentny jest inny sąd - sąd powszechny powinien sprawę rozpoznać merytorycznie. Tak należy rozumieć konsekwencje konstytucyjnego domniemania ustanowionego w art. 177 ustawy zasadniczej" (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2000, SK 12/99, OTK 2000/5/143 ).

1. W świetle przedstawionych przepisów obowiązującego prawa przyjąć należy, że na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy bądź przywrócenia terminu do złożenia, opartego na art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 roku, nr 261, poz. 2603 ze zm.) wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty z tytułu wieczystego użytkowania gruntu jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

2. Konsekwencje złożenia przez wieczystego użytkownika, z uchybieniem terminu, opartego na art. 78 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy o gospodarce nieruchomościami, wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo uzasadniona w innej wysokości, będzie musiał ocenić sąd powszechny, do którego wieczysty użytkownik będzie mógł przenieść ten spór po wniesieniu opartego na art. 80 ust. 1 ustawy sprzeciwu.

W tej sytuacji prawnej wieczysty użytkownik ma zapewnioną pełną ochronę w zakresie poddania ocenie sądu powszechnego również konsekwencji uchybienia terminu w złożeniu wniosku od dokonanego przez właściciela nieruchomości wypowiedzenia dotychczasowej wysokości opłaty rocznej. Jak wskazano wyżej tylko sąd powszechny posiada kompetencje do oceny, czy termin do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona określony w art. 78 ust. 2 ustawy jest terminem procesowym lub terminem prawa materialnego, co będzie miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) odrzucił skargę jako wniesioną w sprawie nie należącej do jego właściwości.