Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Tchórzewska,, Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca),, Protokolant: Asystent sędziego Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2016 oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. (nr [...]) Dyrektor L. Oddziału Regionalnego utrzymał w mocy zaskarżonej decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. z dnia [...] marca 2017 r. (nr [...]) w sprawie przyznania M. R. płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2016.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 15 czerwca 2017 r. M. R. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w C. wniosek o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2016.

W ramach wszczętego postępowania administracyjnego organ I instancji w dniu [...] marca 2017 r. wydał decyzję przyznającą stronie płatność ONW strefa nizinna I – w wysokości 7.126,44 zł.

Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR – po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawcy – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podniósł, że we wniosku o przyznanie płatności ONW rolnik zadeklarował do strefy nizinna I powierzchnię 86,85 ha. Zgodnie z art. 15a rozporządzenia (UE) nr 640/2014 w przypadku, gdy państwo członkowskie określa limit dla danej płatności powierzchnia deklarowana jest zmniejszana do tego limitu. Płatność ONW przysługuje do powierzchni użytków rolnych, będących w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynoszącej nie więcej niż 75 ha, a w przypadku rolnika realizującego w 2016 roku 5-letnie zobowiązanie, do powierzchni użytków rolnych objętej tym zobowiązaniem, wynoszącej nie więcej niż 300 ha.

Mając to na uwadze w trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że powierzchnia deklarowana kwalifikowana we wniosku o przyznanie płatności ONW w strefie nizinnej I – wynosiła 75,00 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. L 347 z dnia 20 grudnia 2013 r., s. 549, z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem (UE) nr 1306/2013. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia ONW PRO W 2014-2020, płatność ONW przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit b rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z dnia 20 czerwca 2014 r., str. 48, z późn. zm.) zwanego dalej rozporządzeniem (UE) nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Przy ustalaniu tej powierzchni, zgodnie z art. 24 ust. 1 i art. 38 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z dnia 31 lipca 2014 r., str. 69, z późn. zm.), uwzględniono również wyniki przeprowadzonej kontroli na miejscu.

Stawka płatności do 1 ha na obszarze ONW strefa nizinna I została określona w rozporządzeniu ONW PROW 2014-2020 i wynosiła 179,00 zł. Początkowa kwota płatności do obszaru ONW strefa nizinna I po uwzględnieniu degresywności, o której mowa w § 3 ust. 4 rozporządzenia ONW PROW 2014-2020 – wynosiła 7.831,25 zł. W dniu 10 listopada 2016 r. w gospodarstwie strony została przeprowadzona kontrola w Zakresie Wymogów Wzajemnej Zgodności przeprowadzona przez Inspekcję Weterynaryjną (Powiatowy Inspektorat Weterynarii w C.). W trakcie tej kontroli wykryto nieprawidłowość oznaczoną kodem BW 4.1, to jest: "Stwierdzono, że posiadacze bydła nie zgłaszają faktu urodzenia, śmierci oraz przewozu bydła do i z siedziby stada wraz z datami tych zdarzeń kierownikowi biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w wymaganym terminie (7 dni od dnia wystąpienia tego zdarzenia)". Nieprawidłowość dotyczyła zwierząt o numerach identyfikacyjnych: [...] i [...]

W dokumencie raportu z czynności kontrolnych w zakresie wymogów wzajemnej zgodności wskazano liczbę punktów przypisanych stwierdzonym niezgodnościom dla nieprawidłowości BW 4.1 – Zasięg: 5, Dotkliwość: 3, Trwałość: 1 oraz nie uznano stwierdzoną niezgodność za celową. Procentowa wielkość zmniejszenia kwoty płatności wyniosła 9,00%. W związku z tym kwota płatności została pomniejszona o kwotę w wysokości 704,81 zł. Kwota przyznanej płatności ONW w strefie nizinnej I, po uwzględnieniu wszystkich zmniejszeń, wyniosła w konsekwencji 7.126,44 zł.

Odnosząc się do treści odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że mając na uwadze ustalony stan faktyczny oraz przepisy prawa wspólnotowego i krajowego, obowiązkiem organu było przyznanie płatności i zastosowanie zmniejszeń i wykluczeń lub pozostałych kar administracyjnych. Organ rozpatrując merytorycznie sprawę jest bowiem związany przepisami prawa. Wskazane normy prawne nakazują w określonym stanie faktycznym wydanie określonej decyzji. Organ nie może w tej sytuacji odstąpić od przestrzegania przepisów powołując się na słuszny interes strony. Zastosowanie zasady uwzględniania przy wydaniu decyzji słusznego interesu strony, możliwe jest w sytuacji, kiedy organ rozpatrujący sprawę ma możliwość pewnego luzu decyzyjnego. Wnioskodawca jest zaś zobowiązany do deklarowania w złożonym wniosku działek rolnych zgodnie ze stanem faktycznym. Deklarowane we wniosku o dopłaty powierzchnie upraw i rodzaj tych upraw muszą odpowiadać stanowi faktycznemu w danym okresie. Podstawowym zadaniem kontroli administracyjnej wniosku jest więc weryfikacja powierzchni i gatunków upraw deklarowanych przez wnioskodawców w danym roku gospodarczym. Z tego względu przy ustalaniu powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności uwzględnia się wynik kontroli wniosku dotyczącej roku referencyjnego, którego dotyczy kontrolowany wniosek.

W skardze skierowanej do sądu administracyjnego skarżący M. R. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I. rażące naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

a) art. 7 k.p.a. – zasady obiektywizmu oraz art. 21 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (...) – poprzez niezałatwienie wniosku po myśli strony, na skutek zinterpretowania wszelkich niejasności i wątpliwości na niekorzyść strony oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego kroków, skutkujące wydaniem błędnej decyzji poprzez bezpodstawne zmniejszenie płatności;

b) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., oraz art. 21 ust. 2 wskazanej ustawy, polegające na nie wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, tj. nie uwzględnienie okoliczności wskazujących na to, że zdarzenia związane ze zwierzętami o numerach identyfikacyjnych: [...] zostały zgłoszone w terminie, a zgłoszenie zdarzenia związanego ze zwierzęciem o numerze [...] miało miejsce w roku 2011 i nie może więc być ono podstawą pomniejszenia – niezgodność nie wystąpiła w przeciągu trzech kolejnych poprzednich lat kalendarzowych;

c) art. 8 i 107 § 3 k.p.a., przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, poprzez pominięcie w uzasadnieniu oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w tym w szczególności braku informacji – z jakiego powodu organ II instancji nie uwzględnił kwestii dotyczących wyjaśnień skarżącego zwierząt o numerach identyfikacyjnych: [...]; niewyjaśnieniu z jakiego powodu organ nie uwzględnił okoliczności podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu z dnia 26 kwietnia 2017 r. – brak powyższych wyjaśnień w uzasadnieniu decyzji uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;

d) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a., polegające na bezpodstawnym utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji oraz nieuchyleniu decyzji organu I instancji w całości i nieprzekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, mimo że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że skarżony organ prawidłowo zastosował przepisy:

. § 2 ust. 1, § pkt 3, § 4 ust. 1, § 9, § 20 i § 26 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007 2013 (Dz. U. z dnia 15 marca 2013 r.), a w konsekwencji uznanie, że prawidłowe było utrzymanie w mocy decyzji zmniejszającej płatność pomimo spełnienia wszystkich wymogów koniecznych dla otrzymania płatności na rok 2016 w pełnej wysokości;

. § 12 ust. 6, § 18 ust. 1 pkt 1 i § 38 w zw. z punktem VII załącznika nr 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. a w konsekwencji uznanie, że prawidłowe było utrzymanie w mocy decyzji zmniejszającej płatność, pomimo braku podstaw do dokonania zmniejszenia;

. art. 73 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2.12.2009 r., str. 65), poprzez jego nie zastosowanie, tj. utrzymanie decyzji zmniejszającej płatność pomimo, że skarżący spełnił zobowiązania, a ewentualne nieprawidłowości nie wynikają z jego winy;

. art. 39 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności poprzez brak jasnego i precyzyjnego wyjaśnienia podstawy prawnej kontrolowanego rozstrzygnięcia w zakresie określenia na 9% wielkości zmniejszenia kwoty płatności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja nie jest dotknięta uchybieniami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowiły m.in. przepisy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2017 r. poz. 562, z późn. zm.; dalej jako "ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich" lub "ustawa").

Argumenty zawarte w skardze skoncentrowały się przede wszystkim na zarzutach odnoszących się do braku zbadania przez organy administracji w sposób wyczerpujący wszystkich istotnych okoliczności faktycznych związanych z niniejszą sprawą oraz zaniechania przeprowadzenia dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej.

Zgodnie z art. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, ustawa określa zadania oraz właściwość organów i jednostek organizacyjnych w zakresie dotyczącym wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, zwanego dalej "programem", określonym w:

a) rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającym rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z późn. zm.), zwanym dalej "rozporządzeniem nr 1305/2013", oraz w przepisach wydanych w trybie tego rozporządzenia,

b) rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549, z późn. zm.), zwanym dalej "rozporządzeniem nr 1306/2013", oraz w przepisach wydanych w trybie tego rozporządzenia,

c) rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającym wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającym przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającym rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 320), zwanym dalej "rozporządzeniem nr 1303/2013", oraz w przepisach wydanych w trybie tego rozporządzenia.

Stosowanie do art. 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138), zwanej dalej "Kodeksem postępowania administracyjnego", chyba że ustawa stanowi inaczej.

Według art. 27 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie przed wydaniem decyzji administracyjnej umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Natomiast zgodnie z art. 27 ust. 2 wskazanej ustawy, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 27 ust. 2).

Porównanie przytoczonych regulacji z zasadami ogólnymi zawartymi w k.p.a. wskazuje, że ustawodawca w omawianej kategorii spraw uczynił pewien wyjątek od zasady inkwizycyjności wyrażonej w art. 7 k.p.a. Zgodnie z tą zasadą organy administracji publicznej, w toku postępowania podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W przypadku pomocy przyznawanej choćby w postaci płatności do programu pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarczych obowiązek ten został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przy czym, chodzi tu przede wszystkim o dowody wskazane we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i ewentualnie innych uczestników postępowania. Organy administracji publicznej nie mają natomiast obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ograniczono również stosowanie zasady informowania stron i innych uczestników postępowania przez organ administracji publicznej (art. 9 k.p.a.) oraz zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.).

W niniejszej sprawie we wniosku strona ubiegała się o przyznanie płatności (ONW) do działek rolnych o łącznej powierzchni 86,85 ha.

Płatność ONW, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia ONW PROW 2014-2020, przysługuje do powierzchni użytków rolnych, będących w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynoszącej nie więcej niż 75 ha, a w przypadku rolnika realizującego w 2016 roku 5-letnie zobowiązanie, do powierzchni użytków rolnych objętej tym zobowiązaniem, wynoszącej nie więcej niż 300 ha. Płatność ONW jest przyznawana w wysokości 100% stawki podstawowej – za powierzchnię do 25 ha, 50% stawki podstawowej – za powierzchnię powyżej 25 ha do 50 ha oraz 25% stawki podstawowej – za powierzchnię powyżej 50 ha do 75 ha, a w przypadku rolników realizujących 5-letnie zobowiązanie płatność ONW jest przyznawana w wysokości 100% stawki podstawowej – za powierzchnię do 50 ha, 50% stawki podstawowej – za powierzchnię powyżej 50 ha do 100 ha i 25% stawki podstawowej – za powierzchnię powyżej 100 ha do 300 ha. Stosownie do § 4 rozporządzenia ONW PROW 2014-2020, kwotę płatności ONW oblicza się, biorąc pod uwagę użytki rolne położone na obszarach ONW, dla których obowiązują stawki podstawowe – w kolejności od najwyższej do najniższej, a płatność ONW jest wypłacana w terminie do dnia 30 czerwca roku następującego po roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności ONW.

W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że powierzchnia zakwalifikowana do przyznania płatności ONW wynosi w tej sprawie 75,00 ha. Początkowa kwota płatności do zakwalifikowanego obszaru ONW ustalona przez organ wynosiła 7.831,25 zł. Kwota ta została jednakże pomniejszona ze względu na nieprzestrzeganie norm oraz wymogów. Podstawę pomniejszenia przyznanej skarżącemu płatności ONW na 2016 r. stanowiło ustalenie przez organ, że wykryto w trakcie kontroli nieprawidłowość oznaczoną kodem BW 4.1, to jest: "Stwierdzono, że posiadacz bydła nie zgłaszał faktu urodzenia, śmierci oraz przewozu bydła do i z siedziby stada wraz z datami tych zdarzeń kierownikowi biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w wymaganym terminie (7 dni od dnia wystąpienia tego zdarzenia)" Nieprawidłowość dotyczyła zwierząt o następujących nr identyfikacyjnych: [...].

Z czynności kontrolnych w ramach wzajemnej zgodności sporządza się raport z czynności kontrolnych, który zgodnie z art. 59 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1306/2013 obligatoryjnie zawiera: ocenę wagi wykrytych niezgodności względem każdego aktu prawnego i/lub normy na podstawie kryteriów "dotkliwości", "zasięgu", "trwałości", oraz "powtarzalności" zgodnie z art. 99 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 wraz ze wskazaniem czynników, które powinny zwiększyć lub ograniczyć zmniejszenie, które należy zastosować (art. 72 ust. 1 lit. c rozporządzenia (UE) nr 809/2014), wskazanie możliwości odstąpienia od karania stwierdzonej niezgodności (system wczesnego ostrzegania), jeżeli przepisy dotyczące danego wymogu lub normy pozostawiają pewien margines pozwalający na takie odstąpienie (art. 72 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 809/2014), ustalenie czy dana niezgodność jest wynikiem zaniedbania czy też wynikiem celowego działania rolnika (art. 40 rozporządzenia (UE) nr 640/2014), informację o konieczności podjęcia działań naprawczych oraz termin ich realizacji, jeżeli stwierdzono drobną niezgodność (art. 39 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 640/2014).

Ogólne zasady stosowania zmniejszeń kwot płatności bezpośrednich lub wykluczeń z tych płatności ze względu na nieprzestrzeganie norm i wymogów zostały określone w art. 97 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, natomiast szczegółowe zasady zostały uregulowane w art. 38, 39, 40 i 41 rozporządzenia (UE) nr 640/2014. Ustalenie procentowej obniżki kwoty płatności, zgodnie z art. 38 rozporządzenia (UE) nr 640/2014, dokonywane jest w oparciu o ocenę wagi stwierdzonej niezgodności w zakresie takich kryteriów jak: dotkliwość, zasięg, trwałość oraz powtarzalność.

Zgodnie z art. 39 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014, jeżeli stwierdzona niezgodność wynika z zaniedbania beneficjenta, stosuje się zmniejszenie w wysokości, co do zasady 3%. Ocena kryterium powtarzalności ustalana jest w toku kontroli systemowych na podstawie stwierdzonych niezgodności w ciągu kolejnych poprzednich 3 lat kalendarzowych.

W przypadku stwierdzenia powtarzającej się niezgodności zastosowanie ma art. 39 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 oraz art. 74 ust 2 rozporządzenia (UE) 809/2014. Zgodnie z przywołanymi przepisami w przypadku, gdy w roku n-1 lub n-2 stwierdzona została niezgodność, wówczas poziom sankcji w roku bieżącym wyliczany jest jako iloczyn współczynnika 3 oraz procentowej wartości obniżki ustalonej dla danej niezgodności w roku bieżącym. W przypadku kolejnych powtórzeń współczynnik 3 jest stosowany każdorazowo wobec wysokości obniżki dla wcześniejszych powtarzających się niezgodności.

W niniejszej sprawie w roku 2015 w gospodarstwie strony stwierdzono naruszenia dotyczące zasad wzajemnej zgodności dotyczące BW 4.1. Jak wynika z raportu z czynności kontrolnych przeprowadzonych w siedzibie stada w zakresie wymogów wzajemnej zgodności z dnia 10 listopada 2016 r., w ustaleniach końcowych Powiatowy Inspektorat Weterynarii w C. stwierdził "nieterminowe zgłoszenia sprzedaży bydła z poz. 31-34 zał. IW-SIRZ". W dokumencie raportu z czynności kontrolnych w zakresie wymogów wzajemnej zgodności kontrolujący wskazał liczbę punktów przypisanych stwierdzonym niezgodnościom dla nieprawidłowości BW 4.1 – Zasięg: 5, Dotkliwość: 3, Trwałość: 1 oraz nie uznał stwierdzonej niezgodności za celową.

Zgodnie z treścią art. 38 ust. 11 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 278), w przypadku gdy rolnik nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w raporcie, może zgłosić umotywowane zastrzeżenia, na piśmie, co do ustaleń w nim zawartych powiatowemu lekarzowi weterynarii, o którym mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia doręczenia raportu, chyba że bezpośrednio po zakończeniu kontroli rolnik, który był obecny podczas kontroli, zgłosił umotywowane zastrzeżenia co do ustaleń zawartych w raporcie osobie, która wykonywała czynności kontrolne. Powiatowy lekarz weterynarii, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając zgłoszone zastrzeżenia, uzupełnia ustalenia zawarte w raporcie. W przypadku nieuwzględnienia zgłoszonych zastrzeżeń powiatowy lekarz weterynarii, o którym mowa w ust. 1, przekazuje zgłoszone zastrzeżenia, wraz ze swoim stanowiskiem do tych zastrzeżeń i raportem, do właściwego kierownika biura powiatowego Agencji (art. 38 ust. 12 ustawy).

Tymczasem poza sporem w niniejszej sprawie jest to, że skarżący był obecny przy kontroli na miejscu i osobiście odebrał raport z czynności kontrolnych. Powyższe potwierdza podpis skarżącego złożony przez niego na stronach tego raportu. Skarżący otrzymał również kopię raportu, nie zgłaszając żadnych zastrzeżeń czy też uwag do zawartych w nim przez kontrolujących informacji. Dopiero na etapie odwołania podniósł, że zwierzęta o numerach identyfikacyjnych [...], znajdowały się w bazie IRZ, gdyż były do niej zgłoszone – utraciły jedynie kolczyki. Powyższej okoliczności rolnik jednak nie wyjaśnił na miejscu, w toku prowadzonej kontroli. Jednocześnie rolnik w toku postępowania nie przedstawił na powyższą okoliczność żadnych innych dowodów, czego skutkiem są wynikające z omawianej okoliczności negatywne dla niego konsekwencje.

W ocenie Sądu, protokół (raport) z czynności kontrolnych ma moc prawną dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a., gdyż został sporządzony przez uprawniony do tego organ i w przepisanej formie, w zakresie poruczonych mu z mocy prawa zadań wskazanych w zakresie działania tego organu. Sporządzony raport, jako dokument urzędowy stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (art. 76 § 1 k.p.a.). Kodeks postępowania administracyjnego przyjmuje natomiast domniemanie zgodności z prawdą tego, co zostało w dokumencie urzędowym stwierdzone, poświadczone i zaświadczone przez upoważniony podmiot, który dokument wystawił.

Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że strona nie przedstawiła w toku całego postępowania dowodów, które mogłyby doprowadzić do ewentualnej zmiany ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie. Twierdzenia skarżącego stanowią jedynie polemikę z niewadliwymi w świetle zebranych dowodów ustaleniami faktycznymi organu możliwymi do dokonania na ich podstawie. Wobec zaś braku innych dowodów, za prawidłowe należało uznać ustalenia wynikające z raportu w zakresie wymogów wzajemnej zgodności z dnia 10 listopada 2016 r. Kontrola ta stanowiła bowiem weryfikację przestrzegania wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności.

Na podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności, oraz procentowej wielkości kary administracyjnej w zależności od liczby punktów przypisanych stwierdzonym niezgodnościom (Dz. U. z 2015 r. poz. 743, z późn. zm.) i rozporządzenia (UE) nr 640/2014, określono procentową wielkość zmniejszenia kwoty płatności, która prawidłowo ustalono na 9%. W związku z powyższym kwota płatności została pomniejszona o kwotę w wysokości 704,81 zł. Stąd wysokość kwoty przyznanej płatności ONW w strefie nizinnej I – po uwzględnieniu wszystkich zmniejszeń – wyniosła 7.126,44 zł.

Skoro zatem organy ARiMR obu instancji zasadnie za prawidłowe uznały ustalenia raportu sporządzonego przez powiatowego lekarza weterynarii oraz stwierdziły, że kontrola strony została przeprowadzona bez naruszenia jej praw, to uprawnione było zaakceptowanie przez organy tych ustaleń jako podstawę do wydania decyzji, jakie w tej sprawie zapadły.

Oceniając ustalenia poczynione przez organy administracji należy stwierdzić, że znajdują one podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należała do kompetencji tych organów.

Podsumowując, w ocenie Sądu, organy administracji w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski.

Z przytoczonych względów uznać należało, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, przez co skarga na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), podlega oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł w sentencji wyroku.