Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 maja 2017 r.; sygn. akt III SA/Po 354/15 w zakresie odrzucenia zażalenia na zarządzenie z 17 listopada 2016 r. o pozostawieniu wniosku o wyłączenie referendarza bez rozpoznania w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] lutego 2015 r.; nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z 17 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie R. P. na zarządzenie z 17 listopada 2016 r. o pozostawieniu wniosku o wyłączenie referendarza bez rozpoznania, w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora WOR ARiMR w Poznaniu z [...] lutego 2015 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych na 2007 r.

Zarządzeniem z 17 listopada 2016 r. Sąd I instancji pozostawił wniosek o wyłączenie referendarza bez rozpoznania. Pismem z 7 grudnia 2016 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie, w związku z czym zarządzeniem z 12 grudnia 2016 r. wezwano go do uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wraz z zażaleniem złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.

Skarżący odebrał odpis powyższego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu 27 grudnia 2016 r., z pouczeniem o możliwości jego zaskarżenia w ciągu 7 dni. Zarządzenie to stało się prawomocne na skutek upływu terminu do jego zaskarżenia.

Postanowieniem z 20 października 2017 r. NSA oddalił zażalenie na postanowienie WSA w Poznaniu o odmowie przyznania prawa pomocy (sygn. akt II GZ 168/17 - k. 175).

Na skutek ponownego wniosku skarżącego o prawo pomocy, Sąd I instancji 17 listopada 2017 r. umorzył postępowanie z wniosku. Postanowieniem z 10 marca 2017 r., sygn. akt II GZ 54/17, NSA utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy.

W związku z uprawomocnieniem się zarządzenia o wysokości wpisu, WSA w Poznaniu na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej: ppsa) odrzucił zażalenie.

W zażaleniu na powyższe postanowienie R. P. wniósł o jego uchylenie jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 220 § 1 zdanie 1 ppsa Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl zaś art. 230 ppsa od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Takimi pismami są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.

Zasadą jest zatem obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od wnoszonego przez stronę pisma. Wyjątki od takiego obowiązku stanowią przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Należą do nich: podmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów (art. 239 ppsa) oraz instytucja prawa pomocy (art. 243 i następne ppsa). W tej sprawie wnoszący skargę nie jest zwolniony z obowiązku uiszczania kosztów sądowych na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani też na podstawie orzeczenia sądu.

W związku z tym, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III WSA w Poznaniu z 12 grudnia 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia, stało się prawomocne, a skarżący wpisu tego nie uiścił, Sąd prawidłowo orzekł o odrzuceniu środka prawnego na podstawie art. 220 § 3 ppsa. Zażalenie na postanowienie o odrzuceniu zażalenia, od którego nie zostało uiszczony należny wpis, okazało się zatem nieuzasadnione.

Z powyższych względów, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.