Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: przewodniczący – sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy S. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania wykorzystanego z naruszeniem procedur p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca podniosła, że inną decyzją została zobowiązana do zwrotu dofinansowania w wysokości 115.468,75 zł. W tej sytuacji egzekucja kwoty wskazanej w zaskarżonej decyzji (4.125,00 zł) spowoduje utratę płynności finansowej Gminy. Zagrożona zostanie realizacja pozostałych zaplanowanych przez nią zadań, dotyczących m.in. zarządzania kryzysowego, oświaty, opieki społecznej, czy też bezpieczeństwa publicznego i ochrony przeciwpożarowej.

Uzupełniając ww. wniosek na wezwanie Sądu skarżąca przedstawiła swoją sytuację finansową wskazując w szczególności, że budżet na dzień 31 grudnia 2015 r. zamknął się deficytem na poziomie 2.101.560,99 zł. Podkreśliła też, że w obecnej sytuacji finansowej, w której się znajduje, w przypadku jednorazowego i natychmiastowego zwrotu dofinansowania istnieje realne niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody jak i trudnych do odwrócenia skutków. Do pisma skarżąca dołączyła kwartalne sprawozdanie o nadwyżce/deficycie za 2015 r. oraz kwartalne sprawozdanie o stanie zobowiązań według tytułów dłużnych oraz poręczeń i gwarancji według stanu na koniec IV kwartału 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jednolity ze zm.) dalej p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć przy tym należy, iż przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być jedynie szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku strony skarżącej, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004). W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, nie wystarczy więc samo powtórzenie przez stronę treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wręcz uniemożliwia sądowi jego merytoryczną ocenę (zob. szerzej na ten temat B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168 i nast.).

Skarżąca gmina wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji, ponieważ zwrot kwoty dofinansowania doprowadzi do utraty przez nią płynności finansowej. Podniosła, że w budżecie nie został uwzględniony zwrot kwoty określonej zaskarżoną decyzją oraz odsetki, co spowodowuje zagrożenie wykonania pozostałych zadań gminy m.in. zarządzania kryzysowego, oświaty, opieki społecznej, bezpieczeństwa publicznego i ochrony przeciwpożarowej.

W ocenie Sądu przedstawiona przez skarżącą argumentacja jak i przedłożone dokumenty finansowe nie uprawdopodobniają, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować po stronie skarżącej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Gmina nie wykazała bowiem, że przy dochodach wynoszących kilkadziesiąt milionów złotych egzekucja kwoty 4.125 zł mogłaby spowodować jakiekolwiek realne zagrożenie wykonania jej ustawowych zadań.

Z tej sytuacji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.