Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2013 r. sprawy ze skargi [...] Sp. j. z siedzibą w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania skargę oddala

Sygnatura akt VII SA/Wa 1369/13

UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...], działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej: k.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm. dalej: Prawo budowlane), po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. Jawna uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...]z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...], wymierzające [...] Sp. Jawna karę w wysokości 540.000 zł. z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania ośmiu kurników, ośmiu silosów na paszę oraz czterech zbiorników na ścieki wybudowanych na nieruchomości nr ew. [...],[...],[...]i [...] położonych w miejscowości [...], gm. [...] i na podstawie art. 57 ust. 7 w związku art. 59f ust. 1-3 oraz art. 59g ust. 1 i 2 Prawa budowlanego orzekł:

wymierzam [...] Sp. Jawna karę w wysokości 40.000 zł. z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania ośmiu kurników wybudowanych na nieruchomości nr ew. [...],[...],[...] i [...] położonych w miejscowości [...] , gm. [...].

Karę należy uiścić w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania postanowienia na konto [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] o wskazanym numerze.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne:

W dniu 17 stycznia 2013 r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek [...] Sp. Jawna z dnia [...] stycznia 2013 r. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie fermy drobiu położonej na działkach nr ew. [...],[...],[...] i [...] w miejscowości [...]. gm. [...].

Pismem z dnia 23 stycznia 2013 r. PINB w [...] zawiadomił inwestora o terminie przeprowadzenia kontroli ww. inwestycji. Ww. pismo inwestor odebrał w dniu 23 stycznia 2013 r.

Organ powiatowy podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 5 lutego 2013 r. stwierdził, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana zgodnie z zatwierdzoną

Dokumentacją projektową oraz że inwestor przystąpił do użytkowania ośmiu kurników, ośmiu silosów na paszę oraz czterech zbiorników na ścieki.

W związku z tym PINB w [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. wymierzył inwestorowi karę w wysokości 540 000 zł z tytułu nielegalnego przystąpienia użytkowania ośmiu kurników, ośmiu silosów na paszę oraz czterech zbiorników na ścieki wybudowanych na działkach nr ew. [...],[...],[...]i [...].

Na ww. postanowienie zażalenie złożył inwestor. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. organ pierwszej instancji sprostował oczywistą omyłkę pisarską w ww. postanowieniu z dnia [...] lutego 2013 r.

Rozpatrując całość akt organ odwoławczy stwierdził, że zażalenie jest

częściowo zasadne.

Przywołując treść art. 57 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane organ wskazał, że dla możliwości zastosowania dyspozycji przepisów tej ostatniej ustawy dotyczących kary za nielegalne przystąpienie do użytkowania obiektu niezbędnym jest udowodnienie ponad wszelką wątpliwość, że inwestor rzeczywiście do takiego użytkowania przystąpił. Dlatego też ze zgromadzonego materiału dowodowego musi niezbicie wynikać, iż inwestor naruszył przepisy prawa materialnego poprzez przystąpienie do użytkowania przed otrzymaniem, w niniejszym przypadku ostatecznej decyzji administracyjnej.

Poprzez przystąpienie do użytkowania obiektu rozumieć należy rozpoczęcie przez inwestora korzystania z obiektu w sposób przewidziany w warunkach pozwolenia na budowę, bądź korzystanie z obiektu w inny sposób.

W niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] podczas obowiązkowej kontroli przeprowadzonej w dniu 5 lutego 2013 r. stwierdził, że przystąpiono do użytkowania ośmiu kurników, ośmiu silosów na paszę oraz czterech zbiorników na ścieki. Podczas czynności kontrolnych nie był obecny zarówno inwestor jak i upoważniona przez niego osoba. Przedstawiciel inwestora M. G. zapoznał się z protokołem kontrolnym i podpisał go w późniejszym terminie w siedzibie organu. Pomimo podpisania przez przedstawiciela inwestora protokołu z kontroli, z uwagi na szeroki zakres zarzutów i wyjaśnień sformułowanych w zażaleniu na skarżone postanowienie tutejszy organ uznał, iż inwestor nie zgadza się z ustaleniami kontrolnymi, co z kolei determinowało konieczność dokonania przez MWINB oceny zebranego materiału dowodowego pod

kątem zasadności nałożenia kary za nielegalne użytkowanie poszczególnych obiektów.

Po pierwsze [...] WINB w pełni podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że w chwili dokonywania czynności kontrolnych tj. w dniu 5 lutego 2013 r. osiem kurników zlokalizowanych na przedmiotowej nieruchomości było użytkowanych przed uzyskaniem wymaganej prawem decyzji administracyjnej. Powyższe potwierdza nie tylko wykonana w trakcie kontroli dokumentacja zdjęciowa, ale także, a nawet przede wszystkim, wyjaśnienia inwestora zawarte w zażaleniu z dnia [...] marca 2013 r. W uzasadnieniu tego środka zaskarżenia skarżący wskazuje wprost, że rozpoczął korzystanie z kurników, cyt. "(...) W dniach 15-16 stycznia 2013 r. nastąpiło wstawienie piskląt kurzych do kurników. Od tego momentu zaczął się pierwszy cykl chowu piskląt w przedmiotowej inwestycji, który trwał do 28 lutego 2013 r. W dniach 1-2 marca 2013 r. nastąpił wywóz kurczaków na ubój. (...) ". Z powyższego twierdzenia zaprezentowanego w zażaleniu wynika w sposób bezsporny, że inwestor sam się przyznaje do użytkowania ośmiu kurników, którego to użytkowania nie można uznać za rozruch technologiczny z racji faktycznego rozpoczęcia pierwszego cyklu chowu kurczaków (co inwestor sam wskazuje w zażaleniu j/w). W związku z powyższymi dowodami — materiałem zdjęciowym załączonym do protokołu z kontroli z dnia 5 lutego 2013 r. i oświadczeniem inwestora w zażaleniu organ uznał, że w niniejszej sprawie ewidentnie przystąpiono do użytkowania ośmiu kurników przed uzyskaniem zgody na ich użytkowanie.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ wskazał, że dla stwierdzenia użytkowania przedmiotowych obiektów nie jest istotna dokładna ilość obsady kurników. Tak więc niepełne obsadzenie kurników w ilości takiej jak w pozwoleniu na budowę nie zmienia faktu, że w każdym z kurników znajdowało się kilkadziesiąt tysięcy kurcząt, co bezspornie dowodzi korzystania z ww. obiektów w sposób wskazany w decyzji o pozwoleniu na budowę.

Jakkolwiek organ nadzoru budowlanego stopnia podstawowego słusznie uznał, iż w trakcie kontroli obiekty inwentarskie (kurniki) były użytkowane, to organ odwoławczy nie podzielił poglądu dotyczącego równoczesnego użytkowania ośmiu silosów na paszę oraz czterech zbiorników na ścieki.

Zarówno w kwestii użytkowania silosów na paszę jak i zbiorników na ścieki z

zebranego materiału dowodowego oraz analizy zażalenia nie wynika w sposób bezsporny, że inwestor rzeczywiście użytkował ww. obiekty w trakcie czynności kontrolnych. W aktach sprawy znajduje się materiał zdjęciowy przedstawiający przedmiotowe silosy od zewnątrz, w związku z czym trudno jest uznać na podstawie fotografii zewnętrznej obudowy zbiorników, że są w środku wypełnione paszą dla kurczaków co świadczyłby o ich faktycznym użytkowaniu.

Ponadto jako słuszne organ potraktował uwagi skarżącego, iż zbiorniki na ścieki nie mogły być wykorzystywane w trakcie czynności kontrolnych tj. w dniu 5 lutego 2013 r., ponieważ użytkowanie tych zbiorników może nastąpić dopiero z chwilą opróżnienia kurników, kiedy to następuje wywóz obornika i mycie kurników. W związku z tym skoro w trakcie przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji kontroli w kurnikach stwierdzono obecność kurcząt to nie mogły być w tym samym czasie wykorzystywane zbiorniki na ścieki.

Mając na uwadze powyższe uzasadnienie [...] Wojewódzki Inspektor

Nadzoru Budowlanego uznał za zasadne wymierzyć inwestorowi - [...] Sp. Jawna karę w wysokości 40 000 zł z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania ośmiu kurników wybudowanych na działkach nr ew. [...],[...],[...]i [...] położonych w miejscowości [...], gm. [...].

Zgodnie z art. 59f ust. 1-3 Prawa budowlanego karę z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obliczono według następującego wzoru:

(500 x 1 x 1) x 10 = 5000 zł x 8 kurników, co daje kwotę 40 000 zł, wyjaśniając przy tym, że:

500,00 zł — (s) - stawka opłaty określona w art. 59f ust. 2 Prawa budowlanego;

1,0 — (k) — współczynnik kategorii obiektu (II);

1,0 — (w) — współczynnik wielkości obiektu budowlanego (2500 m3).

Na marginesie odnosząc się do zarzutu nie wydania przez organ powiatowy zawiadomienia o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 k.p.a.) w sprawie nielegalnego

użytkowania obiektów budowlanych należy uznać go za nietrafny. Kara za nielegalne

użytkowanie nakładana jest w trakcie postępowania o udzielenie pozwolenia na użytkowanie w przypadku kiedy inwestor przystąpił do użytkowania obiektu bez wcześniejszej zgody właściwego organu. Postępowanie o udzielenie pozwolenia na

użytkowanie jest postępowaniem prowadzonym wyłącznie na wniosek inwestora, który wszczyna to postępowanie. Ponadto taki wniosek inwestora stanowi jednocześnie wezwanie organu do przeprowadzenia kontroli, podczas której jeżeli zostanie stwierdzone użytkowanie obiektu, organ zobligowany jest do wymierzenia stosownej kary, bez konieczności odrębnego zawiadamiania stron o wszczęciu postępowania w tym zakresie.

Podsumowując [...] WINB postanowił uchylić skażone postanowienie w całości i orzec o nałożeniu na inwestora kary w wysokości 40 000 zł z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania ośmiu kurników wybudowanych na działkach o wskazanych nr ew.

"[...]"[...] Spółka Jawna z siedziba w [...] wniosła skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r.

Postanowieniu zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania - art. 61 § 1, 61 § 4, art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 59c i 59d ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez naruszenie zasad wskazanych w tych przepisach, skutkujące pozbawieniem skarżącego czynnego udziału w postępowaniu, mające istotny wpływ na wynik sprawy,

2. naruszenie przepisów postępowania — art. 7, 8, 77 §1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasad wskazanych w tych przepisach, mające istotny wpływ na wynik sprawy,

3. naruszenie przepisów postępowania — art. 136 i 138 k.p.a. poprzez zaniechanie przez ww. organ przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego i wydanie merytorycznego postanowienia, gdy tymczasem postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, kwalifikujące postanowienie organu pierwszej instancji do uchylenia i przekazania sprawy do rozstrzygnięcia organowi pierwszej instancji, a więc zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a.,

4. naruszenie przepisów — art. 59g ust. 1 oraz art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez nałożenie kary na inwestora, w sytuacji, gdy organ nie udowodnił, iż osiem kurników należących do skarżącego było użytkowane.

W konkluzji Spółka wniosła o w oparciu o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przypisanych.

W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał m.in. – uzasadniając szczegółowo zarzut naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, ze M. M. – przedstawiciel inwestora został telefonicznie powiadomiony przez PINB w dniu [...] lutego 2013 r. o brakach we wniosku o pozwolenie na użytkowaniu. Bezpośrednio po tym udał się do PINB gdzie został poproszony o podpisanie zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma z dnia 23 stycznia 2013 r. informującego o dacie i godzinie obowiązkowej kontroli, która zgodnie z brzmieniem zawiadomienia miała mieć miejsce w przedmiotowej inwestycji w dniu [...] lutego 2013 r. a więc w dniu poprzedzającym doręczenie pisma. Następnie przedstawiciele PINB postanowili niezwłocznie udać się na teren przedmiotowej inwestycji i przystąpić do czynności kontrolnych. Kontrola trwała ok. 30 minut i ograniczyła się do wykonania zdjęć kurników i pozostałych budynków w tym silosów oraz zbiorników na ścieki na zewnętrz. W czynności kontroli ze strony inwestora brał udział jedynie D. M., który nie był upoważniony do takich czynności ze strony [...] Sp.j. W efekcie tego protokół nie mógł być podpisany przez upoważnionego przedstawiciela kontrolowanego i doręczony inwestorowi po przeprowadzeniu kontroli. PINB uzupełnił ten brak formalny dopiero 27 lutego 2013 r. przez złożenie podpisu przez M. G.

W trakcie kontroli skarżący nie miał możliwości odnieść się do ustaleń protokołu kontroli. Jednocześnie skarżący potwierdził, że w piśmie PINB z dnia 23 stycznia 2013 r., widnieje data kontroli 5 lutego 2013 r. ale o treści tego pisma skarżący dowiedział się dopiero w dniu 6 lutego 2013 r.

Skarżący dodatkowo zarzucił, że nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie nielegalnego przystąpienia do użytkowania, ani też "[...]"[...] nie został poinformowany o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego.

Skarżący przyznał także ze istotnie w dniach 15-16 stycznia 2013 r. kurniki zostały zasiedlone przez pisklęta kurze, co jednak wynikało z nadzwyczajnych okoliczności, na które przedstawił dowody w postępowaniu administracyjnym. Zasiedlenie było spowodowane pilną potrzeba zasiedlenia piskląt, które miały być 15 stycznia 2013 r. wysłane transportem [...]S.A. na [...]. Odbiorca odmówił przyjęcia piskląt z uwagi na poważną awarię ukraińskiej fermy co skutkowało koniecznością niezwłocznego znalezienia dla nich miejsca.

Skarżąca zakwestionowała także aby przystąpiła do użytkowania. W jej ocenie użytkowanie to miało charakter rozruchy technologicznego, przy czym firma kredytująca Wymagała wcześniejszego rozruchu przy udziale ptaków.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia był art. 57 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. A zatem w przypadku stwierdzenia przez organy, że doszło do przystąpienia do użytkowania przed wydaniem decyzji zezwalającej na użytkowanie lub przez upływem terminu 21 dni od zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu budowy (o ile organ nie wniesie sprzeciwu, o którym mowa w art. 54 Prawa budowlanego) ciąży na nich obowiązek nałożenia kary w wysokości przewidzianej w ustawie. Warunkiem zatem koniecznym do nałożenia takiej kary jest stwierdzenie, że doszło do samowolnego przystąpienia na użytkowania. Wbrew zarzutom skargi postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w niniejszej sprawie wykazało ponad wszelką wątpliwość, że skarżąca Spółka przystąpiła do użytkowania 8 kurników. Powyższe wynika z protokołu kontroli obowiązkowej, która – wg zawartego w nim zapisu – odbyła się 5 lutego 2013 r. W protokole tym, w pkt 9, widnieje zapis, że w dniu kontroli osiem kurników było użytkowanych. Okoliczność ta została także udokumentowana materiałem zdjęciowym. Co więcej – skarżąca ani w zażaleniu ani w skardze nie kwestionowała, że do kurników zostały wprowadzone kurczęta. W ocenie skarżącej fakt ten nie uzasadniał natomiast prawidłowości ustaleń organu, co do przystąpienia do użytkowania tych obiektów.

Sąd ocenił, że zarzuty Spółki w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie.

I tak bez znaczenia dla powyższej oceny pozostaje przyczyna, dla której kurczęta zostały wprowadzone do obiektów. Nawet jeśli związane to było z awarią fermy kurzej na [...] to i tak nie uzasadnia to faktycznego przystąpienia do użytkowania kurników przez skarżąca spółkę przez uzyskaniem stosownego zezwolenia. Jedynie na marginesie wskazać należy, że, niezależnie od tego czy sytuacja, która miałaby, zdaniem skarżącej zwalniać ją od odpowiedzialności stanowi siłę wyższą, to Kodeks postępowania administracyjnego ani ustawa Prawo budowlane nie wprowadza kontratypu stanu wyższej konieczności – na który to stan powołuje się skarżąca. Jedynie w art. 161 k.p.a. ustawodawca wprowadził możliwość uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej przez ministra jeżeli w inny sposób nie można usunąć stanu zagrażającego życiu lub zdrowiu ludzkiemu albo zapobiec poważnym szkodom dla gospodarki narodowej lub dla ważnych interesów Państwa. Przepis ten jednak żadną miarą nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie.

Nie ma też znaczenia dla powyższej oceny, jaką ilością kurcząt kurniki zostały zasiedlone.

Sąd nie podzielił także stanowiska skarżącej, iż zasiedlenie kurników związane było z rozruchem technologicznym, którego wymagała firma kredytująca inwestycję. Po pierwsze: brak jest w sprawie jakiegokolwiek dowodu, iż taki rozruch był wymagany, po drugie: dla przyjęcia, że praca maszyn ma taki właśnie charakter wymagane są zapisy w protokołach, których skarżąca nie przedstawiła.

I wreszcie wskazać należy, że argumenty, które miałyby uzasadniać zwolnienie skarżącej z kary wzajemnie się wykluczają. Skoro bowiem przyczyną wprowadzenia kurcząt miała być awaria w innej fermie kurzej, to brak podstaw do uznania, że użytkowanie to związane było z koniecznością dokonania rozruchu technologicznego.

Konkludując, wskazać należy, że wbrew twierdzeniom Spółki doszło do przystąpienia do użytkowania 8 kurników przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Skarżącej nie zwalnia również z powyższej odpowiedzialności fakt, że w późniejszej dacie pozwolenie to zostało wydane.

Sąd nie podzielił również zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze. Po pierwsze, nie ma racji skarżąca, iż zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem art. 61 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o wszczęciu postępowania, co doprowadziło do pozbawienia jej możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Analiza art. 57 ust. 7, stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazuje, że nałożenie kary za przystąpienie do użytkowania nie wymaga wszczęcia odrębnego postępowania. Rozstrzygnięcie w tym zakresie może mieć charakter wpadkowy, a organ zobligowany jest wymierzyć karę w toczącym się postępowaniu o pozwolenie na użytkowanie.

I wreszcie nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącego odnoszące się do wadliwości przeprowadzenia kontroli obowiązkowej. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, że kontrola ta została przeprowadzona 5 lutego 2013 r. a zgodnie z art. 57 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane wniosek Spółki o udzielenie pozwolenia na użytkowanie stanowił wezwanie organu do przeprowadzenia tej kontroli. Z dokumentów wynika, że inwestor został prawidłowo powiadomiony o terminie przeprowadzenia kontroli. Dokumenty potwierdzające te okoliczności zarówno co do daty przeprowadzenia czynności jak i odebrania zawiadomienia o terminie kontroli stanowią dokumenty prywatne. Moc dowodowa takich dokumentów jest wprawdzie nieco słabsza niż dokumentów urzędowych jednakże zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie przyjmuje się w sposób jednolity, iż dokumenty takie korzystają z domniemania autentyczności (prawdziwości), tj. domniemania, że dokument pochodzi od jego wystawcy, a zatem jest autentyczny. Nie jest on więc podrobiony ani przerobiony. Domniemanie to można wprawdzie obalić przeciwdowodem jednakże w niniejszej sprawie skarżąca nie przeprowadziła skutecznie takiego przeciwdowodu. Skoro skarżąca twierdzi, że podpis na zawiadomieniu o kontroli nie był nakreślony przez "[...]." to winien wystąpić ze stosownym wnioskiem do organów ścigania. Podobnie należy ocenić wady protokołu z kontroli obowiązkowej.

Jedynie na marginesie wskazać należy, że przyjęcie za trafne zarzutów skargi wiązałoby się z koniecznością uznania, że podpisujący pisma i protokoły poświadczał nieprawdę, a to obliguje m.in. Spółkę do wystąpienia ze stosownym wnioskiem do organów ścigania.

Prawidłowo również, określając wysokość kary, organy określiły wysokość kary w oparciu o art. 57 w zw. z art. 59f Prawa budowlanego.

Z tych wszystkich wzglądów Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Mając zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa oraz że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.