Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi M. Sp. j. w O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji; II. zasądza od organu na rzecz M. Sp. j. w O. kwotę 100 (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Postanowieniem z dnia 2 lutego 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Kolegium, organ odwoławczy), działając na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia A. R. występującej w imieniu M. sp. j. (spółka, skarżąca) na postanowienie z dnia 10 grudnia 2021 r. wydane przez Wójta Gminy w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania lokalu usługowego na lokal mieszkalny, w budynku zlokalizowanym na działce nr [...], położonej w obrębie J., gm. S. - utrzymało w mocy w całości zaskarżone postanowienie.

Zakwestionowane postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych:

W dniu 22 listopada 2021 r. do Urzędu Gminy wpłynął wniosek A. R. występującej w imieniu spółki o wydanie zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla inwestycji polegającej na:

zmianie sposobu użytkowania lokalu usługowego nr [...] na lokal mieszkalny,

zmianie sposobu użytkowania lokalu usługowego nr [...] na lokal mieszkalny, na działce nr [...] obr. [...], gm. S.

Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2021 r. Wójt Gminy odmówił wydania zaświadczenia o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania lokalu usługowego na lokal mieszkalny, w budynku zlokalizowanym na działce nr [...], położonej w obrębie J., gm. S. W uzasadnieniu powołał się na ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wyjaśnił, że według nich w parterze budynku przewidziane są usługi nieuciążliwe, w związku z czym organ nie może zaświadczyć o zgodności z ustaleniami planu.

W zażaleniu na postanowienie pełnomocnik spółki wskazała, iż organ bezpodstawnie rozszerzył interpretację zapisów planu miejscowego, który nie nakazuje a jedynie dopuszcza lokalizację usług w parterze.

W uzasadnieniu własnego postanowienia Kolegium, przytaczając treść art. 217 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351, dalej: Pb) wskazało, że z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że wnioskodawca żąda zaświadczenia o zgodności planowanej zmiany sposobu użytkowania z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania lokalu usługowego na lokal mieszkalny, w budynku zlokalizowanym na działce nr [...], położonej w obrębie J., gm. S. (ul. [...]). Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy S., obręb J., zatwierdzonym Uchwałą nr XXXIV/235/05 Rady Gminy z dnia 28 grudnia 2005 r. teren działki nr [...] obręb J. objęty jest symbolem "3MWnUK" o treści: "Teren projektowanej zabudowy wielorodzinnej z usługami nieuciążliwymi na parterze, o wysokości budynków do czterech kondygnacji naziemnych łącznie z użytkowym poddaszem (...). "Dopuszcza się sytuowanie usług nieuciążliwych (rzemiosło nieuciążliwe, handel, gastronomia z preferencją usług stanowiących codzienną obsługę mieszkańców) w parterze budynku (...). Z § 3 ust. 3 planu wynika, że przez "przeznaczenie dopuszczalne należy rozumieć rodzaje przeznaczenia inne niż podstawowe, które uzupełniają lub wzbogacają przeznaczenie podstawowe nie naruszając podstawowej funkcji określonej dla danego terenu". Kwestią sporną jest zatem to, czy z przytoczonych przepisów planu miejscowego wynika możliwość zmiany sposobu użytkowania lokalu usługowego nr [...] na lokal mieszkalny. Kolegium wskazało, że w tym zakresie podziela stanowisko organu I instancji co do tego, że skoro plan wskazuje wprost, że jest to teren zabudowy wielorodzinnej z usługami nieuciążliwymi na parterze, to nie jest nadinterpretacją stwierdzenie, że na parterze budynku plan nie przewiduje funkcji mieszkaniowej. Potwierdzeniem tego jest definicja przeznaczenia dopuszczalnego, z której to wynika, że jest to przeznaczenie inne niż podstawowe.

W zażaleniu wywiedzionym do tut. Sądu na postanowienie Kolegium spółka zarzuciła mu naruszenie:

1. art. 7a k.p.a. polegające na zaniechaniu przez organ rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony poprzez odmowę wydania zaświadczenia wskazanego w art. 71 ust. 2 pkt 4 Pb, co skutkowało ograniczeniem skarżącej uprawnienia dokonania zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego zgodnie z art. 71 Pb w sytuacji, gdy plan zagospodarowania przestrzennego gminy S. zatwierdzony w dniu 28 grudnia 2005 r., opisuje teren działki o nr [...] w obrębie J. oznaczony symbolem "3MWnUK" jedynie jako teren, na którym "dopuszcza się sytuowanie usług nieuciążliwych w parterze budynku", nie stanowi to jednak warunku obligatoryjnego;

2. art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ przy ocenie materiału dowodowego następujących okoliczności, co miało wpływ na wydanie negatywnego rozstrzygnięcia dla skarżącego:

- faktu, że na działce o nr [...] w obrębie J. po ustaleniu obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego zostały wybudowane trzy budynki mające cztery kondygnacje, z czego tylko w budynku położonym przy ul. [...] na parterze są usytuowane lokale usługowe, w pozostałych dwóch, położonych przy ul. [...] na parterze znajdują się lokale mieszkalne, co jednoznacznie wskazuje na to, że organ miał świadomość fakultatywności stosowania się do zapełnienia przestrzeni o przeznaczeniu dopuszczalnym lokalami usługowymi;

- faktu, że mimo uwzględnienia w planie zagospodarowania przestrzennego możliwości wybudowania parkingu podziemnego, budynek położony przy ul. [...] takowego nie posiada, co jednoznacznie wskazuje na to, że organ miał świadomość fakultatywności stosowania się do przewidzianego "dopuszczenia parkowania podziemnego";

- art. 8 § 2 k.p.a. poprzez odejście bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, na co w sposób jednoznaczny wskazuje fakt wydania pozwoleń na budowę trzech budynków na działce o numerze [...], z czego dwa z nich, mieszczące się przy ul. [...] nie posiadają żadnych lokali usługowych na parterze budynku i następnie uznaniu, że zamiana lokalu usługowego na lokal mieszkalny usytuowanego na parterze budynku przy ul. [...] będzie niezgodna z planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż wyznacza on w tym miejscu teren o przeznaczeniu o charakterze dopuszczalnym

Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu niższego stopnia i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania..

W uzasadnieniu skargi podniosła m.in., że stanowisko organów obu instancji stanowi nadinterpretację przepisów i powoduje szkodę na rzecz skarżącej. W miejscowym planie zagospodarowana przestrzennego nie znajdują się bowiem żadne zapisy, które ograniczałyby możliwość dokonywania zmiany w zakresie przeznaczenia lokali, jeżeli pierwotnym założeniem było, że przeznaczeniem działki [...] jest zakres mieszany. W przypadku powstania nieścisłości spowodowanych faktem ogólnego charakteru unormowania prawnego, winny być one rozstrzygane na korzyść stron, w tym wypadku na korzyść skarżącej. Zmiana przeznaczenia lokali usługowych o numerach budowlanych [...] ( administracyjnych [...]) mieszczących się w budynku przy ul. [...] nie wykracza poza przewidziane planem przeznaczenie działki, na co wskazuje przede wszystkim fakt, że na tej samej działce znajdują się dwa inne budynki mieszkalne wielorodzinne, w których nie ma żadnych lokali usługowych i nigdy ich nie było. Dodała, że w budynku przy ul. [...] w dalszym ciągu będą znajdowały się lokale usługowe, a zatem mieszany charakter przeznaczenia działki zostanie zachowany.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skargę należało uznać za zasadną, z uwagi na trafność zarzutów.

Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Z kolei art. 218 k.p.a. stanowi: W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (§ 1). Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2).

W niniejszej sprawie zachodzi przypadek określony w art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., bowiem zaświadczenie o zgodności planowanej zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest wymagane na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 4 Pb. Z przepisu tego wynika, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej, w zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, a do zgłoszenia dołączyć m.in. zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Nie ulega wątpliwości, że zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną. Jedynie odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje, po myśli art. 219 k.p.a., w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Wskazać w tym miejscu trzeba, za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2012 r. (II OSK 1277/11), na istotę zaświadczenia, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 4 Pb. Organ powinien dokonać w nim analizy i oceny, czy zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego będzie zgodny z ustaleniami obowiązującego planu, a następnie to stwierdzić wprost w zaświadczeniu. Nie jest to więc proste urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu, jak by wynikało z brzmienia art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. W przywołanym orzeczeniu NSA wskazał również na ograniczony zakres postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie przedmiotowego zaświadczenia. Sprowadza się ono wyłącznie do zbadania zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego planu. W konsekwencji nie podlega badaniu w tym postępowaniu kwestia zgodności zamierzonego sposobu użytkowania z innymi przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Organ wydający zaświadczenie w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 4 Pb obowiązany jest do samodzielnej oceny, czy występuje zgodność zamierzonego sposobu użytkowania obiektu z ustaleniami obowiązującego planu. Dokonuje zatem w istocie interpretacji (wykładni) postanowień planu miejscowego w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Podkreślić trzeba, że zaświadczenie to nie ma potwierdzać treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w zakresie objętym zmianą sposobu użytkowania, lecz odnosić się do zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z tym planem. Gdyby chodziło wyłącznie o treść planu, to wymienione w analizowanym przepisie zaświadczenie byłoby zupełnie zbędne, brak byłoby bowiem przeszkód, aby organ administracji zbadał treść planu we własnym zakresie. Tymczasem chodzi o to, że wójt (burmistrz albo prezydent miasta) ma zbadać zgodność inwestycji z planem i wydać w tym przedmiocie zaświadczenie. Treść przedmiotowego zaświadczenia nie wiąże organu rozstrzygającego o zmianie sposobu użytkowania obiektu w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Jest to tylko dodatkowy materiał dowodowy (dokument urzędowy), który tak jak każdy inny dowód w sprawie podlega ocenie przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, ponieważ to ten organ, a nie wójt (burmistrz albo prezydent miasta), jest organem właściwym zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane do oceny zgodności zgłaszanego zamierzenia budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku - decyzji o warunkach zabudowy (zob. Artur Kosicki, Komentarz do art. 71ustawy - Prawo budowlane, Lex Omega).

Rekapitulując, zaświadczenie, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 4 Pb należy zakwalifikować jako zaświadczenie, którego wydania wymaga przepis prawa (art. 217 ust. 2 pkt 1 k.p.a.). Jednakże rzeczone zaświadczenie nie jest wyłącznie urzędowym potwierdzeniem określonych faktów, gdyż wójt ma stwierdzić w nim o zgodności lokalizacji wskazanego przez wnioskodawcę obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy wskazać należy w pierwszej kolejności, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji odmówił wydania zaświadczenia na wniosek skarżącej, a Kolegium uznało, że postanowienie organu I instancji jest prawidłowe. Okoliczności faktyczne w niniejszej sprawie nie są sporne – skarżąca wystąpiła o wydanie zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania lokalu usługowego na lokal mieszkalny. Nie kwestionowaną przez strony okolicznością pozostaje również, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy S., obręb J., zatwierdzonym Uchwałą nr XXXIV/235/05 Rady Gminy z dnia 28 grudnia 2005 r. teren działki nr [...] obręb J. objęty jest symbolem "3MWnUK". Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 5.1.1. ustalił dla terenu 3MWnUK warunki szczegółowe o treści: "Teren projektowanej zabudowy wielorodzinnej z usługami nieuciążliwymi na parterze, o wysokości budynków do czterech kondygnacji naziemnych łącznie z użytkowym poddaszem (...). Dopuszcza się sytuowanie usług nieuciążliwych (rzemiosło nieuciążliwe, handel, gastronomia z preferencją usług stanowiących codzienną obsługę mieszkańców) w parterze budynku. Funkcja usługowa jako uzupełniająca, nieuciążliwa nie zakłócająca funkcji podstawowej. Funkcję podstawową stanowi zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (...)". Ponadto, z § 3 ust. 3 pkt 3 i 4 planu wynika, że "przeznaczenie podstawowe terenu to takie, które przeważa na danym terenie", a przez "przeznaczenie dopuszczalne należy rozumieć rodzaje przeznaczenia inne niż podstawowe, które uzupełniają lub wzbogacają przeznaczenie podstawowe nie naruszając podstawowej funkcji określonej dla danego terenu".

Odnosząc się do powyższych postanowień planu w pierwszej kolejności należy zauważyć, że wszelkie wynikające z planu miejscowego ograniczenia w zakresie wykonywania prawa własności muszą być interpretowane zgodnie z zasadami wykładni wyjątków, a zatem nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej co w tym przypadku znajduje swój wyraz w zasadzie in dubio pro libertate. Innymi słowy, wszelka rozszerzająca wykładnia planu miejscowego na niekorzyść właścicieli nieruchomości byłaby sprzeczna z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności i stanowiłaby naruszenie ustaleń tego planu (por. S. Zwolak, Wykładnia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ST 2020, nr 5, s. 44-53, wraz z podanym tam orzecznictwem). Skoro zatem, jak wynika z postanowień planu, lokalny prawodawca dopuszcza (a więc nie czyni obowiązkowym) sytuowanie "przeznaczenia dopuszczalnego" (funkcji usługowej) na parterze budynku, co nie narusza i nie zakłóca podstawowej funkcji (mieszkaniowej) określonej dla terenu 3MWnUK, to tym bardziej możliwe jest sytuowanie na parterze budynku funkcji podstawowej jaką stanowi zabudowa mieszkaniowa. Tym samym nadinterpretacją organów jest stwierdzenie, że na parterze budynku nie może wystąpić funkcja mieszkaniowa. Powyższą ocenę Sądu potwierdza, wskazywana również przez skarżącą, okoliczność, że na działce o numerze [...], teren 3MWnUK, znajdują się trzy budynki czterokondygnacyjne (łącznie z parterem) - przy ul. [...]. Budynki położone przy ul. [...] spełniają przeznaczenie podstawowe, tj. mają wyłącznie lokale mieszkalne, również usytuowane na parterze. Z kolei w budynku przy ul. [...] oprócz lokali mieszkalnych, na parterze mieszczą się lokale usługowe, zgodnie z przeznaczeniem dopuszczalnym. Zatem, zmiana sposobu użytkowania lokali usługowych mieszczących się w budynku przy ul. [...] nie wykracza poza przewidziane planem przeznaczenie (podstawowe) działki (terenu), wręcz przeciwnie jest z nim wprost zgodna, skoro "Funkcja usługowa jako uzupełniająca, nieuciążliwa nie zakłócająca funkcji podstawowej" (treść planu) ma uzupełniać lub wzbogacać przeznaczenie podstawowe ( legalna definicja przeznaczenia dopuszczalnego (§ 3 ust. 3.4. planu). Zatem, z semantycznego punktu widzenia, przeznaczenie dopuszczalne nie może istnieć bez przeznaczenia podstawowego terenu, lecz go nie zastępuje, a tym bardziej eliminuje, a jedynie uzupełnia, czyli realizacja obu funkcji jest dopuszczalna, w koniunkcji, bądź opcjonalnie.

Reasumując, organ I instancji błędnie zinterpretował postanowienia planu miejscowego. Natomiast Kolegium tylko w jednym zdaniu odniosło się do istoty sprawy stwierdzając, że zgadza się z organem I instancji, że skoro plan wskazuje wprost, że jest to teren zabudowy wielorodzinnej z usługami nieuciążliwymi na parterze, to nie jest nadinterpretacją stwierdzenie, że na parterze budynku plan nie przewiduje funkcji mieszkaniowej. Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, że sprawa nie została należycie rozpatrzona przez organ odwoławczy, a to pozostaje w sprzeczności z dyspozycją art. 7, art. 77 § 1 , art. 15, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Strona ma bowiem prawo do rozpatrzenia dwukrotnego sprawy przy rozważeniu jednoczesnym jej własnych twierdzeń, argumentów oraz zarzutów. Zaistniałe zaniechane organu ocenić należy, jako dające podstawę do stwierdzenia naruszenia przepisów proceduralnych w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Nie można bowiem wykluczyć, że wnikliwa analiza sprawy, w kontekście zarzutów zażalenia, spowodowywałaby inne rozstrzygnięcie.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.