Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie niezałatwienia wniosku skarżącego z dnia 1 sierpnia 2020 r. o wydanie zaświadczenia o żądanej treści postanawia odrzucić skargę

Pismem z 1 sierpnia 2020 r. K. J. (dalej skarżący), wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z podaniem o wydanie zaświadczenia w zakresie: "ustalenia i stwierdzenia trwałego uszczerbku na zdrowiu dla celów odszkodowania w rozpoznaniu sprawy strony z wniosku z roku 2014, przeprowadzonego na podstawie ustawy o świadczeniach odszkodowawczych z dnia 4 kwietnia 2014 roku, w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby czynnej, oraz w tym zakresie trwałego uszczerbku, ustalonego przez biegłego w zakresie naruszenia trwałej sprawności psychicznej, oraz w tej sprawie dokonania wypłaty przyznanych wyrokiem sadowym świadczeń pieniężnych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie" (k. 2 akt administracyjnych).

Pismem z 3 grudnia 2025 r., złożonym drogą elektroniczną, skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie niezałatwienia ww. wniosku z 1 sierpnia 2020 r. Skarżący stwierdził, że czynność organu w postaci wydania zaświadczenia z 11 sierpnia 2020 r. nie koreluje z wnioskiem z 1 sierpnia 2020 r. i nie stanowi jego załatwienia dlatego, zdaniem skarżącego, organ pozostaje względem tego wniosku w bezczynności.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o odrzucenie bądź oddalenie skargi. Podał, że po rozpatrzeniu podania z 1 sierpnia 2020 r., 11 sierpnia 2020 r. zostało wydane zaświadczenie w zakresie ustalenia i stwierdzenia trwałego uszczerbku na zdrowiu, doręczone skarżącemu 20 sierpnia 2020 r. Tym samym przedmiotowa skarga została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego. W tym miejscu organ powołał uchwałę NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19. Nadto organ wskazał, że w sprawie ze skarg skarżącego o tożsamym przedmiocie zapadło już kilka prawomocnych postanowień WSA w Krakowie odrzucających skargę.

W piśmie z 16 stycznia 2026 r. skarżący podtrzymał swoją skargę wskazując, że jego wniosek z 1 sierpnia 2020 r. nie został załatwiony przez skarżony organ zgodnie z nakazami ustawy kodeks postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).

W rozpoznawanej sprawie skarżący pismem z 3 grudnia 2025 r. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie, w przedmiocie niezałatwienia podania z 1 sierpnia 2020 r. o wydanie zaświadczenia.

Z akt sprawy wynika, że organ Policji, któremu skarżący zarzuca bezczynność w załatwieniu jego podania wydał 11 sierpnia 2020 r. zaświadczenie (AF-WO.37.599.2014/ZAŚ6/AJ).W zaświadczeniu tym Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie na podstawie art. 217 § 1 k.p.a. zaświadczył, że: "W dniu 14 stycznia 2015 roku Okręgowa Komisja Lekarska MSW w Krakowie orzeczeniem nr [...] określiła u K. J. 20% uszczerbku na zdrowiu w związku z nadciśnieniem tętniczym z pozawałowym uszkodzeniem mięśnia serca oraz 20% uszczerbku na zdrowiu w związku z zaburzeniami lękowo-depresyjnymi nawracającymi. W dniu 6 listopada 2018 roku Sąd Rejonowy dla Krakowa - Nowej Huty w Krakowie, w wyroku sygn. akt IV U 373/15/N określił prawo K. J. do jednorazowego odszkodowania z tytułu uszczerbku na zdrowiu doznanego wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby w wysokości odpowiadającej 20 % uszczerbku na zdrowiu. W dniu 27 września 2019 roku Komenda Wojewódzka Policji w Krakowie, na podstawie wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa - Nowej Huty w Krakowie z dnia 6 listopada 2018 roku, sygn. akt IV U 3 73/15/N, wypłaciła na rzecz K. J., kwotę 18.341,00 zł, stanowiącą równowartość 20% uszczerbku na zdrowiu".

Zatem wbrew twierdzeniom skarżącego ww. zaświadczenie odpowiada żądaniu jego wniosku z 1 sierpnia 2020 r.

Powyższe wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona do Sądu po zakończeniu postępowania przed organem Policji, któremu skarżący zarzucał bezczynność.

Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą w dniu 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W uzasadnieniu ww. uchwały NSA wskazał, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale.

Podkreślić również należy, że choć formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności".

Wobec powyższego skarga na bezczynność organu jako wniesiona po wydaniu zaświadczenia załatwiającego wniosek skarżącego z 1 sierpnia 2020 r., podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.