Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska (spr.) WSA Beata Łomnicka po rozpoznaniu posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2020 r. sprawy ze skargi Z. L., W. L. i K. P. na decyzję Wojewody znak: [...] z dnia 30 października 2019 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Z. L. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

II SA/Kr 1584/19

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 9 czerwca 2019 r. nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. Ż. pozwolenia na budowę i rozbiórkę. Inwestycja miała obejmować rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego nr [...] i budynku w oficynie oraz budowę budynku usługowo-mieszkalnego na działkach [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...] przy ul. [...] w N. .

Odwołania od tej decyzji wnieśli: Z. L. i W. L.; R. W., M. W. i D. M.; K. P.; M. L. i K. S..

Decyzją z dnia 30 października 2019 r. znak [...] Wojewoda, "po rozpatrzeniu odwołania M. L. i K. S. utrzymał w mocy decyzję organu l instancji.

Postanowaniem z dnia 18 listopada 2019 r. Wojewoda stwierdził, że odwołanie D. M. zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu.

Postanowieniem z dnia 11 listopada 2019 r. Wojewoda, na podstawie art. 113 kpa, sprostował oczywistą omyłkę pisarską w decyzji z dnia 30 października 2019 r. w ten sposób, że zwrot: "po rozpatrzeniu odwołania M. L. i K. S. zastąpił zwrotem: "po rozpatrzeniu odwołania M. L. i K. S., R. W. i M. W., Z. L. i W. L. oraz K. P..

Postanowieniem z dnia 10 lutego 2020 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia Z. L. i W. L., uchylił postanowienie Wojewody z dnia 11 listopada 2019 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że uzupełnienie decyzji o pominięte strony prowadzi do merytorycznej zmiany decyzji i nie jest oczywista omyłką.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3-5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu.

W wyniku przeprowadzonej według powyższych reguł kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził konieczność jej wyeliminowania z obrotu.

Decyzja ta bowiem dotknięta jest wadą prawną, i to wadą kwalifikowaną. Została ona podjęta po rozpatrzeniu odwołań tylko dwóch osób, podczas gdy odwołania wniosło osób siedem. Ani z rozstrzygnięcia decyzji, ani z jej uzasadnienia nie wynika, aby organ odwoławczy w ogóle pozostałe odwołania dostrzegł, a wręcz przeciwnie: nawiązując do zarzutów stron, organ wymienił tylko i wyłącznie odwołanie M. L. i K. S., nie przywołując nawet danych pozostałych odwołujących się.

W tej sytuacji przyjąć należy, że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo. Zgodnie z art. 104 § 2 kpa decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Decyzja wydana po rozpatrzeniu tylko części wniesionych odwołań nie rozstrzyga sprawy co do istoty w całości. Poza rozpoznaniem i rozstrzygnięciem organu odwoławczego pozostaje administracyjnoprawna sytuacja pozostałych odwołujących się. W zakresie więc, w jakim odwołujących tych wiąże, określony przedmiotem rozpoznania, stosunek administracyjny, sprawa nie została załatwiona. Zastrzec też trzeba, że zaskarżona decyzja nie jest (i nie mogłaby być) decyzją częściową z uwagi na oczywistą niemożność wyodrębnienia jej samodzielnego przedmiotu.

Opisane naruszenie jest oczywiste, bezpośrednio i bezpodstawnie pozbawia strony ich uprawnień. Dotyczy co prawda przepisu o charakterze proceduralnym, ale, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnym, także takie naruszenie może być ocenione jako odpowiadające przepisowi art. 156 § 1 pkt 2 kpa ( np. wyroki NSA z 13 stycznia 2016 r. II GSK 847/14, z 6 marca 2019 r. II OSK 1018/17).

Z tego powodu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ppsa w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji. Wobec zaś takiego rozstrzygnięcia Sąd nie może dokonać oceny zarzutów odnoszących się do meritum sprawy. Rzeczą Wojewody będzie ponowne przeprowadzenie postępowania odwoławczego i wydanie stosownej decyzji po rozpatrzeniu wszystkich skutecznie wniesionych odwołań.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.