Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 21 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi D.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 22 lipca 2025 r. nr 2201-IOD-2.4102.45.2025.2 w przedmiocie kary porządkowej oddala skargę.

1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 lipca 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej jako: "Dyrektor IAS", "organ II instancji", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 § 2 oraz art. 262 § 1 pkt 2,2a oraz § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, dalej jako: "Ordynacja podatkowa"), po rozpatrzeniu zażalenia D. B. (dalej jako: "Skarżący", "strona") na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kartuzach (dalej jako: "Naczelnik US", "organ I instancji") z dnia 8 maja 2025 r. w przedmiocie nałożenia kary porządkowej w wysokości 2000,00 zł, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.

2.1.Naczelnik US prowadzi wobec Skarżącego postępowanie podatkowe w zakresie rozliczenia podatku dochodowego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowanej na zasadach określonych w art. 30 c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W toku prowadzonego postępowania Naczelnik US wystosował do strony wezwanie z 16 grudnia 2024 r. do złożenia wyjaśnień i przedłożenia dokumentów w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, informując jednocześnie, że niezastosowanie się do tego wezwania we wskazanym terminie może pociągnąć za sobą nałożenie kary porządkowej, przewidzianej w art. 262 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, do wysokości 3.700,00 zł.

W dniu 8 stycznia 2025 r. Naczelnik US wydał postanowienie nr 2210.SPO.4102.25.2024 o nałożeniu na D. B. kary porządkowej w wysokości 1.500 zł, z uwagi na niewykonanie wezwania. W tym samym dniu organ pierwszej instancji wystosował ponowne wezwanie, na które w wyznaczonym terminie podatnik nie udzielił odpowiedzi, natomiast dopiero pismem z 23 stycznia 2025 r pełnomocnik strony złożył dokumentację księgową.

Pismem z 6 lutego 2025 r. (uznanym za doręczone 20 lutego 2025 r.) Naczelnik US wystosował kolejne wezwanie, na które w wyznaczonym terminie 7 dni od otrzymania wezwania, Skarżący nie udzielił odpowiedzi. W odpowiedzi na ponowne wezwanie z 27 lutego 2025 r. (uznane za doręczone 13 marca 2025 r.), pełnomocnik podatnika złożył dokumenty przy piśmie z 19 marca 2025 r.

W dniu 4 kwietnia 2025 r. Naczelnik US wystosował kolejne wezwanie (uznane za doręczone 18 kwietnia 2025 r.), na które Skarżący w wyznaczonym terminie 7 dni nie udzielił odpowiedzi.

2.2. Postanowieniem z 8 maja 2025 r. nr 2210.SPO.4102.25.2024 Naczelnik US nałożył na podatnika karę porządkową grzywny w wysokości 2.000 zł z uwagi na nie złożenie w wymaganym terminie wyjaśnień i dokumentów, o których mowa w wezwaniu z 4 kwietnia 2025 r.

W dniu 8 maja 2025 r. organ pierwszej instancji wystosował ponowne wezwanie (doręczone 22 maja 2025 r.) tożsame z treścią wezwania z 4 kwietnia 2025 r. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik strony przesłał kserokopię żądanych dokumentów, natomiast nie udzielił odpowiedzi na wezwania w części dotyczącej złożenia wyjaśnień.

2.3. Pismem z 27 maja 2025 r. Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika złożył zażalenie na postanowienie Naczelnika US z 8 maja 2025 r. oraz wniosek o uznanie za usprawiedliwione nieprzedstawienie żądanej dokumentacji.

2.4. Po rozpatrzeniu wniesionego przez stronę zażalenia, postanowieniem z dnia 22 lipca 2025 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem sprawy jest kwestia zasadności nałożenia na Skarżącego kary porządkowej w wysokości 2.000,00 zł, w związku z niewykonaniem obowiązków wynikających z wezwania organu z 4 kwietnia 2025 r.

Dalej Dyrektor IAS zauważył, że w postępowaniu w sprawie nałożenia kary porządkowej ustawodawca przewidział dwa odrębne środki odwoławcze tj. tryb zażaleniowy (art. 262 § 5 Ordynacji podatkowej) oraz wniosek o uchylenie kary porządkowej (art. 262 § 6 Ordynacji podatkowej). W pierwszym z nich rozpatruje się zarzuty przeciwko samemu nałożeniu kary i jej wysokości, natomiast w drugim przypadku ocenia się zasadność twierdzenia o zaistnieniu okoliczności usprawiedliwiających niestawiennictwo lub niewykonanie obowiązku nałożonego przez organ podatkowy.

Dalej organ odwoławczy stwierdził, że podstawową przesłanką nałożenia kary porządkowej jest wystosowanie przez organ podatkowy prawidłowego wezwania, spełniającego wymogi określone w art. 153 i 159 Ordynacji podatkowej oraz stwierdzenie "bezzasadności odmowy" dokonania konkretnej opisanej w nim czynności procesowej, tj. m.in. okazania lub przedstawienia dokumentów, których obowiązek posiadania wynika z przepisów prawa albo ksiąg podatkowych.

Mając powyższe na uwadze Dyrektor IAS stwierdził, że wystosowane wezwanie z 4 kwietnia 2025 r. spełniało wymogi z art. 159 § 1 Ordynacji podatkowej. W wezwaniu tym wskazano jakie dokumenty i wyjaśnienia powinien przedłożyć podatnik, w jaki sposób może je przekazać, w jakim terminie powinien przedłożyć żądane dowody i wyjaśnienia oraz, że niezastosowanie się do wezwania w wyznaczonym terminie będzie skutkowało nałożeniem kary porządkowej. Zostało ono skutecznie doręczone pełnomocnikowi w dniu 18 kwietnia 2025 r., a zatem termin przedłożenia żądanych dowodów upłynął 25 kwietnia 2025 r.

W ocenie Dyrektora IAS nałożona kara porządkowa jest zasadna i brak jest podstaw do uchylenia postanowienia Naczelnika US z 8 maja 2025 r. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że wymagane dokumenty wymienione w wezwaniu z 4 kwietnia 2025 r. przedłożono dopiero przy piśmie z 26 maja 2025 r. czyli po wydaniu postanowienia o nałożeniu kary porządkowej oraz po ponownym wezwaniu do złożenia wyjaśnień i dokumentów. Odnośnie wysokości kary, Dyrektor IAS stanął na stanowisku, że w wydanym postanowieniu organ pierwszej instancji przedstawił przestanki uzasadniające jej wysokość, wiążąc ją z rodzajem przewinienia, którego dopuścił się podatnik. Okoliczności uzasadniające wysokość nałożenia kary porządkowej zostały podane w pisemnym uzasadnieniu postanowienia.

Odpowiadając na stawiane zarzuty organ wskazał, że argumenty usprawiedliwiające niewykonanie obowiązku nie mogą być rozpatrywane w postępowaniu w sprawie zasadności nałożenia kary pieniężnej. W ocenie organu, zażalenie na postanowienie o nałożeniu kary porządkowej powinno zawierać zarzuty przeciw zawartemu w nim rozstrzygnięciu natomiast nie powinno ono opierać się na przesłankach uzasadniających uchylenie kary porządkowej w oparciu o art. 262 § 6 Ordynacji podatkowej.

Odnośnie zarzutu, że organ podatkowy nie wystosował ponownego wezwania przed nałożeniem kary porządkowej Dyrektor IAS zauważył, że oprócz niezrealizowanego w terminie wezwania z 4 kwietnia 2025 r., podatnik nie wywiązywał się w terminie z obowiązków wynikających z wystosowywanych do wezwań. Zdaniem organu sposób przekazywania dokumentów i niezłożenie wyjaśnień do wezwania z dnia 4 kwietnia, ponowione w wezwaniu z 8 maja miało na celu przedłużania prowadzonego postępowania podatkowego. Tymczasem celem regulacji zawartej w art. 262 Ordynacji podatkowej jest zdyscyplinowanie uczestników postępowania podatkowego w drodze nałożenia kary porządkowej, by przebiegało ono bez zakłóceń i kończyło się w przewidzianym prawem terminie.

3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku , Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS w całości i poprzedzającego postanowienia organu I instancji oraz umorzenie postępowania w przedmiocie nałożenia kary porządkowej. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

1) art. 262 § 1 pkt 2, 2a oraz § 5 Ordynacji podatkowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne nałożenie na Skarżącego kary porządkowej wskutek błędnego przyjęcia przez organ, iż Skarżący nie przedstawił w wyznaczonym terminie żądanych dokumentów, podczas gdy w rzeczywistości Skarżący w całości wykonał obowiązki wynikające z wezwania organu i przedłożył wymagane dokumenty;

2) art. 121 § 1, art. 124 i art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonym postanowieniu okoliczności faktycznych oraz przesłanek, którymi organ kierował się przy jego wydaniu, a w konsekwencji prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych.

Zdaniem wnoszącego skargę, organ pierwszej instancją błędnie przyjął, że podatnik nie dostarczył wymaganej dokumentacji i bez podjęcia jakiejkolwiek próby wyjaśnienia okoliczności sprawy ani ponownego wezwania, nałożył karę porządkową, uzasadniając to domniemanym opóźnianiem postępowania. Wbrew stanowisku Dyrektora, skarżący od momentu otrzymania wezwania przystąpił do gromadzenia obszernej dokumentacji wskazanej przez Naczelnika. Zakres żądanych materiałów był jednak bardzo szeroki, a termin wyznaczony przez organ - niewspółmiernie krótki. Strona podniosła, że nie uchylała się od obowiązku, lecz działała w dobrej wierze, sukcesywnie przygotowując wymagane materiały. Skarżący wykonał wezwanie, w dniu 26 maja 2025 r. dokumenty zostały przedłożone, co zostało udokumentowane dowodem nadania przesyłki.

W ocenie wnoszącego skargę, skoro Skarżący obowiązek ten ostatecznie wykonał, to utrzymywanie w mocy kary staje się bezcelowe, a przez to nieproporcjonalne. Podsumowując Skarżący stwierdził, że nie uchylał się od obowiązków, wykonał wezwanie, a opóźnienie wynikało wyłącznie z obiektywnych trudności w skompletowaniu obszernej dokumentacji.

4. Odpowiadając na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

5.1. Skarga jest niezasadna.

5.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepisy art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), stanowią, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). W razie stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, sąd oddala skargę w całości albo w części w myśl art. 151 p.p.s.a.

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora IAS z dnia 22 lipca 2025 r., którym organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika US z dnia 8 maja 2025 r. w przedmiocie nałożenia kary porządkowej.

W związku z powyższym, Sąd nie był związany wnioskiem pełnomocnika Skarżącego o rozpoznanie sprawy na rozprawie i w oparciu o podany wyżej przepis prawa rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, co z kolei odpowiada treści art. 120 p.p.s.a.

5.3. W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem postanowienie Dyrektora IAS nie zostało wydane z naruszeniem prawa.

Zgodnie z art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej, strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego nie stawili się osobiście bez uzasadnionej przyczyny, mimo że byli do tego zobowiązani, bezzasadnie odmówili lub nie dokonali w terminie wyznaczonym w wezwaniu złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin, przedłożenia tłumaczenia dokumentacji obcojęzycznej lub udziału w innej czynności, bezzasadnie odmówili okazania lub nie przedstawili w wyznaczonym terminie dokumentów, których obowiązek posiadania wynika z przepisów prawa, ksiąg podatkowych, dowodów księgowych będących podstawą zapisów w tych księgach, lub bez zezwolenia tego organu opuścili miejsce przeprowadzenia czynności przed jej zakończeniem, mogą zostać ukarani karą porządkową do 3700 zł.

W literaturze przedmiotu wskazuje się, że danie możliwości organom podatkowym stosowania kar porządkowych ma na celu zdyscyplinowanie uczestników postępowania podatkowego do określonych zachowań, podyktowanych czynnościami organu (zob. S. Presnarowicz (w:) C. Kosikowski oraz L. Etel (red.), J. Brolik, R. Dowgier, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz LEX, Warszawa 2013, s. 1331.). Celem regulacji zawartych w art. 262 § 1-6 Ordynacji podatkowej jest jednak nie tylko zdyscyplinowanie uczestników postępowania i wymuszenie posłuchu postanowieniom organów podatkowych, ale przede wszystkim zapewnienie sprawnego przebiegu postępowania i wydanie rozstrzygnięcia w przewidzianym ustawowo terminie.

Przesłanką nałożenia kary porządkowej, w przypadku braku przedłożenia wymaganej dokumentacji i złożenia wyjaśnień jest - zgodnie z art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej – bezzasadna odmowa dokonania danej czynności lub bezzasadne niedokonanie takiej czynności w wyznaczonym przez organ terminie. Znamiona bezzasadnego niedokonania czynności w wyznaczonym terminie odnosi się do takiego postępowania strony, która poinformowana o żądaniu organu przedłożenia dokumentacji czy złożenia wyjaśnień, nie czyni zadość żądaniu organu, a z okoliczności przeprowadzonej czynności nie wynika aby uchylenie się od terminowego dokonania czynności miało racjonalne uzasadnienie w obiektywnych okolicznościach sprawy. Nie ma przy tym znaczenia to, czy w subiektywnym przekonaniu osoby wzywanej powinna ona wykonać nałożony na nią obowiązek, chodzi bowiem o kwestię istnienia faktycznych przeszkód w zastosowaniu się do wezwania organu.

Zgodzić należy się z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2024 r. III FSK 393/23 ( dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej ,,CBOSA"), że ,,rozmiar prowadzonej działalności, obciążenie pracą, problemy kadrowe, odległy okres kontroli, obejmujący dwa lata, nie są przyczynami usprawiedliwiającymi brak udzielenia wyjaśnień w żądanym zakresie i nie mają wpływu na realizację nałożonego na skarżącego obowiązku". Za usprawiedliwione niewykonanie obowiązku traktować należy tylko takie okoliczności, które w sposób niezależny od strony i w normalnych warunkach trudny do przezwyciężenia uniemożliwiały jej zadośćuczynienie obowiązkom nałożonym przez organ podatkowy, nawet przy dołożeniu należytej staranności.

Okolicznością wyłączającą dopuszczalność nałożenia kary pieniężnej nie może być zatem samo powołanie się przez osobę wzywaną na określone sytuacje faktyczne. Okoliczności, które mają usprawiedliwiać brak przedłożenia wymaganej dokumentacji tak, aby możliwe było dokonanie oceny tego, czy miały one charakter obiektywny i realnie wpływały na brak możliwości uczynieni zadość wezwaniu organu prowadzącego postępowanie podatkowe.

Należy mieć na względzie, że w możliwości wezwania strony, czy innej osoby do określonego zachowania na podstawie art. 155 Ordynacji podatkowej, realizowany jest przez organ podatkowy obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W sytuacji, gdy osoba wzywana nie stosuje się do wezwania organu, organ podatkowy ma prawo podjąć dopuszczalne prawem kroki zmierzające np. do uzyskania dokumentacji czy wyjaśnień. Ocena bowiem tego czy złożenie dokumentacji i wyjaśnień jest niezbędne dla potrzeb prowadzonego postępowania, pozostaje w gestii organu, przed którym to postępowanie się toczy.

Osoba wezwana na podstawie art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej, jest zobowiązana podporządkować się temu wezwaniu poprzez obowiązek dokonania określonej czynności. To organ podatkowy, jako gospodarz i prowadzący postępowanie, wyznacza czas, w jakim określona czynność powinna zostać przeprowadzona. To na organie spoczywa bowiem nie tylko obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy, ale także zapewnienie, aby postępowanie prowadzone było sprawnie, bacząc na dochowanie ustawowych terminów jego zakończenia.

5.4. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu trafne jest stanowisko organów podatkowych, że strona nie wykazała takich okoliczności, które wskazywałyby na istnienie obiektywnych przyczyn, które co najmniej utrudniały, jeśli nie uniemożliwiały zachowanie się w sposób zgodny z wystosowanym wezwaniem.

Zdaniem Sądu, wobec uchylenia się przez stronę od spełnienia w wyznaczonym terminie nałożonego na nią obowiązku, organ w sposób prawidłowy zastosował karę porządkową.

Jak wynika z akt sprawy wymagane dokumenty wymienione w wezwaniu z dnia 4 kwietnia 2025 r. ( uznane za doręczone w dniu 18 kwietnia 2025 r.) Skarżący przedłożył przy piśmie z dnia 26 maja 2025 r., czyli po wydaniu postanowienia z dnia 8 maja 2025 r. w sprawie nałożenia kary porządkowej oraz po ponownym wezwaniu do złożenia wyjaśnień i dokumentów. Ponadto do dnia przekazania zażalenia organowi odwoławczemu, Skarżący nie złożył wymaganych wyjaśnień, o których mowa była w wezwaniach.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że Skarżący, poprzez brak terminowego składania dokumentacji i wyjaśnień, swoim postępowaniem niewątpliwie uniemożliwił organowi podatkowemu realizację procesowej zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej. To organ podatkowy zobligowany przez przepisy prawa do załatwienia sprawy podatkowej w oznaczanym terminie, ma prawo do podjęcia niezbędnych działań umożliwiających mu realizację nałożonego obowiązku sprawnego prowadzenia postępowania. W sytuacji więc, gdy strona nie stosuje się do wezwania, organ podatkowy ma prawo podjąć dopuszczalne prawem kroki zmierzające do skutecznego wyegzekwowania dokonania czynności, które zmierzają do wyjaśnienia i załatwienia sprawy.

Sąd stwierdza jednocześnie, że okoliczność późniejszego przedłożenia żądanej dokumentacji, pozostaje bez znaczenia dla oceny przesłanek, które legły u podstaw nałożenia kary porządkowej. Podstawą jej nałożenia było bowiem niezastosowanie się do wezwania organu w wyznaczonym terminie, a nie sam brak złożenia dokumentacji i wyjaśnień. Przesłanką nałożenia kary porządkowej był zidentyfikowany w określonym czasie stan zaniechania działania i niestosowania się przez podatnika do wezwań organu.

Należy dodatkowo zaznaczyć, że w wezwaniu do złożenia dokumentacji i wyjaśnień zawarto pouczenie, że niezastosowanie się do wezwania może stanowić podstawę do wymierzenia kary porządkowej w trybie art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżący był zatem prawidłowo poinformowany o konsekwencjach wynikających z niezastosowania się do wezwania organu jak i o wysokości możliwej do nałożonej kary pieniężnej. Organy wyjaśniły także, jakie okoliczności zostały uwzględnione przy wymiarze kary porządkowej w określonej w postanowieniu wysokości.

W ocenie Sądu, organ wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył także art. 121 § 1, art. 124 i art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Postanowienie Dyrektora IAS znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa, a wszelkie okoliczności faktyczne, jakie były konieczne do ustalenia przed nałożeniem kary porządkowej zostały przez organ wyjaśnione.

Nie sposób też podzielić zarzutu naruszenia art. 124 Ordynacji podatkowej. Zawarta w przepisie "zasada przekonywania" oznacza, że uzasadnienie rozstrzygnięcia musi zawierać argumentację organu odzwierciedlającą sposób jego rozumowania. Zasada ta nie polega jednak na tym, że uzasadnienie decyzji lub postanowienia musi przekonać stronę do racji organu. Wystarczające jest to, aby organ w sposób jasny przedstawił swoją argumentację, co w sprawie niniejszej miało miejsce.

Wbrew stanowisku strony zaskarżone postanowienie spełnia również wymogi określone w 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. Zaskarżone postanowienie zawiera zarówno wskazanie okoliczności faktycznych, które legły u podstaw rozstrzygnięcia jak i podanie podstawy prawnej i wyjaśnienie. Sporządzone przez organ odwoławczy uzasadnienie umożliwia przeprowadzenie sądowej kontroli w zakresie oceny prawidłowości działania przy nakładaniu kary porządkowej, za niewywiązanie się przez stronę z nałożonych na nią obowiązków. W zaskarżonym postanowieniu został przedstawiony proces rozumowania organu i argumenty, przemawiające za nałożeniem na stronę obowiązku poniesienia kary pieniężnej.

5.5. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.