Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Ostrowska (spr.) Sędzia NSA Dariusz Zalewski Sędzia del WSA Grzegorz Dudar Protokolant asystent sędziego Magdalena Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu radcowskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 219/22 w sprawie ze skargi A.B. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu radcowskiego z dnia 26 października 2021 r. nr DZP-II.614.46.2021 w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu radcowskiego na rzecz A.B. 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 czerwca 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 219/22, w sprawie ze skargi A.B. (dalej: skarżący), uchylił uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu radcowskiego (dalej: Komisja II stopnia, organ odwoławczy) w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego.

Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach sprawy:

Skarżący w dniach od 18 do 21 maja 2021 r. przystąpił do egzaminu radcowskiego przed Komisją Egzaminacyjną nr 2 do przeprowadzenia egzaminu radcowskiego w 2021 r. w Warszawie (dalej: organ I instancji, Komisja I stopnia).

Po dokonaniu oceny każdego z zadań skarżący otrzymał następujące oceny: z zakresu prawa karnego - dostateczny, z zakresu prawa cywilnego - niedostateczny, z zakresu prawa gospodarczego - dostateczny, z zakresu prawa administracyjnego - dostateczny, z zakresu zasad wykonywania zawodu lub zasad etyki – bardzo dobry.

Wobec tego Komisja I stopnia uchwałą nr 17/2021 z dnia 17 czerwca 2021 r., na podstawie art. 366 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 75 ze zm.; dalej: u.r.p.) stwierdziła, iż skarżący uzyskał negatywny wynik z egzaminu radcowskiego.

Po rozpatrzeniu odwołania, Komisja II stopnia uchwałą z dnia 26 października 2021 r., utrzymała w mocy uchwałę nr 17/2021 z dnia 17 czerwca 2021 r., działając na podstawie art. 368 ust. 1, 9 i 12 u.r.p. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.).

II

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie analizując pracę egzaminacyjną skarżącego z zakresu prawa cywilnego oraz uchwałę Komisji II stopnia stwierdził, że organ odwoławczy oceniając ponownie pracę skarżącego nie wyjaśnił w sposób dokładny stanu faktycznego co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd wskazał, że Komisja II stopnia w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wymieniła szereg mankamentów apelacji sporządzonej przez skarżącego w ramach zadania egzaminacyjnego z prawa cywilnego, wymieniając przy tym dyskwalifikacyjną wadę apelacji polegającą na braku zgłoszenia na podstawie art. 380 k.p.c. i 382 k.p.c., wniosku o rozpoznanie przez sąd II instancji postanowienia sądu I instancji o pominięciu dowodów oraz wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie przez sąd odwoławczy dowodów z opinii prywatnych dołączonych do pozwu oraz z opinii Instytutu Techniki Budowlanej i opinii biegłego sądowego z zakresu budownictwa na okoliczności wskazane w pozwie. Zdaniem Komisji brak tych wniosków, pozostaje w sprzeczności z interesem reprezentowanej strony, gdyż skutkuje tym, że sąd drugiej instancji nie obejmie kontrolą ewidentnie wadliwego postanowienia dowodowego wydanego przez sąd I instancji oraz nie uzupełni postępowania dowodowego i w efekcie istotne dla sprawy dowody nie zostaną przed sądem przeprowadzone.

Sąd I instancji zauważył, że skarżący zarówno w odwołaniu jak i skardze podniósł, że sprawa z kazusu egzaminacyjnego podlegała rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym, które determinowało m.in. sposób i kolejność przedstawiania zarzutów, wniosek o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz brak wniosku dowodowego w zakresie dowodu z opinii biegłego. Wobec tego Sąd I instancji stwierdził, że zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie było wyjaśnienie przez Komisję II stopnia – w sposób niebudzący wątpliwości, czy sprawa z kazusu egzaminacyjnego podlegała czy też nie rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym. W ocenie Sądu jeżeli kazus egzaminacyjny nie wykluczał rozwiązania zaproponowanego przez skarżącego w ten sposób, że w świetle obowiązujących przepisów prawa, opisu zadania egzaminacyjnego oraz materiałów składających się na kazus egzaminacyjny, dopuszczalne było przyjęcie że sprawa z zadania egzaminacyjnego podlegała rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym, organ powinien ocenić pracę skarżącego uwzględniając tę okoliczność, co jednocześnie oznacza, że brak ww. wniosków w apelacji skarżącego nie stanowiłby błędu dyskwalifikacyjnego pracę skarżącego, znajdowałby bowiem uzasadnienie w dopuszczalnym sposobie rozwiązania zadania egzaminacyjnego zaproponowanego przez skarżącego.

Następnie Sąd I instancji wskazał, że Komisja odnosząc się do powyższej kwestii stwierdziła w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, że niezasadne było przyjęcie przez skarżącego, że sprawa podlega rozpoznaniu w trybie uproszczonym, gdyż nie wynika to zarówno z założeń zadania, jak i z przesłanek wynikających z art. 5051 § 1 k.p.c. Pod względem procesowym, rozpoczęcie rozpoznawania sprawy w postępowaniu uproszczonym powinno być poprzedzone zarządzeniem przewodniczącego wydanym na podstawie art. 201 § 1 k.p.c. oraz postanowieniem sądu w tym przedmiocie. Jeżeli więc przewodniczący nie skierował sprawy do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym, a następnie sąd nie wydał postanowienia o rozpoznanie sprawy w tym postępowaniu, należy uznać, że sprawa nie została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, choćby spełnione zostały przesłanki określone w art. 5051 k.p.c.

W ocenie Sądu, Komisja podnosząc powyższe ogólne argumenty, nie rozstrzygnęła w sposób niebudzący wątpliwości, że sprawa stanowiąca kazus egzaminacyjny nie podlegała rozpoznaniu w trybie uproszczonym. Wskazano, że skarżący w tym zakresie podniósł, iż sprawa będąca przedmiotem zadania egzaminacyjnego z zakresu prawa cywilnego, stanowiła sprawę o świadczenie, której wartość przedmiotu sporu nie przekraczała dwudziestu tysięcy złotych, a więc stosownie do art. 5051 § 1 k.p.c. podlega rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym. Zdaniem Sądu, Komisja nie odniosła się do tej kwestii w żaden sposób przyjmując, że skoro przewodniczący nie skierował sprawy do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym, a następnie sąd nie wydał postanowienia o rozpoznanie sprawy w tym postępowaniu, należy uznać, że sprawa nie została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, choćby spełnione zostały przesłanki określone w art. 5051 k.p.c. Skarżący, słusznie zatem - zdaniem Sądu - powołał się na art. 5051 § 3 k.p.c., zgodnie z którym sąd może rozpoznać sprawę z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym, jeżeli może to przyczynić się do sprawniejszego rozwiązania sporu - podnosząc przy tym, że norma ta oznacza, że sąd pomijając przepisy postępowania uproszczonego wydaje postanowienie o rozpoznaniu sprawy w postępowaniu zwykłym, a nie jak wskazano w zaskrzonej uchwale, że samo rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym powinno być poprzedzone wydaniem postanowienia sądu w tym przedmiocie. Sąd wskazał, iż organ odwoławczy również do tej kwestii nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Ponadto Sąd zauważył, że skarżący podniósł, że zgodnie z art. 5053 § 2 k.p.c. połączenie kilku roszczeń w jednym pozwie jest dopuszczalne, gdy wynikają z tego samego stosunku prawnego lub kilku stosunków prawnych tego samego rodzaju, a taka sytuacja zdaniem skarżącego miała miejsce w sprawie stanowiącej przedmiot zadania egzaminacyjnego z prawa cywilnego. Sąd wskazał, że do tej okoliczności organ odwoławczy również się nie odniósł.

Konsekwentnie Sąd I instancji stwierdził, że Komisja II stopnia nie wykazała, że - w świetle obowiązujących przepisów prawa oraz materiałów składających się na kazus egzaminacyjny z prawa cywilnego opisujących sprawę z zadania egzaminacyjnego - wykluczone było rozwiązanie spornego zadania zaproponowane przez skarżącego oparte na założeniu, że sprawa z zadania egzaminacyjnego podlegała rozpoznaniu przez sąd w trybie uproszczonym. Tym samym – zdaniem Sądu – Komisja II stopnia naruszyła przepisy postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., nie wyjaśniając w sposób dokładny stanu faktycznego mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego, nie rozpatrując w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a w konsekwencji w sposób dowolny przyjmując, że sprawa stanowiąca zadanie egzaminacyjne z prawa cywilnego nie podlegała rozpoznaniu przez sąd w trybie uproszczonym. Sąd wskazał, iż miało to istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ Komisja na tej podstawie przyjęła, że skarżący zaproponował błędne rozwiązania kazusu egzaminacyjnego i utrzymała w mocy uchwałę I instancji stwierdzającą, że skarżący uzyskał wynik negatywny z egzaminu radcowskiego w związku z uzyskaną niedostateczną oceną z zadania z zakresu prawa cywilnego.

W podstawie prawnej wyroku wskazano art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.).

III

Komisja II stopnia złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, zasądzenie zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 oraz pkt 2 p.p.s.a. zarzucono:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 36(5) ust. 2 u.r.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie, że zaskarżona uchwała nie spełnia wszystkich wymogów proceduralnych pozwalających na uznanie tej uchwały za zgodną z przepisami prawa, w sytuacji, gdy organ uzasadnił i uargumentował, dlaczego nie uwzględnia zarzutów odwołania skarżącego od uchwały nr 17/2021 r. z dnia 17 czerwca 2021 r. Komisji Egzaminacyjnej nr 2 do przeprowadzenia egzaminu radcowskiego w 2021 r. z siedzibą we Wrocławiu w sprawie ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego;

2) naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez uwzględnienie przez WSA skargi, uchylenie zaskarżonej uchwały i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji, gdy błędnie stwierdzono, że w niniejszej sprawie wydanie zaskarżonej uchwały nastąpiło z naruszeniem prawa, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegającym na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, poprzez zaniechanie działań mających na celu wyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. przede wszystkim nieokreślenia w treści uchwały, czy apelację egzaminacyjną można było sporządzić na podstawie przepisów o postępowaniu uproszczonym podczas, gdy uchwała określiła i uzasadniła, dlaczego takie rozwiązanie kazusu egzaminacyjnego było nieodpowiednie, narażało reprezentowanego w kazusie klienta na zagrożenia procesowe oraz ostatecznie prowadziłoby to do pogorszenia sytuacji klienta, jak również mogło skutkować zwróceniem pozwu lub oddaleniem apelacji;

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów przedstawiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

IV

Skarżący w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz o zasądzenie od organu odwoławczego zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

V

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 1 jak i 2 p.p.s.a., to jest na naruszeniu prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie (pkt 1 petitum skargi kasacyjnej) oraz na naruszeniu przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej). Zarzut naruszenia przepisów postępowania, których uchybienie, zdaniem skarżącej kasacyjnie, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego są przy tym ze sobą funkcjonalnie powiązane i przedstawiono ich łączne uzasadnienie. Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy oraz komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych, uzasadniają ich łączne rozpatrzenie.

W ramach zarzutów kasacyjnych Komisja II stopnia twierdzi, iż uchylona przez Sąd I instancji uchwała w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego spełnia, jej zdaniem, wszystkie wymogi określone w art. 365 ust. 2 u.r.p., a także została podjęta z zachowaniem zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż Komisja określiła i uzasadniła w niej, dlaczego rozwiązanie kazusu egzaminacyjnego, oparte na podstawie przepisów o postępowaniu uproszczonym, było nieodpowiednie, "narażało reprezentowanego w kazusie klienta na zagrożenia procesowe oraz ostatecznie prowadziłoby to do pogorszenia sytuacji klienta, jak również mogło skutkować zwróceniem pozwu lub oddaleniem apelacji".

Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności należy podkreślić, iż wyrok Sądu I instancji, od którego Komisja II stopnia wniosła skargę kasacyjną, ma charakter wyroku kasacyjnego przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania przez organ odwoławczy.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem jest objęte także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. W orzecznictwie NSA jednolicie podkreśla się, że zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2001 r., sygn. akt II SA 896/00). Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże ich w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12 oraz z 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1404/13).

Należy także wskazać, iż zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny na skutek zaskarżenia działania (zaniechania) organu nie przejmuje sprawy administracyjnej jako takiej do końcowego jej załatwienia, lecz ma jedynie skontrolować (ocenić) działanie tego organu. Sprawowanie wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne ma polegać na kontroli, a nie wyręczaniu i zastępowaniu administracji publicznej w wykonywaniu przez nią ustawowo określonych kompetencji. W wyniku postępowania sądowoadministracyjnego strona nie uzyskuje podstawowego efektu, jaki chce uzyskać – załatwienia jej sprawy administracyjnej. W wyniku uwzględnienia skargi sprawa wraca do rozpoznania przez organ administracji publicznej, przy czym nie można wykluczyć, że od wydanego w wyniku tego postępowania aktu administracyjnego zostanie wniesiona ponownie skarga do sądu administracyjnego. Cały cykl może w ten sposób powtarzać się kilkakrotnie." (H. Knysiak-Sudyka, Komentarz do art. 173, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, red. T. Woś, Warszawa 2016).

Należy także podkreślić, iż związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, w którym mowa w art. 153 p.p.s.a., ma również zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Pogląd ten został zaaprobowany w orzecznictwie NSA, w którym wielokrotnie wskazywano, iż w świetle treści art. 153 p.p.s.a., ocena prawna wyrażona w wyroku sądu pierwszej instancji, uchylającym zaskarżoną decyzję, wiąże nie tylko ten sąd oraz organ, lecz także NSA rozpoznający skargę kasacyjną od wyroku wydanego w tej sprawie (wyrok NSA z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt I FSK 857/06).

W rozpatrywanej sprawie, dokonując kontroli wyroku Sądu I instancji, w wyniku wniesionej skargi kasacyjnej przez organ odwoławczy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż skargę tą należy oddalić przede wszystkim ze względu na wspomniane wyżej związanie prawne wynikające z art. 153 p.p.s.a. NSA w niniejszym składzie uznaje przy tym za słuszną wyrażoną w uzasadnieniu tego wyroku ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania.

Sąd I instancji przeprowadził bowiem prawidłową kontrolę zaskarżonej decyzji i zasadnie stwierdził, że Komisja II stopnia w swej uchwale "nie rozstrzygnęła w sposób niebudzący wątpliwości, że sprawa stanowiąca casus egzaminacyjny nie podlegała rozpoznaniu w trybie uproszczonym". Sprawa będąca przedmiotem zadania egzaminacyjnego z zakresu prawa cywilnego, stanowiła sprawę o świadczenie, w której wartość przedmiotu sporu nie przekraczała dwudziestu tysięcy złotych, zatem stosownie do art. 5051 § 1 k.p.c. podlegałaby rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca także w tym zakresie uwagę, iż w wyniku wprowadzonej z dniem 7 listopada 2019 r. nowelizacji art. 5051 § 1 k.p.c., zakres przedmiotowy postępowania uproszczonego w postępowaniu cywilnym uległ istotnemu rozszerzeniu, co powinno być uwzględnione przy dokonywaniu oceny pracy egzaminacyjnej skarżącego z prawa cywilnego sporządzonej w ramach egzaminu radcowskiego przeprowadzonego w dniach od 18 do 21 maja 2021 r.

Sąd I instancji zasadnie także wskazał, że nie można uznać za wyjaśnienie powyższej kwestii przyjęcie przez Komisję, że "skoro przewodniczący nie skierował sprawy do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym, a następnie sąd nie wydał postanowienia o rozpoznanie sprawy w tym postępowaniu, należy uznać, że sprawa nie została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, choćby spełnione zostały przesłanki określone w art. 5051 k.p.c.". Z analizy treści zadania egzaminacyjnego wynika, iż nie zawarto w nim wskazywanej przez Komisję jednoznacznej informacji konkretyzującej wydane w sprawie zarządzenia. W "Informacji dla zdającego" zawarto jedynie sformułowanie, iż "należy przyjąć, że w aktach sprawy znajdują się wszystkie wymagane pełnomocnictwa, zarządzenia, pouczenia, dowody doręczeń oraz dowody nadania pism stronie przeciwnej". Tym samym, nie jest zgodna ze stanem faktycznym uwaga Komisji II instancji sformułowana w rozpatrywanej skardze kasacyjnej, iż "praca egzaminacyjna wyraźnie określiła, że kazus egzaminacyjny jest rozpoznawany w trybie postępowania zwykłego".

Uwzględniając powyższe, nie jest uzasadniony zarzut proceduralny sformułowany w pkt 2 petitum rozpatrywanej skargi kasacyjnej. Sąd I instancji słusznie bowiem stwierdził, że w niniejszej sprawie wydanie zaskarżonej uchwały nastąpiło z naruszeniem prawa, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegającym na dokonaniu dowolnej oceny materiału dowodowego, poprzez zaniechanie działań mających na celu wyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. przede wszystkim nieokreślenia w treści uchwały, czy apelację egzaminacyjną można było sporządzić na podstawie przepisów o postępowaniu uproszczonym. Miało to istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ Komisja na tej podstawie przyjęła, że skarżący zaproponował błędne rozwiązanie casusu egzaminacyjnego i utrzymała w mocy uchwałę I instancji stwierdzającą, że skarżący uzyskał wynik negatywny z egzaminu radcowskiego. W przypadku natomiast wykonania wiążących wskazań Sąd I instancji i dokonania oceny pracy zdającego według tych wskazań, wynik sprawy mógłby być inny..

Sąd I instancji nie naruszył również przepisów prawa materialnego, tj. art. 365 ust. 2 u.r.p., gdyż prawidłowo zbadał zaskarżoną uchwałę Komisji II instancji w kontekście kryteriów oceniania rozwiązania zadań z egzaminu radcowskiego wskazanych w art. 365 ust. 2 u.r.p. Dopiero bowiem ustalenie stanu faktycznego sprawy według wskazań określonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, spowoduje, iż przeprowadzona przez Komisję II stopnia ocena zadania egzaminacyjnego skarżącego z prawa cywilnego będzie zgodna z ustawowymi wymogami tej oceny określonymi w art. 365 ust. 2 u.r.p., w szczególności w zakresie dwóch wskazanych w tym przepisie obszarów: zastosowania właściwych przepisów prawa i umiejętności ich interpretacji oraz poprawności zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem reprezentuje.

Z wyżej wskazanych przyczyn, Komisja II stopnia zobowiązana będzie dokonać ponownej oceny pracy egzaminacyjnej skarżącego z uwzględnieniem wytycznych sformułowanych w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji, zgodnie z normą art. 153 p.p.s.a., oraz z uwzględnieniem norm ustawy o radcach prawnych, regulujących proces oceniania zadań z poszczególnych części egzaminu radcowskiego.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).