Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia del. WSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. i R. R., A. i M. P. oraz B. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 153/08 o odrzuceniu skargi A. i R. R., A. i M. P. oraz B. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Postanowieniem z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 153/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę A. i R. R., Aliny i M. P. oraz B. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Wpis stały pobiera się zaś we wszystkich sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne. W rozpoznawanej sprawie w myśl § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniach sądowych (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) skarga podlegała wpisowi stałemu w wysokości 100 zł. Jak jednak podniósł Sąd I instancji, nie została ona w należyty sposób opłacona, ponieważ nie uiszczono opłaty sądowej zgodnie z dyspozycją art. 219 § 2 P.p.s.a., według którego opłatę uiszcza się gotówką lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Jak wskazał Sąd I instancji, powyższy przepis nie przewiduje uiszczenia opłaty sądowej poprzez naklejenie znaków opłaty sądowej na piśmie, wobec czego skarga jako nienależycie opłacona podlegała odrzuceniu.

Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wnieśli A. i R. R., A. i M. P. oraz B. S., reprezentowani przez radcę prawnego, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, a to: art. 221 i art. 219 § 2 P.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżących stwierdził, iż stosowna opłata sądowa od skargi została wniesiona we wskazanej wysokości gotówką poprzez zakupienie znaków opłaty sądowej i ich naklejenie na wniesionej skardze. Zapłata gotówką w kasie Sądu była niemożliwa z uwagi na znaczne utrudnienie w wykonaniu tej czynności "ze względu m.in. na niecelową czasochłonność oraz dystans dzielący miejscowości świadczenia usług przez pełnomocnika oraz siedziby Sądu". Niemożliwa była również wpłata na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ponieważ nie była wówczas znana sygnatura akt sądowych, którą należy powołać dokonując stosownych opłat. Skarga kasacyjna podniosła ponadto, iż z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwłaszcza z art. 219 § 2, jak i z art. 221, nie wynika sposób bezsporny, aby dokonanie opłaty poprzez naklejenie znaków opłaty sądowej było niedopuszczalne i skutkowało pozostawieniem takiego pisma bez rozpoznania lub jego odrzuceniem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej są nietrafne i dlatego podlega ona oddaleniu.

Od skargi, należącej do pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały (art. 230 P.p.s.a.). Wpis stosunkowy pobiera się tylko w tych sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Natomiast w pozostałych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie w myśl § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie skarga wniesiona na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzające niedopuszczalność odwołania, podlegała wpisowi stałemu w wysokości 100 zł. Z uwagi na fakt, iż skarga wniesiona została przez radcę prawnego, należny wpis sądowy należało uiścić wraz wniesieniem skargi, bez uprzedniego wezwania Sądu. Powyższe ustalenia nie zostały zakwestionowane w skardze kasacyjnej.

Kluczowym zagadnieniem podniesionym przez skarżących jest ocena uiszczenia wpisu poprzez nalepienie znaków opłaty sądowej na skardze. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, że taki sposób uiszczenia wpisu jest nieprawidłowy, albowiem ustawodawca nie przewidział tej formy. Wpis stały opłaca się gotówką do kasy sądu lub na rachunek bankowy tego sądu (art. 219 § 2 P.p.s.a.) i ten katalog jest wyczerpujący (por. postanowienie NSA z dnia 7 maja 2004 r. sygn. akt FSK 572/04, Przegląd Podatkowy 2004/10/60). Zawodowy pełnomocnik wnoszący skargę w niniejszej sprawie nie zachował tych wymogów i dlatego prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę A. i R. R., A. i M. P. oraz B. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...]. Należy bowiem zauważyć, że uchybienie obowiązkowi należytego opłacenia pisma w rozumieniu przepisu art. 221 P.p.s.a. może polegać nie tylko na uiszczeniu opłaty sądowej w niewłaściwej wysokości, czy też po upływie przewidzianego w ustawie terminu, lecz również na uiszczeniu opłaty w niewłaściwy sposób.

Odnosząc się do poruszonej w skardze kasacyjnej kwestii niemożliwości dokonania stosownej opłaty na rachunek bankowy Sądu spowodowanej brakiem sygnatury akt sądowych, należy zauważyć, iż dla prawidłowego opłacenia skargi tym sposobem wystarczyło w tytule wpłaty podać rodzaj pisma, od którego wpis jest uiszczany oraz przez kogo i na jaki akt jest wnoszony. Powyższe informacje pozwoliłyby na ustalenie, jakiej sprawy uiszczony wpis dotyczy.

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zasadnie odrzucił skargę na podstawie art. 221 P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.