Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Asesor WSA Paweł Konicki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 22 grudnia 2022 r. znak BCK-I-O/RNDNoKiR-0051/22 w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego oddala skargę

Rada Doskonałości Naukowej decyzją z dnia [...] grudnia 2022 r., znak [...], na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2013 r. Nr 65, poz. 595 z późn. zm.) w zw. z art. 179 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1669 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. M. od uchwały nr [...] Rady Naukowej [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] grudnia 2021 r., odmawiającej nadania M. M. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk humanistycznych w dyscyplinie nauki o kulturze i religii - utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę.

W uzasadnieniu decyzji Rada przedstawiła, że w dniu 30 kwietnia 2019 r. zostało wszczęte postępowanie w przedmiocie nadania M. M. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk humanistycznych w dyscyplinie nauki [...]. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów powołała komisję habilitacyjną.

M. M. uzyskała w 2003 r. stopień doktora w dziedzinie nauk humanistycznych w zakresie językoznawstwa na Uniwersytecie [...] w P., Wydział N. Podstawą nadania stopnia doktora była obrona rozprawy doktorskiej pt. "[...]". W latach 1998-2003 wykładała w [...] Akademii [...] w R. , gdzie założyła i kierowała Centrum Informacji [...]. W latach 2003-2006 zajmowała stanowisko adiunkta w Studium [...] a następnie w latach 2013-2018 stanowisko adiunkta w Zakładzie [...]. W tym czasie kierowała Pracownią [...], której była założycielką. Od 2018 r. pełni funkcję ambasadora [...] w R.

Osiągnięciem naukowym, które stanowi podstawę ubiegania się dr M. M. o nadanie jej stopnia doktora habilitowanego jest zbiór 12 artykułów opublikowanych w krajowych i zagranicznych ([...]) wydawnictwach w latach 2012-2018. Są to teksty w trzech językach:[...]. Ich łączna objętość (wraz z bibliografią, przypisami i streszczeniami) to 165 stron. Habilitantka na potrzeby wniosku nadała im wspólny tytuł: [...]. Zbiór artykułów dotyczy stosunków dwóch sąsiadujących w okresie międzywojennym państw, powiązanych ścisłymi związkami już od XVI wieku. Na posiedzeniu komisji habilitacyjnej w dniu [...] października 2020 r. podjęto uchwałę wyrażającą pozytywną opinię dla habilitantki.

Rada Naukowa Dyscypliny Nauki [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r. odmówiła nadania dr M. M. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk humanistycznych w dyscyplinie nauki o kulturze i religii.

Rada Doskonałości Naukowej w dniu [...] września 2021 r. uchyliła powyższą uchwałę z przyczyn formalnych, wskazując na naruszenie art. 18a ust. 11 zd. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym.

Następnie Rada Naukowa Dyscypliny Nauki [...] podjęła w dniu [...] grudnia 2021 r. uchwałę nr [...] odmawiającą nadania dr M. M. stopnia doktora habilitowanego.

Rozpoznając odwołalnie Rada Doskonałości Naukowej przytoczyła art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz art. 179 ust. 10 i ust. 2 ustawy z dnia 30 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

Powołując art. 35 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuk, organ odwoławczy podał, że powołano recenzenta dr hab. K. B. Sporządzona recenzja była negatywna dla habilitantki.

Zespół [...] Rady Doskonałości Naukowej w dniu [...] grudnia 2022 r., po zapoznaniu się z recenzjami sporządzonymi w postępowaniu odwoławczym jednogłośnie wypowiedział się przeciw uwzględnieniu odwołania i uchyleniu zaskarżonej uchwały.

Prezydium Rady Doskonałości Naukowej w dniu [...] grudnia 2022 r. po zapoznaniu się z dokumentacją oraz ze stanowiskiem Zespołu nie uwzględniło odwołania i utrzymało w mocy zaskarżoną uchwałę (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały – 1 głos, przeciw – 6 głosów, wstrzymujących się – 1 głos).

W ocenie organu II instancji zaskarżona uchwała nr [...] została podjęta po rozważeniu wszystkich istotnych okoliczności, w tym wymogów z art. 16 ustawy o stopniach naukowych.

Przedmiotem oceny organu odwoławczego były osiągnięcia naukowe i aktywność naukowa kandydatki. Recenzje mają charaktery merytoryczny i nie zawierają elementów mogących świadczyć o stronniczości opinii.

Po przytoczeniu art. 16 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca nie spełnia wymogu w nim przewidzianego.

Osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora muszą stanowić znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej. Już stwierdzenie, że osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego nie spełnia jednego z warunków przesądziło o konieczności utrzymania w mocy zaskarżonej uchwały. Rada uznała, że osiągnięcia naukowe habilitantki nie stanowią znacznego wkładu w rozwój dyscypliny nauki o kulturze i religii.

Rada Doskonałości Naukowej przychyliła się do recenzji prof. dr. hab. K. B. i przyjęła argumenty tam wskazane za własne.

Osiągnięcia naukowe habilitantki nie stanowią znacznego wkładu w rozwój dyscypliny o kulturze i religii. Habilitantka nie spełnia merytorycznego warunku do uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego.

W ocenie organu odwoławczego uzasadnienie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego zawarte w uchwale organu I instancji świadczy o wnikliwym rozpatrzeniu materiału dowodowego. Wzięto pod uwagę zarówno argumenty przemawiające za spełnieniem przez kandydatkę ustawowych przesłanek, jak i te przemawiające przeciwko.

Odnosząc się zarzutów stawianych recenzentowi dr. hab. G. B., Rada Doskonałości Naukowej stwierdziła, że posiada on stosowne kompetencje, m. in. uznaną renomę naukową krajową i międzynarodową. Co potwierdza dorobek jak i jego osiągnięć naukowych. Posiada wysokie kompetencje, aby pracę z zakresu habilitantki oceniać.

Organ przytoczył art. 18a ust. 5, art. 20 ust. 6 i 5 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuk, po czym stwierdził, że powołany recenzent powyższe wymogi ustawowe spełnił.

W ocenie organu odwoławczego nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut niewłaściwego sporządzenia recenzji i opinii przez recenzentów prof. dr hab. G. B. oraz superrecenzenta RDN dr hab. K. Z. Recenzje zostały sporządzone prawidłowo i zawierają elementy oceny. Zawarte w opinii dr hab. G. B. informacje są zgodne ze stanem opisanym we wniosku. Recenzja nie jest obszerna, lecz odnosi się do wszystkich zasadniczych punktów i ocenia je rzetelnie, wskazując na zalety i wady dorobku habilitantki. Natomiast opinia dr. hab. K. Z. dodatkowo odnosi się do pierwszego odwołania habilitantki. Powołani w sprawie recenzenci w różnym stopniu podjęli się weryfikacji informacji zawartych we wniosku. Żaden przepis nie nakazuje recenzentom sporządzania recenzji w określony sposób. Recenzje powinny być niezależne i odnosić się do kwestii merytorycznych oraz zawierać opinię na temat dorobku naukowego kandydata biorąc pod uwagę wymagania określone w ustawie o stopniach i tytułach naukowych. Recenzje były właściwie umotywowane i podlegały wszechstronnej ocenie przy podejmowaniu uchwały.

Organ odwoławczy zaznaczył, że recenzenci, zarówno powołani przez Radę jak i przez Centralną Komisję dysponują niekwestionowanym dorobkiem i zajmują wysoką pozycję naukową. Ich wybór od strony merytorycznej nie budzi wątpliwości. Rada Doskonałości Naukowej na podstawie opinii powołanej w sprawie Rzeczoznawczyni Rady Doskonałości Naukowej i stanowiska Rady Dyscypliny potwierdziła ostateczną ocenę, iż osiągnięcia naukowe habilitantki są niewystarczające do nadania stopnia doktora habilitowanego.

W zakresie oceny aktywności naukowej habilitantki Rada Doskonałości Naukowej podzieliła stanowisko wyrażone przez rzeczoznawcę RDN dr. hab. K. B., który uznał, że osiągnięcia naukowe skarżącej są niewystarczające do nadania stopnia doktora habilitowanego w dyscyplinie nauki o kulturze i religii.

Organ odwoławczy zaznaczył, że poprzez pierwsze postępowanie odwoławcze naprawiono uchybienia Rady Naukowej.

Za niezasadny uznano zarzut dotyczący podjęcia uchwały odmiennej od opinii Komisji Habilitacyjnej i recenzentów.

W ocenie Rady Doskonałości Naukowej nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. M. zaskarżonej decyzji zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. naruszenie przez dr. hab. K. B. art. 21 ust. 1 Statutu Centralnej Komisji ds. Stopni Naukowych oraz art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 i 35 ust. 5 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki poprzez sporządzenie niemiarodajnej, wadliwej recenzji nie zawierającej wiadomości specjalnych,

1. naruszenie przez Prezydium i Zespół [...], art. 7, 8 § 1, 11, 12 § 1, 15, 77 § 1, 80, 140 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ww. ustawy poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, nieustalenie stanu faktycznego, naruszenie słusznego interesu skarżącej, niedziałanie w sposób budzący zaufanie niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierowała się Rada Doskonałości Naukowej odmawiając nadania stopnia doktora habilitowanego oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, oraz sprzeczność wniosków RDN z materiałem dowodowym w postaci:

a) sprzecznego z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przyjęcia, że skarżąca nie spełnia przesłanek do nadania habilitacji pomimo, że dwóch recenzentów oraz trzech członków Komisji Habilitacyjnej oraz sama Komisja Habilitacyjna stwierdzili, że skarżąca spełnia przesłanki nadania jej habilitacji,

a) sprzecznego z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przyjęcia, że skarżąca nie spełnia przesłanek nadania habilitacji pomimo, że dr hab. K. B. nie dokonał merytorycznej oceny jej dorobku naukowego, nie dokonał pełnej oceny odwołania, oparł swoją recenzję na niekompletnym materiale dowodowym,

2. naruszenie przez Radę Doskonałości Naukowej art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy poprzez sporządzenie niewłaściwego uzasadnienia decyzji,

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. naruszenie art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 18a ust. 11 ustawy oraz rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego poprzez uznanie, że dorobek skarżącej nie spełnia kryterium znacznego wkładu w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz, że nie wykazuje się istotną aktywnością naukową;

1. naruszenie art. 21 ust. 2 ustawy poprzez jego nie zastosowanie i utrzymanie w mocy uchwały organu I instancji.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko, zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zaskarżoną decyzją Rada Doskonałości Naukowej na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r., poz. 1789 ze zm.) utrzymała w mocy uchwałę Rady Naukowej Dyscypliny Nauki [...] z dnia [...] grudnia 2021r. o odmowie nadania M. M. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk humanistycznych w dyscyplinie nauki o kulturze i religii.

Z uwagi na datę wszczęcia postępowania habilitacyjnego oraz treść art. 179 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, właściwymi w kontrolowanym postępowaniu habilitacyjnym były przepisy ustawy z 2003 r.

Stosownie do art. 179 ust. 10 oraz art. 189 ust. 4 ww. ustawy wprowadzającej, przedmiotowe postępowanie odwoławcze prowadzone było przez Radę Doskonałości Naukowej, będącą następną Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów.

Podkreślenia wymaga, że kontrolując legalność orzeczeń kończących postępowanie habilitacyjne, Sąd administracyjny nie był uprawniony do oceny wartości naukowej dokumentacji złożonej przez kandydata do stopnia naukowego, jak również do merytorycznej kontroli recenzji, stanowiących podstawę decyzji. Sąd nie posiada kompetencji do oceny merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1586/18; z dnia 30 maja 2008 r., sygn. I OSK 212/08).

W literaturze przedmiotu oraz judykaturze podkreśla się, że rzeczą sądu w ramach kontroli decyzji wydanej w przedmiocie nadania stopnia naukowego jest zbadanie, czy w toku postępowania nie doszło do naruszenia trybu i zasad postępowania określonego właściwymi przepisami, w tym czy powołano odpowiednio kwalifikowanych recenzentów, czy przygotowali oni umotywowane recenzje, czy dochowano wymogów dotyczących kworum i głosowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2023 r., sygn. III OSK 2660/21, oraz Ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym. Komentarz H. Izdebski, J. Zieliński)

Szczególny charakter postępowania dotyczy również postępowania odwoławczego toczącego się przed Radą Doskonałości Naukowej, a wcześniej przed jej poprzednikiem Centralną Komisją do spraw Stopni i Tytułów. Choć organ odwoławczy zobowiązany był m. in. do zgromadzenia określonego materiału dowodowego, którego zakres wyznacza przepis art. 35 ust. 3 ustawy, to nie dokonuje oceny meriti każdego ze zgromadzonych w toku postępowania habilitacyjnego dowodów.

Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że zarzuty skargi, sprowadzające się do krytyki i braku akceptacji dla recenzji sporządzonych w toku postępowania habilitacyjnego, jak i oceny dorobku naukowego skarżącej, nie mogą podlegać merytorycznemu rozpoznaniu przez Sąd.

Na zasadność rozpoznawanej skargi nie może wpłynąć zarzut nierozpoznania przez organ odwoławczy odwołania skarżącej w części dotyczącej zarzucanych superrecenzentowi wadliwości w ocenie osiągnięć i dorobku habilitantki. Kwestia ta również pozostaje zakresem badania.

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Sąd jest uprawnionym do dokonania jej kontroli, to nie stwierdzono tego rodzaju wad, które powinny prowadzić do uwzględnienia skargi.

Przebieg postępowania habilitacyjnego unormowany został w art. 18a ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym.

Postępowanie habilitacyjne wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, skierowany wraz z autoreferatem do Centralnej Komisji (art. 18a ust. 1). Centralna Komisja w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania wniosku spełniającego wymagania formalne powołuje komisję habilitacyjną w celu przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego, w składzie czterech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym przewodniczącego i dwóch recenzentów, wyznaczonych spoza jednostki wybranej lub wyznaczonej do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego i trzech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym sekretarza i recenzenta, wyznaczonych przez jednostkę wybraną lub wyznaczoną do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego (art. 18a ust. 5). W terminie nie dłuższym niż sześć tygodni od dnia powołania komisji habilitacyjnej recenzenci, o których mowa w ust. 5, oceniają czy osiągnięcia naukowe wnioskodawcy spełniają kryteria określone w art. 16 i przygotowują recenzje (art. 18a ust. 7). Po przedstawieniu recenzji i zapoznaniu się z autoreferatem członkowie komisji habilitacyjnej w głosowaniu jawnym podejmują uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 8). W szczególnych przypadkach, uzasadnionych wątpliwościami komisji habilitacyjnej dotyczącymi dokumentacji osiągnięć naukowych, komisja może przeprowadzić z wnioskodawcą rozmowę o jego osiągnięciach i planach naukowych (art. 18a ust. 10). Komisja habilitacyjna w terminie 21 dni od dnia otrzymania recenzji przedkłada radzie jednostki organizacyjnej uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, o której mowa w ust. 8, wraz z uzasadnieniem i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego, w tym recenzjami osiągnięć naukowych. Na podstawie tej opinii rada jednostki organizacyjnej, w terminie miesiąca, podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego (art. 18a ust. 11).

Zgodnie z art. 21 ust. 1 omawianej ustawy, osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego może wnieść od uchwały, o której mowa w art. 18a ust. 11, jeżeli jest ona odmowna, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Rada przekazuje odwołanie Centralnej Komisji wraz ze swoją opinią i aktami sprawy w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania.

Po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, Centralna Komisja albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej.

Nadto zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w postępowaniu dotyczącym nadania stopnia doktora habilitowanego w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Istnienie szczególnej regulacji odnoszącej się do postępowania habilitacyjnego wyłącza możliwość stosowania w tym zakresie przepisów k.p.a. Powyższe oznacza, że niektóre przepisy k.p.a. w ogóle nie mają w postępowaniu habilitacyjnym zastosowania.

W przedmiotowym postępowaniu habilitacyjnym powołano komisję habilitacyjną, której skład nie budzi zastrzeżeń co do spełnienia wymogów, określonych w art. 18a ust. 5 ustawy. Wybrani zgodnie z procedurą recenzenci dokonali oceny osiągnięć naukowych habilitantki, a następnie Komisja Habilitacyjna podjęła uchwałę, w której wyraziła pozytywną opinię w sprawie nadania M. M. stopnia doktora habilitowanego.

Rada Naukowa Dyscypliny Nauki [...] uchwałą nr [...] odmówiła nadania skarżącej stopnia doktora habilitowanego, jednak z uwagi na naruszenie art. 18a ust. 11 ustawy, uchwała ta została uchylona. W toku ponownego rozpatrzenia przez Radę Naukową sprawy, podjęto uchwałę nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. z zachowaniem wymogów, przewidzianych przez art. 18a ust. 11 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki.

Biorąc pod uwagę przebieg postępowania habilitacyjnego, uznać należy, że Rada Naukowa podjęła uchwałę w dniu [...] grudnia 2021 r. z zachowaniem trybu ustawowego. Podjęcie uchwały poprzedziła analiza materiałów przedstawionych przez kandydatkę, recenzji oraz opinii Komisji Habilitacyjnej. W oparciu o powyższe dowody odmówiono nadania dr. M. M. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk humanistycznych w dyscyplinie nauki o kulturze i religii. Zarzuty formalne, które zobowiązany był skontrolować Sąd, nie dają podstaw do zakwestionowania postępowania habilitacyjnego prowadzonego przed Radą Naukową.

Rozpoznając odwołanie Rada Doskonałości Naukowej spełniła wymóg art. 35 ust. 3, odnoszący się do uzyskania recenzji. Zespół [...] RDN w dniu [...] grudnia 2022 r. wypowiedział się przeciw uwzględnieniu odwołania i uchyleniu zaskarżonej uchwały, a następnie Prezydium Rady Doskonałości Naukowej podjęło w głosowaniu decyzję o odmowie poparcia odwołania skarżącej.

Dlatego Sąd uznał, że postępowanie odwoławcze nie było obarczone wadami proceduralnymi, które uzasadniałyby pozbawienie mocy wiążącej zaskarżonej decyzji.

Za niezasadny Sąd uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 i 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy. Decyzje Rady Doskonałości Naukowej (a wcześniej Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów) są wynikiem tajnego głosowania i nie muszą odpowiadać ściśle przepisowi art. 107 § 3 k.p.a. Zawarte w nich uzasadnienie nie musi być wyczerpujące. Organ odwoławczy powinien uzasadnić swoją decyzję w stopniu umożliwiającym Sądowi dokonanie kontroli podjętego rozstrzygnięcia, zwłaszcza że sądowa kontrola w istotnej części ogranicza się do tego, czy w postępowaniu przed organami I i II instancji były zachowane podstawowe reguły proceduralne (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 stycznia 2020 r., sygn. I OSK 1586/18; z dnia 1 grudnia 2013 r., sygn. III OSK 2661/22).

Zaskarżona decyzja posiada uzasadnienie faktyczne i prawne. Przedstawia zasadnicze motywy, którymi kierowała się Rada Doskonałości Naukowej przy rozpoznaniu odwołania skarżącej.

Zauważyć należy, że uchwała komisji habilitacyjnej nie była wiążąca dla rady naukowej. Organ I instancji w postępowaniu habilitacyjnym zobligowany jest uwzględnić i ocenić pełną dokumentację postępowania (w tym autoreferat, recenzje, jak również opinię komisji wraz z jej uzasadnieniem). Żaden przepis nie wiąże jednak organu nadającego stopień doktora habilitowanego opinią komisji habilitacyjnej. Organ I instancji w toku prowadzonego postępowania habilitacyjnego nie był również związany pozytywnymi opiniami recenzentów. Jednostkę naukową prowadząca postępowanie habilitacyjne cechuje w tym zakresie autonomiczność - samodzielnie dokonuje oceny dorobku naukowego habilitanta w oparciu o całokształt materiału dowodowego.

W tym kontekście twierdzenie, że niezgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego było uznanie, iż skarżąca nie spełnia przesłanek nadania jej stopnia doktora habilitowanego, nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Oznaczałoby bowiem, że Sąd musiałby zapoznać się z dorobkiem naukowym skarżącej, poddać go merytorycznej ocenie i wydać rozstrzygnięcie, co jak wyżej wskazano jest niemożliwe.

Zaskarżona decyzja Rady Doskonałości Naukowej nie narusza prawa w sposób, który obligowałby do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, dlatego Sąd zobowiązany był skargę oddalić.

O powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a.