Skarżący N. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 20 października 2009r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki za zaległości w podatku akcyzowym.
Pismem z dnia 16 listopada 2009r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek skierował do Dyrektora Izby Celnej w Opolu, który przekazał go do Sądu. Jak podstawę wniosku skarżący oznaczył art. 224 §2 Ordynacji podatkowej. Na uzasadnienie wniosku podał, że decyzja został zaskarżona do sądu administracyjnego, co jego zdaniem jest wystarczającą podstawą do wstrzymania jej wykonania; powołał wyrok NSA w sprawie o sygn. akt III SA 3/91. Podał, że przemawia za tym również prawdopodobieństwo uchylenia decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis, który skarżący powołał we wniosku, a to art. 224 §2 Ordynacji podatkowej chwili obecnej nie obowiązuje. Przewidywał on warunki wstrzymania wykonania decyzji przez organ administracji w stanie prawnym, w którym wniesienie odwołania nie wstrzymywało wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Ta sprawa natomiast dotyczy skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu drugiej instancji. Wstrzymanie wykonania takiej decyzji przewiduje przepis art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej: p.p.s.a.]. O wstrzymaniu wykonania decyzji rozstrzygać może organ administracji lub sąd. Jednak gdy sprawa już zawiśnie przed sądem wówczas on jest właściwy do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tej sprawie Dyrektor Izby Celnej w Opolu przekazał więc wniosek sądowi. Skarżący na poparcie wniosku podał, że zaskarżenie decyzji do sądu administracyjnego jest - jego zdaniem - wystarczającą podstawą do wstrzymania jej wykonania. Powołał przy tym wyrok NSA w sprawie o sygn. akt III SA 3/91. Zwrócić należy uwagę, że NSA w cytowanym wyroku podał, że wstrzymanie wykonania decyzji stosuje się wyłączenie do decyzji, które nadają się do wykonania poprzez możliwość egzekucji nałożonych nimi obowiązków. Ta kwestia jest w tej sprawie bezsporna, gdyż zaskarżona decyzja nadaje się do wykonania. Natomiast podana przez skarżącego okoliczność uzasadniająca – jego zdaniem – wstrzymanie wykonania decyzji jest niewystarczająca. Przepis art. 61 §3 p.p.s.a. przewiduje przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, a to wystąpienie sytuacji niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Żadnej z tych okoliczności skarżący nie wykazał. W rzeczywistości, więc wniosek w tym zakresie nie zawiera uzasadnienia, co uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (postan. NSA z 18.05.2004, FZ 65/04). Również oparcie wniosku o ewentualną niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji jest niedopuszczalne gdyż niweczyłoby sądową kontrolę legalności samej decyzji (postan. NSA z 28.04.2005, II OZ 184/05). Sąd nie miał więc podstaw do uwzględnienia wniosku.
Z tych przyczyn na podstawie art. 61 §3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
