Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 9 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant Specjalista Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2013 roku sprawy z wniosku A. B. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Szkoły Podstawowej w P. postanawia: 1. wymierzyć Dyrektorowi Szkoły Podstawowej w P. grzywnę w kwocie 300 (trzysta) złotych za nieprzekazanie skargi A. B. z dnia 8 lipca 2013 roku na bezczynność tego organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej; 2. zasądzić od Dyrektora Szkoły Podstawowej w P. na rzecz skarżącego A. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł.

Pismem z dnia [...] A. B. wystąpił, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o wymierzenie Dyrektorowi Szkoły Podstawowej w P. grzywny w wysokości 3000 zł oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 8 lipca 2013 r. wniósł skargę na bezczynność tego organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w zakresie udostępnienia informacji publicznej poprzez niewydanie kserokopii Protokołu z Rady Pedagogicznej z dnia [...] oraz kserokopii Planu Finansowego Szkoły Podstawowej w P. za rok 2011, 2012 i 2013 wraz z kserokopiami ewentualnych zmian dokonywanych w trakcie ich obowiązywania. Mimo upływu 15-dniowego terminu organ nie przekazał sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę (informację uzyskał w sekretariacie WSA w Łodzi).

Ustosunkowując się do wniosku Dyrektor Szkoły Podstawowej w P. wskazał, że wspomniana przez A. B. skarga na bezczynność organu została przekazana do sądu w dniu 14 sierpnia 2013 r. Jednocześnie organ wyjaśnił, że nieprzekazanie skargi do sądu w terminie określonym w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wyniknęło z błędnej interpretacji pisma A. B. z dnia 8 lipca 2013 r. Z powodu braku pomocy prawnej w szkole i braku doświadczenia w tego typu sprawach, Dyrektor pozostawał w przekonaniu, że pismo zaadresowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi stanowiło jedynie informację o złożonej skardze. Organ wyjaśnił, że miesiące lipiec-sierpień to miesiące urlopów dyrektorów i pracowników szkoły, a skarga została przesłana do sądu niezwłocznie po tym, jak organ zorientował się o ciążącym na nim obowiązku przekazania pisma do adresata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Stosownie zaś do treści art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.

Z kolei art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się przez organ do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Powołany przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. zawiera regulację zmierzającą do dyscyplinowania organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 tejże ustawy. Celem grzywny, o której mowa w ww. przepisie, jest pełnienie także funkcji represyjnej. Funkcja ta realizowana poprzez wymierzenie grzywny, służy bowiem ochronie konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Poza tym grzywna pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie grzywną służy zapobieganiu naruszenia prawa celem przewlekania postępowania sądowoadministracyjnego. Zasada szybkości postępowania jest bowiem jedną z podstawowych zasad postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt I OZ 328/12, LEX nr 1164456).

W utrwalonym już orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 cyt. ustawy jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu i to bez względu na jego przyczyny (por.. postanowienie NSA z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt I OZ 719/11, LEX nr 965940). Przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności (por. uchwała NSA z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, ONSAiWSA 2010/1/2, LEX nr 530114).

Z kolei ustalając wysokość grzywny sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., a także czas jaki upłynął od wniesienia skargi oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu, nadto czy przekazanie kompletnych akt administracyjnych opóźniło rozpoznanie sprawy (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 22 grudnia 2011 r., sygn. akt IV SO/Po 9/11, LEX nr 1101485).

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że A. B. pismem z dnia 8 lipca 2013 r. wniósł za pośrednictwem Dyrektora Szkoły Podstawowej w P. skargę na bezczynność tego organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Dyrektor nie przekazał jednak tej skargi do sądu w terminie wynikającym z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarga wraz z odpowiedzią oraz pozostałymi dokumentami została przekazana dopiero w dniu 14 sierpnia 2013 r. (tj. 22 dni po upływie terminu), podczas gdy termin ustanowiony dla tej czynności upływał w dniu 23 lipca 2013 r.

Mając na uwadze okoliczności sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że wniosek A. B. o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie do Sądu skargi dotyczącej bezczynności Dyrektora Szkoły Podstawowej w P., w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zasługuje na uwzględnienie. Wymierzenie grzywny uzależnione jest bowiem od spełnienia dwóch warunków: stwierdzenia uchybienia przez organ ustawowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę oraz złożenie stosownego wniosku przez stronę. W przedmiotowej sprawie warunki te zostały spełnione. Na podkreślenie zasługuje fakt, że w sprawie o wymierzenie grzywny organ nie może skutecznie usprawiedliwiać niedochowania terminu do przekazania skargi do sądu okolicznościami własnego nieprawidłowego działania np. błędną oceną prawną sytuacji. Ciąży na nim bezwzględny obowiązek przesłania sądowi skargi, a wszystkie okoliczności związane ze skargą oraz jej zasadnością podlegają ocenie sądu, a nie organu.

Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 lutego 2013 roku (M. P. z 2013 roku, poz. 107) przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2012 roku wyniosło 3080,84 zł, zatem górna granica grzywny wymierzanej na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. wynosi 30808,40 zł.

Ustalając wysokość grzywny, Sąd wziął pod uwagę czas jaki upłynął od wniesienia skargi, wyjaśnienie przez organ przyczyn nieprzekazania skargi oraz okoliczność, że skarga została finalnie przekazana do Sądu przed złożeniem wniosku o ukaranie grzywną. Nieznajomość prawa, w tym przepisów regulujących postępowanie administracyjne, nie może natomiast stanowić okoliczności usprawiedliwiającej, bowiem to organ władzy publicznej winien przestrzegać ich w szczególności.

Reasumując, Sąd uznał, że grzywną adekwatną w okolicznościach sprawy niniejszej jest kwota 300 zł.

Mając to na względzie Sąd, działając na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a, orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. O kosztach postępowania rozstrzygnął w punkcie drugim na podstawie art. 200 p.p.s.a.

a.bł.