II GZ 55/26 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-03-10	
Data wpływu	2026-01-29	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Joanna Kabat-Rembelska /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Sygn. powiązane	III SA/Po 664/24	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono zażalenie	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 220 § 1, art. 230 § 1 i 2; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 czerwca 2025 r. sygn. akt III SA/Po 664/24 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu od skargi w sprawie ze skargi A.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie rejestracji pojazdu postanawia: oddalić zażalenie.	
Uzasadnienie
A.M. (dalej także: skarżący) wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z [...] października 2024 r.,

nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty Wągrowieckiego, z [...] maja 2017 r., w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie rejestracji pojazdu wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.

Referendarz sądowy postanowieniem z 20 marca 2025 r., sygn. akt III SPP/Po 103/24 odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego lub adwokata. Od postanowienia skarżący wniósł sprzeciw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu sprzeciwu, postanowieniem z 6 maja 2025 r. utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego.

W związku z powyższym, zarządzeniem z 9 maja 2025 r., skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł. Wezwanie zawierało pouczenie, że powyższej czynności należy dokonać w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący odebrał wezwanie 26 maja 2025 r., zatem termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął 2 czerwca 2025 r. Skarżący wniósł wpis sądowy po terminie, tj. 3 czerwca 2025 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z 10 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Po 664/24, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę A.M. oraz zwrócił skarżącemu 100 zł tytułem wpisu od skargi, uiszczonego po terminie. W uzasadnieniu WSA podał, że skarżący miał obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od skargi, ale nie uczynił tego w zakreślonym terminie.

A.M. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, twierdząc, że "termin zakończył się 2 czerwca, ale bankowe księgowanie nastąpiło dzień później – co nie może powodować utraty uprawnień strony".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Oznacza to, że w chwili wniesienia pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji powstaje obowiązek uiszczenia wpisu sądowego. Strona wnosząca skargę ma obowiązek uiszczenia wpisu sądowego, chyba że z obowiązku tego została zwolniona na mocy przepisu prawa (art. 239 § 1 pkt 1 - 3, art. 239 § 2 i art. 240 p.p.s.a.), bądź postanowienia referendarza sądowego lub sądu, przyznającego jej prawo pomocy w tym zakresie (art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie referendarz sądowy, prawomocnym postanowieniem z 20 marca 2025 r., sygn. akt III SPP/Po 103/24, odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W sytuacji, gdy opłata taka nie została dokonana, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do jej uiszczenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu (art. 220 § 3 p.p.s.a.).

Na obecnym etapie postępowania, toczącego się w wyniku wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi, przedmiotem kontroli jest prawidłowość oceny dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odnośnie do istnienia podstaw do odrzucenia skargi.

Skarżący przedłożył dowód w postaci kserokopii polecenia przelewu (k-71 akt sądowych), z którego wynika, że dyspozycja przelewu została złożona 3 czerwca 2025 r. Z kolei z dokumentu księgowego sporządzonego przez Oddział Finansowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wynika, że wpływ środków odnotowano 4 czerwca 2025 r.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd, że momentem mającym znaczenie dla oceny daty uiszczenia opłaty sądowej przelewem będzie moment złożenia dyspozycji przez stronę. Natomiast, jeżeli nastąpiły opóźnienia w dokonaniu obciążenia (wpłaty) wskazane w poleceniu przelewu, ujemne skutki prawne nie mogą dotykać skarżącego. Strona nie ma też obowiązku, nie może nawet ingerować w działania podmiotu przyjmującego wpłatę (zob. wyrok NSA z 219 luty 2015 r., II FSK 3776/15).

W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała jednak miejsca. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy w sposób niewątpliwy wynika, że wpis od skargi nie został wniesiony w terminie. Skarżący złożył bowiem polecenie przelewu po upływie wyznaczonego terminu, tj. 3 czerwca 2025 r., co potwierdza odcisk pieczęci (datownika), na kserokopii druku polecenia przelewu (k – 71 akt sądowych). W aktach sprawy brak jest dowodu pozwalającego na ustalenie, że złożenie polecenie przelewu nastąpiło przed tą datą.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawidłowo uznał, że skargę należało odrzucić. Tej ceny nie podważają twierdzenia zawarte w zażaleniu, które w istocie odnoszą się ogólnie do kwestii związanych z nieterminowym księgowaniem operacji przez bank.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.