Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej we własnym postanowieniu z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] utrzymującym w mocy własne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2011 r. [...], w którym zobowiązał A. G. do oddania odpadów do uprawnionego odbiorcy.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska dokonał sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w ten sposób, że w podstawie prawnej postanowienia z dnia [...] czerwca 2012 r. art. 2 pkt 35 lit. f rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z dnia 12 lipca 2006 r. ze zm.) dalej "rozporządzenie w sprawie przemieszczania odpadów", zastąpił art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia w sprawie przemieszczania odpadów.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Główny Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, iż w sentencji postanowienia z dnia [...] czerwca 2012 r. powołał art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w związku z art. 24 ust. 2 lit. b i art. 2 pkt 35 lit. f rozporządzenia w sprawie przemieszczania odpadów. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 35 lit. f rozporządzenia w sprawie przemieszczania odpadów za rodzaj nielegalnego przemieszczenia odpadów uznaje się międzynarodowe przemieszczanie odpadów dokonane z naruszeniem art. 36 ww. rozporządzenia, a więc z naruszeniem zakazu wywozu odpadów do państwa, którego nie obowiązuje decyzja OECD. Tymczasem w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] czerwca 2012 r. organ odniósł się do art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia w sprawie przemieszczania odpadów, zgodnie z którym za rodzaj nielegalnego przemieszczenia odpadów traktuje się przemieszczenie dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym organom.

Dokonując sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej organ wyjaśnił, że zmiana w sentencji postanowienia, poprzez zastąpienie art. 2 pkt 35 lit. f artykułem 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia w sprawie przemieszczania odpadów, nie miała wpływu na rozstrzygnięcie, tj. nałożenie na A. G. obowiązku oddania odpadów do uprawnionego odbiorcy. Sprostowanie omyłki nie doprowadziło do zmiany woli organu wyrażonej w sprostowanym postanowieniu, jak również nie dotyczyło istotnego elementu postanowienia. W ocenie organu ustalony stan faktyczny sprawy, dokonana w jego oparciu kwalifikacja prawna oraz konsekwencje wynikające z tej kwalifikacji nie uległy zmianie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. G. Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2012 r. oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 113 § 1 k.p.a. przez jego błędną wykładnię.

Zdaniem skarżącej w postanowieniu Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2012 r. nie doszło do oczywistej omyłki pisarskiej. W ocenie skarżącej sposób uzasadnienia postanowienia z dnia [...] sierpnia 2012 r. i częściowo postanowienia z dnia [...] września 2012 r., a mianowicie dokonanie ponownej analizy stanu prawnego na tle stanu faktycznego sprawy merytorycznej, przemawia za brakiem oczywistego charakteru omyłki.

Skarżąca powołując się na orzecznictwo i stanowisko doktryny wskazała, że sprostowaniu podlegają wyłącznie elementy nieistotne decyzji, a takiej czynności nigdy nie podlega rozstrzygnięcie i podstawa prawna. Skarżąca za niedopuszczalną uważa interpretację rozszerzającą przepisu art. 113 § 1 k.p.a., gdyż stwarza to stan wiecznej niepewności prawnej co do treści orzeczenia.

Ponadto skarżąca nie zgadza się z tym, że organ nadał prymat elementowi uzasadnienia nad elementem znajdującym się w sentencji postanowienia, jak również z tym że organ nie dostrzegł sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem a uzasadnieniem. Skarżąca podniosła, że rozważania organu w postępowaniu incydentalnym co do tego jakie powinno być rozstrzygnięcie sprawy merytorycznej, świadczą o błędnej wykładni art. 113 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) zadaniem sądu jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dacie ich wydania. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowane postanowienie nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jego legalności. Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia rozstrzygnięcia organu administracji publicznej w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w postanowieniu Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...].

Przepis art. 113 § 1 k.p.a. będący podstawą sprostowania stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przedmiotem sprostowania może być decyzja, postanowienie (art. 126 k.p.a.) i ugoda (art. 122 k.p.a.).

Jak powszechnie wskazuje się zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie, przyjęta w treści art. 113 k.p.a. klasyfikacja wadliwości decyzji (postanowienia), uzasadniająca jej sprostowanie jest wyczerpująca. Sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek.

Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Błąd rachunkowy oznacza z kolei omyłkę w wykonaniu działania matematycznego. Na równi z błędami pisarskimi i rachunkowymi potraktowano inne oczywiste omyłki (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r. II SA 863/00).

Wymaga także odnotowania stanowisko orzecznictwa i piśmiennictwa, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. W judykaturze wskazuje się, iż nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego (por. NSA w wyroku z dnia 4 maja 1988 r., sygn. III SA 1466/87, OSP 1990, z.11-12, poz. 398, z glosą aprobującą W. Tarasa). Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu administracji lub mylne zastosowanie przepisu prawnego ( por. wyrok NSA z dnia 4 maja 1988 r., III SA 1466/87, OSP 1990, z. 11, poz. 398).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy, organ orzekający prawidłowo uznał dopuszczalność sprostowania postanowienia w trybie art. 113 k.p.a.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], na stronie 4 uzasadnienia stwierdził, że "Pani A. G. stała się zatem zgłaszającym, a zarazem wysyłającym odpady przemieszczane z terytorium Polski z naruszeniem art. 36 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, co zgodnie z art. 2 pkt 35 lit. f ww. rozporządzenia stanowiło nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadów". Zatem organ uznał, że w przedmiotowej sprawie doszło do nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadów z naruszeniem art. 36 ww. rozporządzenia zdefiniowanego w art. 2 pkt 35 lit. f rozporządzenia.

Natomiast w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], Główny Inspektor Ochrony Środowiska na stronie 13 uzasadnienia stwierdził, że "Na podstawie art. 2 pkt 35 lit. a w/w rozporządzenia, nielegalne przemieszczanie odpadów oznacza przemieszczanie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim właściwym zainteresowanym organom. W tym zakresie organ I instancji, wskazując rodzaj naruszenia, błędnie powołał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia art. 2 pkt 35 lit. f w/w rozporządzenia".

Jednocześnie Główny Inspektor Ochrony Środowiska w sentencji postanowienia z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał m.in. art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, w związku z art. 24 ust. 2 lit. b i art. 2 pkt 35 lit. f rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów.

Skoro w uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z międzynarodowym przemieszczaniem odpadów w znaczeniu zdefiniowanym w art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia, to powołanie się w sentencji tegoż postanowienia na definicję międzynarodowego przemieszczania odpadów określoną w art. 2 pkt 35 lit. f rozporządzenia, należy w okolicznościach przedmiotowej sprawy traktować jako oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. Jednocześnie należy zauważyć, że sprostowanie oczywistej omyłki w przedmiotowej sprawie nie prowadzi do merytorycznej zmiany postanowienia.

Ze wskazanych przyczyn, wobec bezzasadności zarzutów skargi i braku podstaw, które należałoby brać pod uwagę z urzędu niezależnie od zarzutów skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.