Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia NSA Anna Ostrowska (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant starszy asystent sędziego Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 426/22 w sprawie ze skargi B.K. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 marca 2022 r. nr BP.503.117.2021.0760.SZ16.186657 w przedmiocie odmowy zapoznania się z aktami sprawy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od B.K. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 28 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 426/22, oddalił skargę B.K. (dalej: skarżący) na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 marca 2022 r. w przedmiocie odmowy zapoznania się z aktami sprawy.

Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach sprawy:

Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2021 r., na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.; dalej: k.p.a.), odmówił S.L. (dalej: pracownik) zapoznania się z aktami sprawy nr WITD.DI.P.XVI0546/9009/21. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu w dniu 2 sierpnia 2021 r., w siedzibie organu stawił się S.L., będący w okresie kontroli pracownikiem skarżącego, celem zapoznania się z aktami sprawy. Pracownik został upoważniony do reprezentowania skarżącego w czasie kontroli, w szczególności w czasie jego nieobecności. Organ stwierdził, że przedmiotowa kontrola została zakończona protokołem kontroli nr WITD.DI.P.XVI0546/9009/21 z dnia 8 lipca 2021 r. i tym samym wygasło umocowanie S.L. W dniu 2 sierpnia 2021 r. pracownik nie posiadał zatem pełnomocnictwa zgodnego z art. 32 i art. 33 k.p.a., jak również nie spełniał wymagań zawartych w art. 33 § 4 k.p.a., wobec czego organ odmówił pracownikowi zapoznania się z aktami sprawy.

Po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ odwoławczy) postanowieniem z dnia 16 marca 2022 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

II

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalając skargę B.K. stwierdził, że w okresie od 15 czerwca do 8 lipca 2021 r. organ I instancji przeprowadził kontrolę u skarżącego wykonującego działalność pod firmą [...]. Następnie Sąd wskazał, że spornym w sprawie jest to, czy upoważnienie dla pracownika z dnia 15 czerwca 2021 r. obejmowało zapoznanie się przez niego z aktami sprawy w dniu 2 sierpnia 2021 r., tj. po zakończeniu kontroli i po wszczęciu postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń opisanych w załączniku nr 1 do protokołu kontroli z dnia 8 lipca 2021 r. WSA podzielił w tym zakresie zdanie organu, zgodnie z którym pełnomocnictwo udzielone pracownikowi obejmowało jedynie "czynności kontrolne prowadzone przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego". W ocenie Sądu I instancji powyższe wynika wprost z treści pełnomocnictwa udzielonego w dniu 15 czerwca 2021 r. pracownikowi przez skarżącego oraz art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2021 r., poz. 162; dalej: prawo przedsiębiorców, p.p.). Zdaniem WSA nie ulega wątpliwości, że czynności kontrolne zostały zakończone protokołem w dniu 8 lipca 2021 r., wobec czego pracownik mógł w tym zakresie reprezentować skarżącego jedynie do tej daty.

Jako podstawę prawną wyroku wskazano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.).

III

Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżony wyrok oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, w tym kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.:

– art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. i art. 73 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi wskutek błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji za organem, że spełnione zostały przesłanki do wydania postanowienia o odmowie zapoznania się Pana S.L. z aktami sprawy WITD.DLP.XVI0546/9009/21;

– art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie przez Sąd I instancji i bezzasadne stwierdzenie, że nieprzedłożenie dokumentu pełnomocnictwa udzielonego na podstawie art. 32 w zw. z art. 33 k.p.a. nie stanowi braku formalnego, który powinien być usunięty w trybie art. 64 § 2 k.p.a., choć sama idea regulacji art. 64 § 2 k.p.a. zakłada, że brak formalny może zostać usunięty, co mogło mieć miejsce w niniejszej sprawie.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów przedstawiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

IV

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości, skierowanie sprawy na rozprawę oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

V

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w niej zarzuty nie podważają prawidłowości wyroku Sądu I instancji.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Uwzględniając powyższe regulacje stwierdzić należy, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz zawiera się wyłącznie w tych jej aspektach, które wynikają z zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Spór prawny w niniejszej sprawie dotyczy oceny zgodności z prawem orzeczenia, którym Sąd I instancji oddalił skargę B.K. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 marca 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie odmowy zapoznania się z aktami sprawy.

Wniesiona od powyższego wyroku skarga kasacyjna została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., w ramach której skarżący sformułował dwa zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W tym zakresie, NSA w niniejszym składzie, wstępnie wskazuje, iż zarzut naruszenia przepisów postępowania jako podstawa skargi określona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. powinien dotyczyć ściśle instytucji proceduralnych, czyli naruszenia (uchybienia) przepisów postępowania administracyjnego oraz/lub postępowania sądowoadministracyjnego, spełniającego jednocześnie warunek istotnego wpływu na wynik sprawy (zob. uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. I OPS 10/09). Ponadto należy wskazać, iż rozstrzygnięcie sprawy przez sąd jest efektem postępowania przed tym sądem, natomiast przepisy określające sposób rozstrzygnięcia sprawy przez sąd nie są przepisami regulującymi proces dochodzenia do rozstrzygnięcia. Tak więc, wymieniony przez skarżącego w pierwszym zarzucie proceduralnym przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., który w niniejszej sprawie nie był w ogóle stosowany przez Sąd I instancji (a tym samym nie mógł zostać naruszony) jest przepisem regulującym sposób rozstrzygnięcia sprawy, czyli wynik, a nie sposób postępowania sądu przed określeniem wyniku tego postępowania. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepisy regulujące samo rozstrzygnięcie (por. wyroki NSA z dnia: 21 stycznia 2005 r., sygn. akt FSK 1369/04; 16 lutego 2005 r., sygn. akt FSK 1471/04; 8 lutego 2007 r., sygn. akt FSK 1412/06).

W rozpatrywanej sprawie, skarżący w ramach pierwszego zarzutu kasacyjnego wymienił wspomniany "wynikowy" przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., wiążąc go z art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 73 § 1 k.p.a.. Jakkolwiek w uzasadnieniu rozpatrywanej skargi kasacyjnej skarżący przytoczył in extenso brzmienie art. 10 k.p.a. i art. 73 § 1 i § 1a k.p.a., to nie uzasadnił w jaki sposób, jego zdaniem, organy oraz Sąd I instancji naruszyły ww. przepisy k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pomimo powyższego deficytu rozpatrywanej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, kierując się zaleceniami wynikającymi z uchwały NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, prezentującej liberalne stanowisko co do wymogów skargi kasacyjnej, poniżej odniesie się do prawidłowości przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli zaskarżonego postanowienia GITD w zakresie przestrzegania przez ten organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym (uregulowanej w art. 10 § 1 k.p.a.) oraz prawa strony do wglądu w akta sprawy (uregulowanego w art. 73 § 1 k.p.a.).

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż stan faktyczny sprawy jest bezsporny. W okresie od 15 czerwca 2021 r. do 8 lipca 2021 r. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego przeprowadził kontrolę w przedsiębiorstwie skarżącego. Działając na podstawie art. 50 ust. 3 prawa przedsiębiorców skarżący upoważnił w dniu 15 czerwca 2021 r. pracownika do reprezentowania go i jego przedsiębiorstwa w toku wykonywania czynności kontrolnych prowadzonych w ramach powyższej kontroli. Kontrola została zakończona protokołem kontroli z dnia 8 lipca 2021 r., który został doręczony profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego – radcy prawnemu A.K.. W wyniku wspomnianej kontroli w dniu 9 lipca 2021 r. wobec skarżącego zostało wszczęte postępowanie administracyjne, o czym skarżący został zawiadomiony pismem, które również doręczono jego profesjonalnemu pełnomocnikowi. Zawiadomienie o zakończeniu postępowania administracyjnego z dnia 28 lipca 2021 r. także doręczono profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego. W dniu 2 sierpnia 2021 r. w siedzibie organu I instancji stawił się pracownik skarżącego S.L. celem zapoznania się z aktami ww. sprawy przedkładając wspomniane upoważnienie z dnia 15 czerwca 2021 r. wystawione mu przez skarżącego na podstawie art. 50 ust. 3 p.p. Organ I instancji postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2021 r. odmówił pracownikowi zapoznania się z aktami sprawy, zaś GITD postanowieniem z dnia 16 marca 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kontrola zaskarżonego postanowienia GITD została przeprowadzona przez Sąd I instancji prawidłowo. Spór prawny w niniejszej sprawie sprowadzał się do rozstrzygnięcia kwestii, czy wspomniane upoważnienie udzielone przez skarżącego pracownikowi na podstawie art. 50 ust. 3 p.p. do reprezentowania go i jego przedsiębiorstwa w toku wykonywania czynności kontrolnych obejmowało również uprawnienie do zapoznania się z aktami sprawy po zakończeniu kontroli i po wszczęciu postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń opisanych w załączniku nr 1 do protokołu kontroli. Rozpatrując powyższą kwestię i tym samym prawidłowość przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli zaskarżonego postanowienia GITD, należy wskazać, że zasadnicze znaczenie w tym zakresie ma charakter prawny postępowania w sprawie udostępnienia akt w toku postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 73 § 1 k.p.a., przywołanym przez skarżącego w pierwszym zarzucie kasacyjnym, strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Ustanowiony w ww. przepisie prawo wglądu do akt jest jednym z podstawowych praw procesowych strony. Stanowi ono konkretyzację prawa strony wynikającego z zasady czynnego udziału w postępowaniu określonej w art. 10 § 1 k.p.a. Jak wskazuje orzecznictwo NSA, prawo wglądu do akt nie ma jednak charakteru absolutnego i w określonych sytuacjach może zostać ograniczone (wyroki NSA z: 14 czerwca 2024 r., sygn. akt III OSK 1646/22; 6 lutego 2025 r., sygn. akt I OSK 92/22). W okolicznościach rozpatrywanej sprawy zasadniczą przeszkodą w realizacji prawa wglądu do akt było niewłaściwe upoważnienie pracownika skarżącego, które ograniczone było wyłącznie do reprezentowania skarżącego i jego przedsiębiorstwa w toku czynności kontrolnych prowadzonych przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Przedmiotowa kontrola została zakończona protokołem kontroli z dnia 8 lipca 2021 r. Tym samym, z dniem zakończenia kontroli powyższe umocowanie pracownika skarżącego wygasło i nie mogło być uznane przez organ za pełnomocnictwo zgodne z art. 32 i art. 33 k.p.a.

Należy podkreślić, że postępowanie w sprawie udostępnienia akt w toku postępowania administracyjnego ma charakter wpadkowy, zależny od postępowania "głównego". Z zależności tej wynika, że krąg stron na potrzeby postępowania wpadkowego nie ustala się odrębnie niż ten, który organ ustalił na potrzeby postępowania "głównego". Samo postanowienie o odmowie udostępnienia akt sprawy ma również charakter wpadkowy i nie służy do weryfikacji prawidłowości ukształtowania przez organ kręgu stron postępowania. Celowi temu służą inne instytucyjne procesowe, jak wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. czy odwołanie od decyzji organu I instancji. Organ dysponujący aktami sprawy obowiązany jest zatem dokonać oceny, czy podmiot żądający udzielenia dostępu do akt sprawy ma status strony w postępowaniu głównym względnie jest jej przedstawicielem ustawowym, pełnomocnikiem czy też kuratorem ustanowionym w sprawie. Również po zakończeniu postępowania dostęp do akt powinny mieć tylko te podmioty które posiadały status stron w tym postępowaniu. Skoro więc w niniejszej sprawie pełnomocnikiem skarżącego w trakcie całego postępowania administracyjnego prowadzonego przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego był profesjonalny pełnomocnik r. pr. A.K. (umocowana na podstawie pełnomocnictwa z dnia 2 czerwca 2021 r.), to tylko ta osoba, jako pełnomocnik strony lub skarżący osobiście mogli skorzystać z prawa wglądu w akta sprawy na podstawie art. 73 k.p.a. w zw. z art. 32 i art. 33 k.p.a.

W rozpatrywanej sprawie upoważnienie posiadane przez pracownika skarżącego żądającego od organu prawa wglądu w akta sprawy administracyjnej udzielone zostało na podstawie art. 50 ust. 3 p.p. i obejmowało jedynie reprezentowanie skarżącego i jego przedsiębiorstwa w toku czynności kontrolnych prowadzonych przez organ (na co jednoznacznie wskazuje znajdujące się w aktach administracyjnych upoważnienie z dnia 15 czerwca 2021 r., karta 85). Zgodnie z art. 50 ust. 3 p.p. obowiązkiem przedsiębiorcy jest wskazanie tzw. osoby upoważnionej, co bezpośrednio wynika z zasady uczestniczenia kontrolowanego w czynnościach kontrolnych. Ustawodawca wprowadził nakaz prowadzenia czynności kontrolnych w obecności przedsiębiorcy lub osoby upoważnionej przez niego do reprezentowania go podczas nieobecności. Wskazanie takiej osoby jest w szczególności konieczne w razie nieobecności kontrolowanego przedsiębiorcy. Osoba upoważniona zastępuje niejako kontrolowanego przedsiębiorcę i gwarantuje skuteczność przeprowadzenia kontroli – również wówczas, gdy przedsiębiorca kontrolowany jest nieobecny. Upoważnienie udzielone pracownikowi przez przedsiębiorcę na podstawie art. 50 ust. 3 prawa przedsiębiorców bezsprzecznie jednak nie jest pełnomocnictwem, o którym mowa w art. 32 i art. 33 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie pracownik skarżącego posiadający upoważnienie udzielone mu przez przedsiębiorcę na podstawie art. 50 ust. 3 p.p. nie mógł być zatem uznany przez organ prowadzący postepowanie administracyjne za pełnomocnika strony, o którym mowa w art. 32 i art. 33 k.p.a.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu określonej w art. 10 § 1 k.p.a. Jak już wspomniano, skarżący korzystał z pomocy pełnomocnika ustanowionego do reprezentowania w całym postępowaniu prowadzonym przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego - r.pr. A.K.. Sąd I instancji słusznie wskazał w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku, że o czynnym udziale strony w postępowaniu świadczyć może chociażby wniesienie przez nią zastrzeżeń do protokołu doręczonego jej w dniu 14 lipca 2021 r., jak i złożenie wniosku (z dnia 2 sierpnia 2021 r.) o przedłużenie zakreślonego 3-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie czy też wniosku (z dnia 2 sierpnia 2021 r.) o wydanie kopii dokumentu z akt sprawy - "w związku z odmową w dniu 2 sierpnia br. upoważnionemu Panu S.L., wglądu w akta sprawy jak i sporządzenia ich fotokopii". Organ nie naruszył więc zasady określonej w art. 10 § 1 k.p.a., gdyż zapewnił stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwił jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Tym samym sformułowany w rozpatrywanej skardze kasacyjnej pierwszy zarzut proceduralny naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. i art. 73 § 1 k.p.a. należało uznać za bezzasadny.

W odniesieniu do drugiego zarzutu kasacyjnego tj. naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., należy wskazać, iż w rozpatrywanej sprawie pracownik skarżącego nie złożył podania obarczonego brakami formalnymi, lecz stawił się w siedzibie organu i zamierzał dokonać czynności faktycznej, jaką było zapoznanie się z aktami przedmiotowej sprawy, nie mając ku temu umocowania. Zgodnie natomiast z art. 64 § 2 k.p.a. - jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Przepis powyższy może być stosowany zarówno wobec wniosków o wszczęcie postępowania, jak i podań wnoszonych w toku postępowania. Skoro w niniejszej sprawie pracownik skarżącego nie wniósł do organu podania (wniosku) o umożliwienie wglądu do akt sprawy, to organ nie miał obowiązku wzywać go do przedłożenia pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego lub do dokonania określonej czynności. Tym samym również drugi zarzut proceduralny sformułowany w rozpatrywanej skardze kasacyjnej należało uznać za bezzasadny.

W niniejszej sprawie Sąd I instancji prawidłowo zatem uznał, iż zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie odmowy zapoznania się z aktami sprawy było zgodne z prawem.

Reasumując wszystkie przedstawione argumenty należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118).