II GSK 624/10 - Wyrok

Data orzeczenia	2010-06-22	
Data wpływu	2010-05-24	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Jerzy Sulimierski
Marzenna Zielińska /przewodniczący/
Stanisław Gronowski /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6559	
Hasła tematyczne	Środki unijne
Uzasadnienie	
Sygn. powiązane	II SA/Ke 52/10	
Skarżony organ	Zarząd Województwa	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art. 141 par.4;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U.UE.L 2008 nr 214 poz 3; art.3 ust. 3 załącznik Nr 1; Rozporządzenie Komisji (WE) NR 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w  zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) - Tekst mający znaczenie dla EOG	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia NSA Jerzy Sulimierski Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "E." S.A. we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 25 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Ke 52/10 w sprawie ze skargi "E." S.A. we W. na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego rozstrzygnięcia protestu w przedmiocie oceny projektu oraz usunięcie go z listy rezerwowej projektów przeznaczonych do dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "E." S.A. we W. na rzecz Zarządu Województwa [...] kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.	
Uzasadnienie
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 52/10, wydanym w sprawie ze skargi E. S.A. we W. na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu, oddalono skargę.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy:

W dniu 27 lutego 2009 r. spółka E. S.A. we W., zwana dalej "skarżącą", złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą "Uruchomienie nowoczesnego centrum obróbki mechanicznej i powierzchniowej profili aluminiowych" w ramach Działania 1.1. Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 w ramach konkursu 1.1.2. Według Regulaminu konkursu zamkniętego nr 1.1.2. pomoc finansowa przeznaczona jest dla wsparcia sektora mikro, małych i średnich przedsiębiorstw.

Pismem z dnia [...] września 2009 r. Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...], zwana dalej "instytucją zarządzającą", poinformowała skarżącą o pozytywnej ocenie projektu, który zdobył łącznie 56 punktów. Następnie, pismem z dnia [...] listopada 2009 r., instytucja zarządzająca poinformowała skarżąca o wycofaniu projektu z listy rezerwowej, a to z uwagi na powzięcie informacji o ścisłym powiązaniu skarżącej z E. S.A., które to firmy były wnioskodawcami projektów ubiegających się o dofinansowanie realizacji inwestycji w ramach Działania 1.1 RPOW[...] 2007-2013. Zmiana stanowiska została spowodowana opinią Ministerstwa Rozwoju Regionalnego, uznającą firmy E. S.A. i E. S.A. za przedsiębiorstwa powiązane z uwagi na osobę właściciela pakietów kontrolnych akcji w obu firmach. Udziałowcami firmy E. S.A. są: L.C. - 99% udziałów, J. C. 0,5% i P. K. 0,5%. Natomiast jedynym udziałowcem firmy E. S.A. jest L. C., posiadający 100% udziałów. Ponadto, zarówno rynki zbytu, jak i branża, w której działają te przedsiębiorstwa, są wobec siebie pokrewne.

Wobec odmowy uwzględnienia protestu skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., który, jak to wskazano na wstępie, skargę tę oddalił.

Według Sądu pierwszej instancji wniesiona skarga spełniała formalne wymogi przewidziane w art. 30c ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) dla jej merytorycznego rozpoznania.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji omawiany Regulamin konkursu podlega ocenie, oprócz powołanej ustawy, także przepisom unijnym, a w szczególności rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającemu niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) - Dz. U. UE. L. 08.214.3.

Podzielono stanowisko instytucji zarządzającej w kwestii niespełnienia przez skarżącą statusu mikro, małego lub średniego przedsiębiorstwa, o jakim jest mowa w art. 3 zał. 1 do powołanego rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 r., a co jest przeszkodą dla ubiegania się o wsparcie finansowe dla realizacji omawianego projektu. Wzięto pod uwagę fakt powiązania przedsiębiorstw E. S.A. i E. S.A, przy czym nie budziło wątpliwości Sądu pierwszej instancji, bo to było bezsporne, iż w przypadku uznania za zgodne ze stanem rzeczywistym istnienia powiązania obu firm, przekroczone zostałyby pułapy pozwalające uznać skarżącą za przedsiębiorstwo podlegające pomocy publicznej w ramach omawianego projektu.

W ocenie Sądu pierwszej instancji w stanie faktycznym sprawy zaistniał przypadek powiązania przedsiębiorstw, o jakim mowa w art. 3. zał. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008. Przedsiębiorstwa, które pozostają w jednym ze związków z osobą fizyczną lub grupą osób fizycznych działających wspólnie traktuje się jak przedsiębiorstwa powiązane, jeżeli prowadzą swoją działalność lub część działalności na tym samym właściwym rynku lub rynkach pokrewnych. Wówczas badanie działania przedsiębiorstw na tym samym rynku właściwym lub rynkach pokrewnych ma charakter posiłkowy w stosunku do przesłanek zawartych w art. 3 ust. 3 pkt. a-d. W sytuacji, gdy w stanie faktycznym danej sprawy powiązanie może zostać stwierdzone poprzez dowiedzenie co najmniej jednej przesłanki określonej w art. 3 ust. 3 pkt a-d, nie zachodzi konieczność wykazywania działania przedsiębiorstw na tym samym rynku właściwym lub rynkach pokrewnych.

Powołując się na art. 3 załącznika do Zalecenia Komisji z dnia 6 maja 2003 r., dotyczące definicji przedsiębiorstw mikro, małych i średnich, przy określaniu liczby zatrudnionych osób i kwot finansowych należy brać pod uwagę, iż przedsiębiorstwa, które pozostają w relacjach za pośrednictwem osoby fizycznej lub grupy osób fizycznych działających łącznie, są także uznane za przedsiębiorstwa powiązane, jeżeli prowadzą swoją działalność lub część swojej działalności na tym samym rynku właściwym lub na rynkach sąsiednich. Ponadto, jak stwierdził Sąd pierwszej instancji, odwołując się do wykładni funkcjonalnej, przepis art. 3 zał.1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 wyłącza z definicji pojęcia przedsiębiorstwa niezależnego (samodzielnego) jednostki, które formalnie posiadają status podmiotów odrębnych, jednak faktycznie pozostają ze sobą w bardzo bliskim powiązaniu realizowanym za pośrednictwem osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej. W stanie faktycznym niniejszej sprawy osobą tą jest L. C., który choć sam nie prowadzi działalności gospodarczej, kontroluje oba przedsiębiorstwa, posiadając w spółkach E. S.A. i E. S.A. odpowiednio 99% i 100% udziałów. Tak więc w wymiarze faktycznym L. C. stanowi w istocie firmę E. S.A., albowiem posiada w niej całokształt kompetencji decyzyjnych i kontrolnych. Zgodnie zaś z art. 303 § 1 k.s.h. w spółce jednoosobowej jedyny akcjonariusz wykonuje wszystkie uprawnienia walnego zgromadzenia. Toteż, jeśli zatem przyjąć, iż osoba fizyczna w wymiarze faktycznym "stanowi firmę", wówczas dla przyjęcia powiązania firm, o jakiej mowa w art. 3 powołanego rozporządzenia, wystarcza zaistnienie co najmniej jednej przesłanki z tego przepisu tj. wymienionych w lit. a-d, bez konieczności wykazywania działania spółek na tym samym rynku właściwym lub rynkach pokrewnych. Taki przypadek zachodzi w sprawie niniejszej, a to z uwagi na wskazaną wyżej konfigurację kapitałową.

Niezależnie od powyższego Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko instytucji zarządzającej, iż oba wspomniane przedsiębiorstwa działają na "rynku pokrewnym". W świetle dokumentów zawartych w aktach sprawy, w tym powoływanych w skardze, rynkiem zbytu dla obydwu firm jest rynek budowlany. Sąd nie podzielił przy tym stanowiska skarżącej, iż dla oceny przedmiotu działalności Spółek nie ma znaczenia treść wpisów w KRS obu Spółek. Wręcz odwrotnie. Trzeba bowiem mieć na uwadze, iż weryfikacji przedmiotowej i podmiotowej wniosku instytucja zarządzająca dokonuje w oparciu m.in. o dane zwarte w KRS.

Od powyższego wyroku skarżąca wniosła skargę kasacyjną, zarzucając:

1. naruszenie przepisu postępowania, którego uchybienie miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w zw. z przepisem art. 26 ust. 1 punkt 4 powołanej ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zw. z § 1 ust. 8 i § 4 ust. 1,2,3,4 Regulaminu konkursu zamkniętego nr 1.1.2. ogłaszanego w ramach Osi Priorytetowej I Działania 1.1 Bezpośrednie wsparcie sektora mikro, małych i średnich przedsiębiorstw Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007 - 2013 (załącznika nr 1 do uchwały Nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2009 r.) w zw. z postanowieniami dokumentu pt. "Kryteria wyboru projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007 – 2013), poprzez nieprzeprowadzenie przez Sąd pierwszej instancji rzetelnej kontroli prawidłowości ustaleń faktycznych w sprawie dokonanych przez instytucję zarządzającą w ramach oceny formalnej wniosku.

2. błędną i rzutującą na treść rozstrzygnięcia poprzez oddalenie skargi wykładnię przepisu art. 3 ust. 3 akapit 4 załącznika Nr 1 do rozporządzenia Komisji (WE) 800/2008, polegającą na przyjęciu przez Sąd, że: "w sytuacji gdy w stanie faktycznym danej sprawy powiązanie może zostać stwierdzone poprzez dowiedzenie co najmniej jednej przesłanki określonej w pkt. a-d nie zachodzi konieczność wykazywania działania przedsiębiorstw na tym samym rynku właściwym lub rynkach pokrewnych."

3. błędną i rzutującą na treść rozstrzygnięcia poprzez oddalenie skargi wykładnię przepisu art. 3 ust. 3 akapit 4 załącznika nr 1 do rozporządzenia Komisji (WE) 800/2008, polegającą na przyjęciu, że "brzmienie tych przepisów oznacza, iż badanie działania przedsiębiorstw na tym samym rynku właściwym lub rynkach pokrewnych ma charakter posiłkowy w stosunku do przesłanek zawartych w pkt. a-d w sytuacji, gdy z uwagi na różnego rodzaju okoliczności faktyczne i prawne występują w danej sprawie trudności w określeniu relacji pomiędzy przedsiębiorstwami."

4. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 3 ust. 3 akapit 4 załącznika nr 1 do rozporządzenia Komisji (WE) 800/2008, rzutujące na treść rozstrzygnięcia poprzez oddalenie skargi w drodze użycia reguł wykładni funkcjonalnej do przełamania interpretacji językowej przepisu, co doprowadziło Sąd do wysunięcia wniosku: "Jeżeli przyjąć, iż osoba fizyczna w wymiarze faktycznym stanowi "firmę" wówczas dla przyjęcia powiązania firm o jakiej mowa w art. 3 wystarcza zaistnienie co najmniej jednej przesłanki z tego przepisu, tj. a-d bez konieczności wykazywania działania spółek na tym samym rynku właściwym lub rynkach pokrewnych".

5. naruszenie przepisu postępowania, którego uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak merytorycznego ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów skarżącej, a tym samym błędne uzasadnienie, które rzutuje na treść rozstrzygnięcia, a w konsekwencji spowodowało nieuwzględnienie skargi, a także niezamieszczenie argumentacji uzasadniającej rozstrzygnięcie Sądu, w wyniku czego nie można ustalić na jakiej podstawie i z jakich przyczyn oddalono skargę.

6. naruszenie przepisu postępowania, którego uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a w efekcie tego brak wyjścia przez Sąd poza granice zarzutów i wniosków w sprawie pomimo tego, że z istoty i zakresu zarzutów zgłoszonych powyżej wynika, iż Sąd winien był to w niniejszej sprawie uczynić.

7. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju rzutujące na treść rozstrzygnięcia poprzez oddalenie skargi w drodze przyjęcia, iż zawarty w przepisie nakaz korzystania z przejrzystych reguł przy ocenie projektów pozwala dowolnie - na zaakceptowanie projektu w tych samych okolicznościach faktyczno-prawnych (bez zmiany wartości istotnych kryteriów kwalifikujących do MŚP), a następnie jego odrzucenie.

Wskazane powyżej naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego przyczyniły się do nieprawidłowego zastosowania art. 3 ust. 3 załącznika 1 do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 poprzez odmowę przyznania skarżącej statusu MŚP, co skutkowało przyjęciem, że skarżąca nie spełnia kryteriów udzielenia jej wsparcia w Ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania. Jednakże, co wymaga podkreślenia, rozpoznanie zarzutów procesowych podniesionych w skardze kasacyjnej winno być, przynajmniej w pierwszej kolejności, dokonane pod kątem prawidłowości kontroli Sądu pierwszej instancji w zakresie zgodności z przepisami postępowania administracyjnego ustaleń organu, iż o ustalony przez niego stan faktyczny mieści się w hipotezie przepisu prawa materialnego, który stanowił bądź powinien był stanowić podstawę prawną rozstrzygnięcia organu administracji publicznej.

Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania skarga kasacyjna ograniczyła się do przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Według skarżącej naruszenie przez Sąd pierwszej instancji powyższego przepisu polegało na nieprzeprowadzeniu przez Sąd rzetelnej kontroli prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie przez instytucję zarządzającą, w ramach obowiązków przewidzianych w art. 26 powołanej ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Jednakże tak postawiony zarzut nie mieści się w hipotezie art. 134 § 1 p.p.s.a. Nie jest powinnością Sądu pierwszej instancji, zresztą również i organu administracji publicznej, do czego zmierza powyższy zarzut, poszukiwanie dowodów czy argumentów na okoliczność spełnienia przez skarżącą kryterium odnoszącego się do posiadania statusu małego bądź średniego przedsiębiorstwa dla ubiegania się o pomoc publiczną. Tym bardziej dotyczy to sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, kontroluje organ administracji publicznej, wobec którego nie ciążą obowiązki przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego (por. art. 37 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Tym samym do omawianego postępowania nie stosują się m.in. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Trudno byłoby zatem w omawianej sytuacji uznać za usprawiedliwiony podniesiony w punkcie 6 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. przez, jak można rozumieć intencję kasatora, małą aktywność w podejmowaniu działań ukierunkowanych na wyszukiwanie korzystnych dla skarżącej okoliczności, których rezultat pozwoliłby na uwzględnienie skargi.

Wspomniane wyżej zarzuty skargi kasacyjnej, jak to wyżej wskazano, nie mieszczą się w hipotezie art. 134 § 1 p.p.s.a. Dodać przy tym należy, iż zarzucając Sądowi pierwszej instancji małą aktywność i nieprzeprowadzenie rzetelnej kontroli prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie przez instytucję zarządzającą, skarga kasacyjna ze swej strony nie dała argumentów, nie mówiąc już o dowodach, na okoliczność spełnienia przez skarżącą istotnego w sprawie kryterium posiadania statusu przedsiębiorstwa małego bądź średniego, mimo obciążającego skarżącą dowodu na wspomnianą okoliczność, bo to ona wywodzi stąd uprawnienia do pomocy publicznej w ramach zgłoszonego projektu. Skarga kasacyjna w rzeczy samej ograniczyła się do polemiki z Sądem pierwszej instancji, zresztą wycinkowej, bo koncentrującej się na przepisie art. 3 ust. 3 akapit 4 zał. Nr 1 do rozporządzenia Komisji (WE) 800/2008, podczas gdy, jak to wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji na str. 12, podzielającego stanowisko organu, skarżąca nie spełniła wspomnianego kryterium przede wszystkim na podstawie art. 3 ust. 3 akapit 1 zał. nr 1 powołanego rozporządzenia. W myśl tego przepisu przedsiębiorstwa powiązane oznaczają przedsiębiorstwa, które pozostają w jednym z poniższych związków: a) przedsiębiorstwo ma większość praw głosu w innym przedsiębiorstwie w roli udziałowca/akcjonariusza lub członka; b) przedsiębiorstwo ma prawo wyznaczyć lub odwołać większość członków organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorczego innego przedsiębiorstwa; c) przedsiębiorstwo ma prawo wywierać dominujący wpływ na inne przedsiębiorstwo zgodnie z umową zawartą z tym przedsiębiorstwem lub postanowieniami w jego statucie lub umowie spółki; d) przedsiębiorstwo będące udziałowcem/akcjonariuszem lub członkiem innego przedsiębiorstwa kontroluje samodzielnie, zgodnie z umową z innymi udziałowcami/akcjonariuszami lub członkami tego przedsiębiorstwa, większość praw głosu udziałowców/akcjonariuszy lub członków w tym przedsiębiorstwie.

W petitum skargi kasacyjnej, a także i w jej uzasadnieniu, nie zakwestionowano wspomnianego wyżej stanowiska Sądu pierwszej instancji, przynajmniej w sposób pozwalający na skontrolowanie tego ustalenia. W szczególności skarga kasacyjna, koncentrując się na polemice z Sądem pierwszej instancji, nie dała pozytywnych argumentów, nie mówiąc o dowodach, które wskazywałyby, iż w odniesieniu do skarżącej nie zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 3 ust. 3 akapit 1 zał. Nr 1 rozporządzenia, co pozwoliłoby uznać za wadliwe ustalenie Sądu pierwszej instancji zawarte na str. 12 uzasadnienia o niespełnieniu przez skarżącą kryterium przedsiębiorstwa małego bądź średniego, a to z uwagi na jej powiązanie ze spółką E., stosownie do kryteriów wskazanych w art. 3 ust. 3 akapit 1 zał. nr 1 rozporządzenia.

W myśl przepisu art. 141 § 1 p.p.s.a., którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Te wszystkie elementy uzasadnienia są niezbędne m.in. dla potrzeb skontrolowania prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2009 r., sygn. akt II GSK 4/09; LEX nr 552763). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie składniki wymagane powyższym przepisem. Odniesiono się w nim do wszystkich istotnych w sprawie kwestii związanych ze statusem skarżącej, pod kątem spełnienia przez nią spornego kryterium wielkości przedsiębiorstwa, co pozwala skarżącej jak i Sądowi drugiej instancji poznać tok rozumowania Sądu pierwszej instancji, a to na potrzeby skontrolowania prawidłowości rozstrzygnięcia.

Przechodząc do zarzutu naruszenia prawa materialnego, to jest art. 3 ust. 3 akapit 4 zał. Nr 1 do rozporządzenia Komisji (WE) 800/2008, zarzut ten jest niezasadny, a w każdym zaś razie nieistotny, wręcz bezprzedmiotowy, a to z uwagi, gdy Sąd pierwszej instancji, czego skutecznie nie podważyła skarga kasacyjna, wywiódł nieposiadanie przez skarżącą statusu przedsiębiorstwa małego bądź średniego z powołaniem się na przepisy art. 3 ust. 3 akapit 1 zał. Nr 1 do powołanego rozporządzenia. Skarga kasacyjna, co wymaga podkreślenia, nie podważyła, bo było to bezsporne, że gdyby zsumować potencjały gospodarcze E. S.A i E. S.A., w efekcie tego połączone przedsiębiorstwo nie spełniłoby kryterium małego bądź średniego przedsiębiorstwa dla ubiegania się o pomoc publiczną na podstawie Działania 1.1. Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 w ramach konkursu 1.1.2.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem zajętym w zaskarżonym wyroku, że z uwagi na osobę L. C., który posiada 99% udziałów w E. S.A. i 100% udziałów w E. S.A., swoją osobą, i to bez względu na to, czy jest członkiem zarządu tych spółek, czy też nie, łączy potencjał ekonomiczny obu tych przedsiębiorstw tak, że należy je postrzegać jako jedno przedsiębiorstwo. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podzielającego stanowisko Sądu pierwszej instancji, struktura własności jest najważniejszym kryterium dla uznania, iż ma miejsce sprawowanie kontroli, którą w okolicznościach faktycznych sprawy L. C. sprawuje, bądź może sprawować, nad skarżącą, ubiegającą się o przyznanie pomocy publicznej w ramach omawianego Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013. Nie może więc wchodzić w grę istnienie przedsiębiorstwa małego lub średniego, które w rzeczywistości stanowi część większego organizmu gospodarczego kontrolowanego przez inny podmiot, choćby nawet miał on status osoby fizycznej, co w sprawie ma miejsce, gdyż posiadanie udziałów, w jednej z firm w wysokości 99% a w drugiej 100%, z łatwością na to pozwala. Innymi słowy, spółka która jest częścią większego organizmu gospodarczego, dzieli jego los, w każdym zaś razie przy ubieganiu się publiczną pomoc.

Jako niemające istotnego znaczenia w sprawie są zarzuty skargi kasacyjnej, polemizujące ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji w kwestii, czy powołane przedsiębiorstwa działają na tym samym rynku pokrewnym, czy też nie. Działanie przedsiębiorstw na tym samym właściwym rynku, bądź rynku pokrewnym, jest bowiem w świetle art. 3 ust. 3 akapit 4 zał. Nr 1 omawianego rozporządzenia dodatkową przesłanką wskazującą na istnienie powiązania, o którym wyżej mowa. Wskazuje na to użycie w powyższym akapicie słowa "również".

W tym stanie sprawy, uznając skargę kasacyjną jako nieopartą na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.