Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia NSA Beata Cieloch, po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. Fundacji Rodzinnej z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 sierpnia 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 433/25 w sprawie ze skargi A. Fundacji Rodzinnej z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 2 kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. Fundacji Rodzinnej z siedzibą w G. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Sygnatura akt: II FSK 1375/25

U z a s a d n i e n i e

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Fundacji Rodzinnej A. z siedzibą w Gdyni na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w przedmiocie odmowy wydania interpretacji indywidualnej.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

We wniosku z dnia 22.10.2024 r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego skarżąca Fundacja zadała pytanie, czy po dokonaniu przez fundatora na jej rzecz cesji wierzytelności z umów pożyczek zawartych ze spółkami, w których udziały obejmie fundacja, przychody fundacji pochodzące z tytułu odsetek umownych oraz zwrotu kapitału objęte będą zwolnieniem podmiotowym, przewidzianym w art. 6 ust. 1 pkt 25 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2805, dalej: u.p.d.o.p.), a jeżeli jej stanowisko jest nieprawidłowe – to czy działalność fundacji rodzinnej polegająca na nabyciu od fundatora niewymagalnych wierzytelności w drodze cesji wierzytelności, a następnie otrzymania na swoją rzecz zwrotu kwoty kapitału wraz z odsetkami umownymi w wysokości zastrzeżonej w treści umów pożyczek, stanowić będzie dozwoloną działalność gospodarczą w zakresie przewidzianym w art. 5 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy z dnia 26.01.2023 r. o fundacji rodzinnej (Dz. U. z 2023 r. poz. 326), objętą zwolnieniem podmiotowym przewidzianym w art. 6 ust. 1 pkt 25 u.p.d.o.p. - zajmując stanowisko, że opisane przychody będą objęte zwolnieniem podmiotowym oraz będą pochodziły z wymienionej dozwolonej działalności gospodarczej.

Przed wydaniem interpretacji Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zwrócił się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o opinię, czy w zakresie zawartych we wniosku elementów zdarzenia przyszłego istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, dalej: O.p.). Szef Krajowej Administracji Skarbowej w opinii z dnia 13.12.2024 r. stwierdził, że w zakresie elementów przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą one stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a §1 O.p.

Na podstawie tej opinii Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia 13.01.2025 r. odmówił wydania interpretacji indywidualnej, a postanowieniem z dnia 2.04.2025 r. po rozpoznaniu zażalenia skarżącej utrzymał w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji. Wskazał, że przedstawione we wniosku działania dają podstawę do wyrażenia uzasadnionego przypuszczenia, że mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 O.p, a planowane przez skarżącą czynności mogą mieć charakter sztuczny w rozumieniu art. 119c § 1 O.p. W szczególności mogą one doprowadzić do tego, że u fundatora nie powstanie zobowiązanie podatkowe lub powstanie w obniżonej wysokości, albo dojdzie do przesunięcia w czasie powstania takiego zobowiązania, a więc do powstania (uzyskania) korzyści podatkowej w rozumieniu art. 3 pkt 18 lit. a O.p. Przedstawiony sposób działania jest sztuczny przez wprowadzenie podmiotu pośredniczącego, a wykorzystanie fundacji rodzinnej w obliczu planowanych działań budzi uzasadnione przypuszczenie, że głównym ich celem jest zamiar minimalizacji obciążeń podatkowych w sposób sprzeczny z celami ustawy o fundacji rodzinnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 14b § 5b pkt 1 w związku z art. 119a O.p. przez wydanie postanowienia pozbawionego argumentacji wykazującej istnienie uzasadnionego przypuszczenia, że opisane we wniosku czynności stanowić będą elementy czynności określonej w art. 119a § 1 O.p.;

- art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p. przez brak wezwania skarżącej do uzupełnienia wniosku i w konsekwencji poczynienie założeń nieznajdujących podstaw albo pozostających w sprzeczności z treścią wniosku;

- art. 217 § 2 w związku z art. 14h O.p. przez brak podania w treści postanowienia okoliczności przemawiających za przypuszczeniem, że opisane we wniosku czynności stanowić będą elementy czynności określonej w art. 119a § 1 O.p.;

- art. 121 § 1 w związku z art. 14h oraz art. 14b § 1 O.p. przez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych przez nieodniesienie się do interpretacji indywidualnych wydanych w analogicznym przedmiocie.

Uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że przypuszczenie, iż czynności opisane we wniosku mogą stanowić elementy sztucznej konstrukcji mającej na celu uniknięcie opodatkowania w sprzeczności z celem lub przedmiotem ustawy, oparte było na obiektywnych i racjonalnych argumentach. Skoro bowiem w konsekwencji przeniesienia przez fundatora na korzystającą z podmiotowego zwolnienia od opodatkowania fundację rodzinną wierzytelności z tytułu umów pożyczek zawartych ze spółkami, których udziałowcem będzie fundacja, zasadne jest przypuszczenie, że fundacja stanowi jedynie instrument służący uniknięciu lub stosownemu zmniejszeniu opodatkowania dochodów z tych umów, przy wykorzystaniu sztucznego sposobu działania i w sposób sprzeczny z przedmiotem i celem ustawy o fundacji rodzinnej, którym jest sprzyjanie gromadzeniu majątku rodzinnego i ułatwianiu sukcesji, a nie wprowadzanie podmiotu pośredniczącego, służącego optymalizacji podatkowej działalności gospodarczej. Przypuszczenie to opierało się na okolicznościach przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji, a postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania interpretacyjnego wszechstronnie i wyczerpująco wyjaśnia przyczynę takiego rozstrzygnięcia. Z kolei rozstrzygnięcia podjęte w innych, nawet analogicznych sprawach, nie wiążą organu interpretacyjnego i odmienne rozstrzygnięcie w sprawie skarżącej nie świadczy automatycznie o naruszeniu art. 121 § 1 w związku z art. 14h i art. 14b § 1 O.p. Przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego zawierał wszystkie istotne informacje, toteż nie zachodziła konieczność wzywania skarżącej do uzupełnienia wniosku w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p.

W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości, uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia poprzedzającego oraz o zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 14b § 5b pkt 1 i art. 119a § 1 O.p. przez usankcjonowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszeń dokonanych przez organy obu instancji, polegających na błędnym przyjęciu, że w okolicznościach niniejszej sprawy doszło do kumulatywnego spełnienia przesłanek uzasadniających wydanie przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej postanowienia z dnia 13.01.2025 r. i w konsekwencji wydanie postanowienia z dnia 13.01.2025 r. pozbawionego argumentacji wykazującej istnienie uzasadnionego przypuszczenia, że opisana przez skarżącą czynność stanowić będzie czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 O.p., podczas gdy czynność będąca przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 22.10.2024 r. nie spełnia łącznie przesłanek warunkujących wydanie postanowienia w trybie art. 14b § 5b pkt 1 O.p.;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 169 § 1 i art. 14h O.p. przez usankcjonowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia dokonanego przez organ pierwszej instancji, niedostrzeżonego przez organ drugiej instancji, polegającego na niewezwaniu skarżącej do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 22.10.2024 r. w zakresie opisu zdarzenia przyszłego w oznaczonym przez organ pierwszej instancji zakresie i w konsekwencji poczynienie przez organy obu instancji założeń nieznajdujących podstawy albo pozostających w sprzeczności z treścią wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 22.10.2024 r., które w efekcie przesądziły o merytorycznym zbadaniu i następnie wydaniu przez organ pierwszej instancji postanowienia z dnia 13.01.2025 r., podczas gdy organ pierwszej instancji pozostawał zobligowany do uprzedniego wezwania skarżącej do uzupełnienia opis zdarzenia przyszłego w wyżej powołanym trybie w przypadku uznania, że opis zdarzenia przyszłego przedstawiony przez skarżącą nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 14b § 3 O.p. albo budzi niedające się rozstrzygnąć wątpliwości, mogące skutkować wydaniem postanowienia w trybie art. 14b § 5b pkt 1 O.p.;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 14b § 5b pkt 1 i § 5c, art. 169 § 1 i art. 14h O.p. przez usankcjonowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia, że organ pierwszej instancji pozostawał zobligowany do wydania postanowienia w trybie art. 14b § 5b O.p. w sytuacji, gdy posiadał uprzednio wydaną opinię Szefa Krajowej Administracji Skarbowej dotyczącą zagadnienia, które odpowiadało opisowi zdarzenia przyszłego będącego przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 22.10.2024 r., podczas gdy organ pierwszej instancji pozostawał zobligowany do uprzedniej weryfikacji realizacji przesłanki "uzasadnionego przypuszczenia", której ewentualne wystąpienie warunkowałoby dopiero dopuszczalność wydania w trybie art. 14b § 5b O.p. w związku z posiadaniem opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, a której to wystąpienia organ interpretacyjny nie był w stanie zweryfikować ze względu na niewezwanie skarżącej do uzupełnienia opisu zdarzenia przyszłego w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p.;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 217 § 2 i art. 14h O.p. poprzez usankcjonowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia dokonanego przez organ pierwszej instancji, niedostrzeżonego przez organ drugiej instancji, polegającego na niepodaniu w treści postanowienia z dnia 13.01.2025 r. okoliczności przemawiających za uznaniem, że w sprawie istnieje uzasadnione przypuszczenie, że elementy zdarzenia przyszłego mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 O.p., podczas gdy organ pierwszej instancji po zasięgnięciu opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej pozostawał zobligowany do przedstawienia w treści postanowienia z dnia 13.01.2025 r. motywów uzasadniających odmowę wydania interpretacji indywidualnej na gruncie przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego, z uwzględnieniem wskazań zawartych w treści opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej;

5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 121 § 1 O.p., art. 14h i art. 14b § 1 O.p. przez usankcjonowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia dokonanego przez organ pierwszej instancji, niedostrzeżonego przez organ drugiej instancji, polegającego na wydaniu postanowienia z dnia 13.01.2025 r. wbrew zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, podczas gdy na gruncie wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w analogicznym przedmiocie organ wydał dotychczas szereg interpretacji indywidualnych każdorazowo pozbawionych elementów, których nieuwzględnienie przez skarżącą w treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 22.10.2024 r. stanowi podstawę zarzutów formułowanych przez organ na gruncie niniejszego postępowania, co w konsekwencji winno skutkować wydaniem przez organ pierwszej instancji interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego zgodnie z treścią wniosku skarżącej;

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wobec przedmiotowej tożsamości spraw oraz wobec zbieżności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny powtarza rozważania przedstawione w uzasadnieniu wyroku tego Sądu z dnia 10.02.2026 r. w sprawie o sygnaturze akt II FSK 1171/25.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Postawione w niej zarzuty stanowią w istocie powielenie zarzutów podniesionych już w skardze, zasadniczo bez uwzględnienia stanowiska zajętego w sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Ponieważ na mocy art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyrażona przez sąd kasacyjny ocena prawna sprawy warunkowana jest treścią podniesionych zarzutów oraz przytoczonymi podstawami kasacyjnymi.

Przy tak zakreślonych granicach badania sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że niezasadne są zarzuty naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez usankcjonowanie dokonanych przez organ interpretacyjny rozstrzygający w obydwu instancjach naruszeń przepisów postępowania, ponieważ – wbrew założeniu, leżącemu u podstaw tych zarzutów – organ interpretacyjny naruszeń tych się nie dopuścił.

Nie stanowi bowiem naruszenia art. 14b § 5b pkt 1 i art. 119a § 1 O.p przyjęcie, że doszło do kumulatywnego spełnienia przesłanek uzasadniających wydanie postanowienia o odmowie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W sprawie skarżącej zaistniało bowiem uzasadnione przypuszczenie, że czynność opisana we wniosku o wydanie interpretacji może stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 O.p., a to obligowało organ interpretacyjny do zastosowania art. 14b § 5b pkt 1 O.p. i odmowy wydania interpretacji. Wniesienie przez fundatora do fundacji rodzinnej udziałów w spółkach kapitałowych oraz dokonanie na jej rzecz cesji wierzytelności z tytułu pożyczek udzielonych tym spółkom przez fundatora, obejmujących zarówno zwrot kapitału, jak i roszczenie o zapłatę odsetek, uzasadnia przypuszczenie, że jest to działanie o charakterze sztucznym, którego celem jest osiągnięcie korzyści podatkowej. Skoro bowiem konsekwencją opisanych czynności będzie przeniesienie spodziewanych przychodów z wierzytelności na korzystającą z podmiotowego zwolnienia od opodatkowania fundację rodzinną, zasadne jest przypuszczenie, że fundacja ta w istocie stanowi jedynie instrument służący uniknięciu lub stosownemu zmniejszeniu opodatkowania dochodów z umów pożyczek, przy wykorzystaniu sztucznego sposobu działania, ale przede wszystkim w sposób sprzeczny z przedmiotem i celem ustawy o fundacji rodzinnej, którym jest sprzyjanie gromadzeniu majątku rodzinnego, zarządzanie nim i spełnianie świadczeń na rzecz beneficjentów (art. 2 ust. 1 ustawy o fundacji rodzinnej), a nie włączanie w bieżącą działalność gospodarczą fundatorów w zamiarze wykreowania korzyści podatkowej. Wprowadzanie podmiotu pośredniczącego, służącego obniżaniu opodatkowania działalności gospodarczej, jest klasycznym przykładem sztucznego sposobu działania, kwalifikowanego jako unikanie opodatkowania (art. 119c § 2 pkt 2 w związku z art. 119a § 1 O.p.). W rozpoznawanej sprawie w sposób oczywisty wystąpiły więc okoliczności uzasadniające przypuszczenie, że czynności opisane we wniosku o wydanie interpretacji mogą stanowić czynność lub element czynności kwalifikowanej jako unikanie opodatkowania w rozumieniu art. 119a § 1 O.p. – co na podstawie art. 14b § 5b pkt 1 O.p. uzasadniało odmowę wydania interpretacji.

Nie stanowi naruszenia art. 169 § 1 i art. 14h O.p. zaniechanie wezwania skarżącej do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji w zakresie opisu zdarzenia przyszłego. Skarżąca w zarzucie nie precyzuje, jakie dodatkowe informacje chciałaby przekazać uzupełniając wniosek o wydanie interpretacji, ani jaki wpływ na rozstrzygnięcie wywarłoby to uzupełnienie. Skarżąca w zarzucie nie precyzuje również, które założenia przyjęte przez organ interpretacyjny nie znajdują podstawy we wniosku albo pozostają w sprzeczności z jego treścią. Jeżeli – jak zdaje się wskazywać uzasadnienie skargi kasacyjnej – dodatkowe informacje miałyby dotyczyć statutu fundacji oraz gospodarczego uzasadnienia czynności opisanych we wniosku, nie mogło to mieć wpływu na ocenę skutków prawnych przedsięwzięcia planowanego i opisanego we wniosku, gdyż ocena ta opierała się na obiektywnej analizie powiązanych ze sobą elementów zamierzonych czynności, na co ani statut fundacji, ani deklarowane przez zainteresowaną stronę cele działań gospodarczych, nie mogły mieć wpływu. Nietrafne jest przy tym wskazywanie jako okoliczności faktycznych wniosków co do skutków prawnopodatkowych zamierzonych czynności, bowiem błędem jest utożsamianie faktów z ich kwalifikacją prawną. Można dodać, że zgodnie z art. 14b § 3 O.p. istotą indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest wyrażenie przez organ interpretacyjny oceny prawnej przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, toteż wyrażenie oceny prawnej zdarzenia przyszłego przedstawionego przez skarżącą, także w aspekcie dopuszczalności wydania indywidualnej interpretacji ze względu na możliwość zakwalifikowania opisanych czynności jako elementów schematu unikania opodatkowania, było powinnością organu interpretacyjnego – niezależnie od tego, czy wnioski wyprowadzone przez ten organ odpowiadają oczekiwaniom skarżącej. Wymaga jednak podkreślenia, że podnoszone przez nią wątpliwości dotyczą oceny prawnej, a nie zupełności podstawy faktycznej (opisu zdarzenia przyszłego), co nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p.

Nie stanowi naruszenia art. 14b § 5b pkt 1 w związku z art. 14b § 5c, art. 169 § 1 i art. 14h O.p. wydanie postanowienia w trybie art. 14b § 5b O.p. przez organ pierwszej instancji w sytuacji, gdy posiadał uprzednio wydaną opinię Szefa Krajowej Administracji Skarbowej dotyczącą zagadnienia, które odpowiadało opisowi zdarzenia przyszłego będącego przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 22.10.2024 r., bez uprzedniego wezwania skarżącej do uzupełnienia opisu zdarzenia przyszłego w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p. Do weryfikacji wystąpienia przesłanki uzasadnionego przypuszczenia, że opisane we wniosku o wydanie interpretacji elementy zdarzenia przyszłego mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 O.p., nie było bowiem niezbędne uzupełnianie przez skarżącą opisu zdarzenia przyszłego, gdyż okoliczności wskazujące na sztuczność projektowanej struktury wystarczająco wynikały z treści wniosku.

Nie stanowi naruszenia art. 217 § 2 i art. 14h O.p. sposób podania w treści postanowienia odmawiającego wydania interpretacji okoliczności przemawiających za uznaniem, że w sprawie istnieje uzasadnione przypuszczenie, że elementy zdarzenia przyszłego mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 O.p. Zarzut ten, oparty na nieprawdziwym założeniu, że okoliczności tych nie podano, pozostaje zresztą w sprzeczności z zarzutem pierwszym, w którym podjęto polemikę z uznaniem określonych okoliczności jako wskazujących na możliwość realizacji czynności lub elementów czynności odpowiadających schematom unikania opodatkowania – co implicite oznacza, że takie okoliczności z uwzględnieniem opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w postanowieniu jednak przedstawiono. Świadczy o tym również treść rzeczonego postanowienia, w którym wskazano, że planowane czynności mogą doprowadzić do tego, że u fundatora zobowiązanie podatkowe nie powstanie lub powstanie w obniżonej wysokości, albo dojdzie do przesunięcia w czasie jego powstania, a więc dojdzie do uzyskania korzyści podatkowej w rozumieniu art. 3 pkt 18 lit. a O.p., przy czym przedstawiony sposób działania jest sztuczny przez wprowadzenie podmiotu pośredniczącego w postaci fundacji rodzinnej - co budzi uzasadnione przypuszczenie, że głównym celem tej czynności jest minimalizacja obciążeń podatkowych w sposób sprzeczny z celami ustawy o fundacji rodzinnej.

Wreszcie, nie stanowi naruszenia art. 121 § 1 O.p., art. 14h i art. 14b § 1 O.p. zajęcie przez organ interpretacyjny innego stanowiska, niż w interpretacjach wydanych w analogicznych lub podobnych sprawach. Jakkolwiek skarżąca podnosi, że inne interpretacje wydano w analogicznym przedmiocie, jednak w zarzucie interpretacji tych nie wskazuje, a w uzasadnieniu skargi kasacyjnej odwołuje się do siedmiu interpretacji wydanych w sprawach "zbliżonych przedmiotowo". Przytoczenie sygnatur interpretacji bez wskazania, na czym skarżąca opiera twierdzenie o analogii lub nawet podobieństwie występujących w nich sytuacji faktycznych z sytuacją przedstawioną we wniosku rozpatrywanym w niniejszej sprawie, nie spełnia jednak wymogu należytego uzasadnienia zarzutu, którego istoty sąd kasacyjny nie może domniemywać. W każdym razie okoliczność, że w innych sprawach interpretacyjnych przedstawione przez zainteresowanych opisy stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych nie wzbudziły wątpliwości organu interpretacyjnego lub organu opiniującego co do możliwości zakwalifikowania ich jako czynności podlegających regulacji art. 119a § 1 O.p., podczas gdy w sprawie skarżącej wątpliwości takie wystąpiły, nie może świadczyć o naruszeniu zasady zaufania do organów podatkowych, ani stanowić przesłanki wyeliminowania z obrotu prawnego rozstrzygnięcia o odmowie wydania interpretacji.

Ponieważ organ interpretacyjny nie naruszył wskazanych przez skarżącą przepisów postępowania podatkowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i uchylenia zaskarżonego postanowienia na tej podstawie.

Podsumowując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, toteż podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. oraz stosowanego odpowiednio § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r., poz. 118), zasądzając od skarżącej na rzecz organu interpretacyjnego kwotę 360 zł tytułem opłaty za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną przez radcę prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji.

SNSA SNSA SNSA

Beata Cieloch Tomasz Zborzyński (spr.) Jerzy Płusa