Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Maja Chodacka, , po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 862/20 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 16 lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2011 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 862/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 16 lipca 2020 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną dotyczącej podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2011 r., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej - "p.p.s.a."), oddalił skargę.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że w stosunku do R. K. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G. wydał w dniu 30 października 2014 r. decyzję w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2011 r., w której przyjęto, ze strona brała udział w fikcyjnym obrocie olejem opałowym i napędowym.

Od powyższej decyzji R. K. złożył odwołanie, które Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku uznał za wniesione z uchybieniem terminu (postanowienie z dnia 3 czerwca 2016 r.). Odrębnie, wskazany organ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 30 października 2014 r. (postanowienie z dnia 3 czerwca 2016 r.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokami z dnia 26 października 2016 r. (sygn. akt I SA/Gd 950/16 oraz I SA/Gd 951/16) oddalił skargi złożone na powyższe postanowienia, zaś w wyniku rozpoznania skarg kasacyjnych wywiedzionych od tych orzeczeń, Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjne oddalił wyrokami z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt I FSK 474/17 oraz I FSK 475/17.

R.K. pismem z dnia 16 stycznia 2020 r., wskazując na przepis art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej "O.p.") oraz wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18, wniósł do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku żądanie wznowienia postępowań "we wszystkich sprawach dotyczących wnioskodawcy zakończonych decyzjami ostatecznymi Dyrektora Izby Skarbowej, Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, Dyrektora Izby Celnej, Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej (...)", wskazując sześć decyzji ostatecznych (w tym zakresie powołując organ, który wydał decyzję, datę decyzji, sygnaturę decyzji oraz okres rozliczeniowy, którego decyzja dotyczy).

Następnie, w dniu 30 stycznia 2020 r. do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wpłynęło pismo R. K. zatytułowane jako "Sprecyzowanie wniosku z dnia 16.01.2020 r. o wznowienie postępowań we wszystkich sprawach dotyczących wnioskodawcy zakończonych decyzjami ostatecznymi Dyrektora Izby Skarbowej, Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, Dyrektora Izby Celnej, Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej (...) ", w którym wskazał on, iż wniosek z dnia 16 stycznia 2020 r. dotyczy także ww. decyzji ostatecznej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Gdańsku z dnia 30 października 2014 r.

Pismem z dnia 19 lutego 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku pismo strony z dnia 30 stycznia 2020 r. przekazał do załatwienia zgodnie z właściwością Naczelnikowi [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G.

Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G., po rozpatrzeniu wniosku z dnia 30 stycznia 2020 r., który przez ten organ został uznany jako nowy wniosek o wznowienie postępowania, nieobjęty pismem z dnia 16 stycznia 2020 r. – decyzją z dnia 6 marca 2020 r., na podstawie art. 243 § 2 O.p., odmówił wznowienia postępowania. Według organu wniosek strony złożony został po upływie miesiąca od dnia opublikowania sentencji wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (opublikowanej w dniu 16 grudnia 2019 r.) w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, a zatem nie spełniał wymogu, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 2 O.p.

W wyniku rozpatrzenia wniesionego od powyżej decyzji odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, powołaną na początku decyzją z dnia 16 lipca 2020 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Przede wszystkim organ odwoławczy nie podzielił zarzutu, że datą, według której należało oceniać dochowanie warunków wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 11 O.p., jest data 16 stycznia 2020 r., w której złożony został pierwszy wniosek strony, albowiem wymieniał on inne decyzje, aniżeli decyzja ostateczna, która w trybie zwykłym zakończyła postępowanie w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2011 r. Ta zaś decyzja wskazana dopiero została w piśmie strony złożonym w dniu 30 stycznia 2020 r., co wszakże nastąpiło z uchybieniem terminu, w którym można było żądać skutecznie wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 O.p.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, R. K. zarzucił naruszenie art. 70 § 1 O.p., gdyż organy nie uwzględniły przedawnienia zobowiązania podatkowego. Strona podniosła dalej, że organy przyjęły nieprawidłową datę złożenia wniosku o wznowienia postępowania, albowiem pismo z dnia 30 stycznia 2020 r. stanowiło tylko sprecyzowanie wniosku z dnia 16 stycznia 2020 r. w zakresie pojęcia "we wszystkich sprawach dotyczących wnioskodawcy zakończonych decyzjami ostatecznymi Dyrektora UKS". Strona stwierdziła także, że wszystkie jej wnioski, wskazujące jako podstawę wznowienia postępowania różne wyroki TSUE, złożone w dniach 16 stycznia 2020 r. oraz 8 września 2016 r., winny być rozpatrzone łącznie, gdyż dotyczą tej samej decyzji ostatecznej Dyrektora UKS z dnia 31 października 2014 r. Strona zarzuciła naruszenie art. 200 § 1 O.p. oraz art. 145 § 1 i § 2 tej ustawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę powołanym na początku wyrokiem z dnia 2 grudnia 2020 r. uznał, że skarga nie była zasadna.

Sąd za prawidłową uznał ocenę organów, że dopiero pismo z dnia 30 stycznia 2020 r. można było uznać za żądanie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną dotycząca podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2011 r., gdyż wcześniejsze pismo strony, z dnia 16 stycznia 2010 r. wskazywało inne decyzje. Niezrozumiały był zarzut naruszenia art. 145 § 1 i § 2 O.p., albowiem zarówno wniosek o wznowienie postępowania, jak i odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji skarżący wniósł samodzielnie za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, a ponadto nie ustanowił pełnomocnika ogólnego, co wprost wynikało z Centralnego Rejestru Pełnomocnictw Ogólnych. Według Sądu, z powodu formalnego zakończenia postępowania, nie było powodów do stawiania zarzutu naruszenia art. 200 § 1 O.p., skoro organy nie przeprowadzały dowodów.

Na powyższy wyrok R. K., działając za pośrednictwem pełnomocnika – radcy prawnego, wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok ów w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Strona złożyła oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.

Skarżący zarzucił naruszenie następujących przepisów:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, w której zaskarżona decyzja organu administracyjnego została wydana z mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, to jest art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 11 O.p., poprzez nieuwzględnienie wniosku o wznowienie postępowania w sytuacji, gdy przywołane przez skarżącego we wniosku orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej miało wpływ na treść wydanej decyzji;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, w której zaskarżona decyzja organu administracyjnego została wydana z mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, to jest art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 180, art. 187 § 1 i § 2, art. 188, art. 191 i art. 192 O.p. poprzez brak uwzględnienia faktu wydania przez organ decyzji opartej o niepełny materiał dowodowy oraz brak uwzględnienia faktu, że skarżący nie mógł się wypowiedzieć co do przeprowadzonych dowodów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, nie żądając przeprowadzenia rozprawy, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie była zasadna.

Podkreślenia wymaga, że w świetle art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym. W szczególności formalizm ten wiąże się z powinnością prawidłowego skonstruowania podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno przy tym szczegółowo wskazywać, do jakiego, zdaniem skarżącej, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom postępowania, należy dodatkowo wykazać, iż naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej przekłada się na obowiązek podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną - takiego jej zredagowania, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem skarżącego zostały nieprawidłowo przez ten Sąd rozważone czy ocenione. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej (w ramach wymienionych tam przepisów uznanych za naruszone) lub odniesienie się do nich w sposób pobieżny powoduje brak możliwości zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, czy działające w sprawie organy podatkowe.

Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 26 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1663/09, z dnia z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt I GSK 648/17,z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt I GSK 518/17, a także uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09). Podkreślić należy, że nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz jaki jest wpływ zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to konieczność wykazania przez autora skargi kasacyjnej istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem, stanowiącym przedmiot zarzutu tego środka zaskarżenia, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy dodatkowo - w przypadku wskazywania naruszenia przepisów procesowych - mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające wskazanym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Ponownie trzeba przypomnieć, że Sąd kasacyjny nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych a także ich uzasadnienia. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną zarzutu naruszenia określonego przepisu w zakresie, w jakim strona w motywach skargi kasacyjnej wskazała na czym to naruszenie miało polegać i w jaki miało to wpływ na wynik sprawy.

Należy zauważyć, że skarga kasacyjna została w tej sprawie sporządzona w sposób specyficzny. Najbardziej rozbudowany zarzut kasacyjny wskazuje na naruszenie szeregu przepisów Ordynacji podatkowej: art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i § 2, art. 188, art. 190 § 1 i § 2, art. 191 i art. 192 O.p. Skarżący stwierdził, że do naruszenia wymienionych przepisów doszło na skutek niedostrzeżenia, że organ wydał decyzję w oparciu o niepełny materiał dowodowy, a także z powodu nieuwzględnienie faktu, że skarżący nie mógł się wypowiedzieć względem zebranych dowodów. Natomiast w części skargi kasacyjnej zatytułowanej "Uzasadnienie" strona podkreśla, że decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G. z dnia 20 lutego 2020 r., nr [...] została wydana z naruszeniem przepisów art. 123 § 1 w związku z art. 200 O.p., po czym, nawiązując do postawionej tezy, że do sprawy skarżącego odnosiły się dwa orzeczenia TSUE, to jest wyrok z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie C-418/14 oraz z dnia 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18 strona przytoczyła rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie I GSK 1432/15 (wyrok z dnia 22 września 2017 r. w sprawie skarżącego w przedmiocie podatku akcyzowego za marzec 2010 r.). W końcowym fragmencie pisma (str. 12 skargi kasacyjnej) skarżący podnosi, że decyzje z dnia 20 lutego 2020 r. oraz z dnia 16 lipca 2020 r. zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 122, art. 191, art. 187 § 1, art. 192 i art. 243 § 2 O.p., gdyż zgromadzony materiał dowodowy jest niezupełny, a to między innymi ze względu na brak całości akt egzekucyjnych. Strona wskazuje, że brak było podstaw do przyjęcia, iż firma A. wpisuje się w schemat ogniwa w łańcuchu podmiotów handlujących fakturami, a nie usługami, czy towarami. Organy nie wykazały, że w sprawie zaistniało nadużycie prawa.

Gdy chodzi o przywołane przez stronę przepisy, to art. 120, art. 121, art. 122 O.p., to wyrażają zasady ogólne postępowania podatkowego, uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej – odpowiednio – zasadę legalności, zasadę informowania oraz zaufania do organów podatkowych oraz zasadę prawdy obiektywnej. Przepisy art. 180 § 1 O.p. wskazuje ogólne pojęcie dowodu, § 2 tego artykułu dopuszcza możliwość złożenia przez stronę oświadczenia, podczas gdy art. 181 O.p. formułuje katalog środków dowodowych. Przepisy art. 187 § 1 i § 2 dotyczą gromadzenia dowodów w postępowania Przepisy art. 190 § 1 i § 2 regulują zawiadomienie oraz udział strony w przeprowadzeniu dowodu, natomiast art. 191 określa zasadę swobodnej oceny dowodów. Unormowanie art. 192 określa przesłankę uznania okoliczności faktycznej za udowodnioną, zaś art. 243 § 2 O.p. wskazuje, że postanowienie w sprawie wznowienia stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przytoczone zarzuty skarżącego nie były usprawiedliwione. Przywołane przez stronę przepisy Ordynacji podatkowej, wskazane jako naruszone, nie mają jednolitego charakteru, stąd wymagały odrębnego omówienia. Tymczasem strona zaniechała takiego omówienia. Jej wypowiedź odnośnie braków w materiale dowodowym, nie dotyczyła przedmiotowej sprawy, która została załatwiona w sposób formalny, a mianowicie poprzez odmowę wznowienia postępowania podatkowego. W tej zatem sprawie ocena prawidłowości rozstrzygnięcia organu podatkowego nie obejmuje kwestii merytorycznych, rzutujących na wymiar podatku od towarów i usług, a w ramach tego, czy zasadnie pozbawiono skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego z otrzymanych faktur dotyczących obrotu olejem opałowym i olejem napędowym. Skoro kwestie te nie były i nie mogły być w badane w sprawie, w której nastąpiła odmowa wznowienia postępowania, to wskazanie na określone zaniechania dowodowe organu, w kwestii dotykającej wymiar podatku, nie odnosiło się do przedmiotu niniejszej sprawy.

Należy przypomnieć, że postępowanie wznowieniowe ma dwuetapowy charakter. W ramach pierwszego tzw. wstępnego etapu, właściwy organ podatkowy ustala, czy spełnione są łącznie przesłanki dopuszczalności wznowienia, a więc czy spełnione są przesłanki podmiotowe, przedmiotowe oraz, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w ustawowym terminie. Badając przesłankę podmiotową, organ winien wyjaśnić, czy z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpiła strona. Badając z kolei wystąpienie przesłanek przedmiotowych organ ustala, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych podstawach wznowienia oraz czy odnosi się do decyzji ostatecznej. Na tym etapie ocenie podlega również dochowanie terminu zainicjowania trybu wznowieniowego, jak w przypadku, o którym mowa w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Pozytywne ustalenia w tym zakresie powinny zakończyć się wydaniem przez organ podatkowy postanowienia, które otwiera drugi etap postępowania wznowieniowego, określany mianem postępowania rozpoznawczego, w trakcie którego organ bada, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast w sytuacji braku którejkolwiek z przesłanek, czy to podmiotowej, czy też przedmiotowej, bądź też ustalenia, że strona uchybiła terminowi do wznowienia postępowania, organ podatkowy zobligowany jest w drodze decyzji odmówić wznowienia postępowania. Z powyższego wynika, że w przypadku zaistnienia przeszkody do wznowienia postępowania, czy to z uwagi na brak przesłanki podmiotowej, przedmiotowej, bądź na skutek niedochowania terminu zainicjowania trybu wznowieniowego, sprawa nie przechodzi do drugiego etapu, w którym badane jest wystąpienie podstawy wznowienia oraz ewentualnie badanie okoliczności sprawy podatkowej, zakończonej decyzją ostateczną. Tymczasem przeważająca część uzasadnienia zarzutów kasacyjnych poświęcona została kwestiom należącym do drugiego etapu sprawy wznowieniowej, który w przedmiotowym postępowaniu podatkowym nie został otwarty. Stąd też dotyczące tego drugiego, niedoszłego etapu zarzuty, nie mogły zostać uwzględnione, co odnosi się także do wywodów strony nawiązujących do przystawalności orzeczeń TSUE do okoliczności sprawy wymiarowej.

Nie był zasady zarzut naruszenia art. 123 § 1 w związku z art. 200 O.p., albowiem skarżący nie wykazał, że zaniechanie przez organ podatkowy pierwszej instancji wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia w sprawie materiału dowodowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Także kolejny zarzut, a mianowicie naruszenia art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 11 O.p., nie mógł być uwzględniony. Przepis art. 245 § 1 pkt 2 O.p. stanowi, że organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 O.p. wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1. Z kolei według art. 240 § 1 pkt 11 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji. Przywołane obok przepisy dotyczą drugiego etapu postępowania wznowieniowego, które otwiera się na skutek postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie – co już powyżej wyjaśniono – organ nie badał, czy przesłanka wznowieniowa, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. faktycznie wystąpiła, a zatem czy wskazane przez stronę wyroki TSUE miały wpływ na treść decyzji ostatecznej, albowiem nie doszło do wznowienia postępowania. Wynika z tego, że owych przepisów organ nie mógł naruszyć poprzez ich niezastosowanie. Z tego względu niezasadne jest również twierdzenie skarżącego (str. 5 skargi kasacyjnej, akapit 1 od góry), który wadliwości wydanych decyzji doszukuje się w odmowie uchylenia decyzji ostatecznej, a więc rozstrzygnięciu, które (jako jedno z możliwych) kończyć może drugi etap postępowania wznowieniowego.

Godzi się zauważyć, że skarżący nie sformułował zarzutu naruszenia art. 241 § 2 pkt 2 O.p., stanowiącego, że wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Należy przypomnieć, że u podstaw decyzji wydanej w niniejszej sprawie legło stwierdzenie, że strona nie dochowała owego miesięcznego terminu. Strona przepis ów wymieniła jedynie w ramach opisu podstawy podjętych przez siebie działań (str. 5 uzasadnienia skargi kasacyjnej), co nie jest równoznaczne ze wskazaniem naruszenia prawa. Jak to powyżej zaznaczono, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony domyślania się intencji strony, a w zasadzenie profesjonalnego pełnomocnika, którego udział w ramach wymogów sporządzenia skargi kasacyjnej został zagwarantowany. Tylko ubocznie można więc zauważyć, że we wniosku z dnia 16 stycznia 2019 r. strona wskazała konkretne decyzje podatkowe, określając ich datę, numer, organ, który je wydał, a także przedmiot sprawy. Pośród tych decyzji nie wymieniła decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G.z dnia 31 października 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2011 r., którą to decyzję wskazała dopiero w piśmie z dnia 30 stycznia 2020 r. (złożonym w tym dniu). Tymczasem publikacja sentencji orzeczenia TSUE w sprawie C-189/18 miała miejsce w dniu 16 grudnia 2019 r., co w zestawieniu z datą złożenia pisma (30 stycznia 2020 r.), wskazującego przypomnianą obok ostateczną decyzję z dnia 31 października 2014 r., jako kończącą sprawę, której wznowienia domaga się strona, prowadziło do słusznej konkluzji odnośnie uchybienia miesięcznemu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny o której mowa w art. 240 § 1 pkt 11 O.p.

Ponieważ wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie dostarczyła usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Maja Chodacka Sylwester Marciniak Zbigniew Łoboda

del. sędzia WSA sędzia NSA sędzia NSA