II SA/Ol 126/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-06-10	
Data wpływu	2025-02-26	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie	
Sędziowie	Beata Jezielska /sprawozdawca/
Grzegorz Klimek
Piotr Chybicki /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6320 Zasiłki celowe i okresowe	
Hasła tematyczne	Pomoc społeczna	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art.119 pkt 2, art.151, art.250 par.1; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 nr 0 poz 1283; art.2 ust.1, art.3 ust.1, ust.3-4, art.8 ust.1 pkt 1, art.39 ust.1-2, art.41; Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego 1/ oddala skargę; 2/ przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz radcy prawnego M. L. kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) powiększoną o należny podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.	
Uzasadnienie
Decyzją z 29 października 2024 r. wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta I. (dalej jako: organ pierwszej instancji) przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w I., na podstawie art. 7, art. 8 ust. 1, art. 41 pkt 1 w zw. z art. 5 i art. 6 oraz art. 96 i art. 106 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2024 r. poz. 1283 ze zm., dalej jako: u.p.s.), przyznano D. S. (dalej jako: wnioskodawca, strona lub skarżący) specjalny zasiłek celowy na pokrycie kosztów zakupu leków i leczenia w kwocie 50 zł.

W uzasadnieniu decyzji podano, że wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a jego łączny dochód w miesiącu poprzedzającym złożenie podania wyniósł 1.000 zł i przekroczył kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. W związku z tym organ pierwszej instancji stwierdził, że brak było podstaw do udzielenia pomocy w formie zasiłku celowego z zastosowaniem art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. Jednakże, ze względu na trudną sytuację materialno-bytową wnioskodawcy, spowodowaną niepełnosprawnością i długotrwałą chorobą, z urzędu rozważono możliwość udzielenia pomocy na podstawie art. 41 pkt 1 u.p.s. Mając na względzie okoliczności faktyczne oraz fakt, że własnym staraniem wnioskodawca nie jest w stanie poprawić swojej trudnej sytuacji materialnej, mimo przekroczonego kryterium dochodowego, postanowiono przyznać pomoc w formie specjalnego zasiłku celowego. Przy czym ustalając wysokość przysługującego świadczenia wzięto pod uwagę uprawnienia, zasoby i możliwości wnioskodawcy oraz możliwości finansowe MOPS.

Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając przyznanie kwoty nieadekwatnej do sytuacji strony i wnosząc o przyznanie kwoty wyższej. W uzasadnieniu odwołania wnioskodawca opisał swoją sytuację zdrowotną oraz wskazał koszty, jakie ponosi w związku z leczeniem.

Decyzją z 16 grudnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu (dalej jako: Kolegium lub organ odwoławczy) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że strona przekroczyła kryterium dochodowe uprawniające do otrzymania zasiłku celowego, a w związku z tym organ pierwszej instancji słusznie wskazał na przepisy warunkujące możliwość przyznania specjalnego zasiłku celowego na zakup leków. Podano także, że w prawidłowy sposób został wyliczony dochód strony w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, który wyniósł 1.000 zł, co przekracza kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej. Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji odnośnie do spełnienia przesłanek umożliwiających przyznanie zasiłku celowego specjalnego, przy uwzględnieniu możliwości finansowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Kolegium wskazało przy tym, że uzyskiwany przez stronę dochód - pochodzący ze środków publicznych - pomimo, że przekracza ustawowe kryterium dochodowe, jest dochodem stałym, uzyskiwanym cyklicznie i w sposób regularny, co winno umożliwić stronie zarządzanie budżetem w taki sposób, który umożliwi zaspokojenie najpilniejszych potrzeb. Ponadto w kontekście wysokości udzielonego wsparcia wskazano, że stronie przyznano odrębnymi decyzjami, wydanymi w tej samej dacie, co decyzja będąca przedmiotem odwołania, pomocy w formie bezpłatnych posiłków z wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i w domu" (na okres od 1 listopada 2024 r. do 30 kwietnia 2025 r.), a także świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych o wartości 255,05 zł do realizacji w okresie od 1 do 20 grudnia 2024 r. W tej sytuacji Kolegium uznało, że strona jest objęta wieloraką pomoc ze strony organu. Wskazano, że rozpatrując wniosek o przyznanie pomocy społecznej organ musi wziąć pod uwagę swoje możliwości finansowe, a powszechnie wiadomo, że organy pomocowe, dysponując ograniczoną pulą środków finansowych, mają obowiązek zapewnienia realizacji zadań nie tylko fakultatywnych, ale i obligatoryjnych w czasie trwania całego roku budżetowego. Zatem Kolegium, wyrażając zrozumienie dla trudnej sytuacji materialnej strony wskazało, że celem pomocy społecznej nie jest zapewnianie świadczeniobiorcy stałego źródła utrzymania na poziomie i wysokości przez niego oczekiwanej oraz zwrot wszelkich poniesionych wydatków, wobec czego nie wszystkie potrzeby i nie w każdym zakresie mogą być zrealizowane. Podniesiono także, że posiadanie przez stronę umiarkowanego stopnia niepełnosprawności nie wyklucza możliwości poszukiwania zatrudnienia - chociażby na stanowisku przystosowanym, a z akt sprawy nie wynika aby strona podejmowała próby znalezienia zatrudnienia. W związku z tym Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 41 pkt 1 u.p.s. oraz powierzchowne rozpatrzenie sprawy poprzez nieprzyznanie zasiłku celowego w kwocie realnie pozwalającej na zakup niezbędnych leków oraz obuwia zimowego. W związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie mu zasiłku celowego w kwocie 300 zł. W uzasadnieniu skargi podał, że organ miał możliwość przyznania kwoty pieniężnej, która pozwoliłaby na zakup koniecznych leków, o których pisał, wymieniając konkretne leki oraz faktury. Podkreślił, że jest osobą schorowaną, posiada orzeczenie o niepełnosprawności i nie jest w stanie, ze względu na stan zdrowia, podjąć pracy. Wskazał, że za kwotę 50 zł jednorazowo nie może kupić nawet części leków, gdyż potrzebna jest mu kwota 300 zł. Ponadto zdaniem skarżącego organ sprzecznie, że może przyznać zasiłek celowy, ale ustalił go w takiej kwocie, która przy dzisiejszej inflacji oraz cenach nie pozwoli na zakup praktycznie żadnego niezbędnego leku.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wraz z argumentacją przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z 3 czerwca 2025 r. pełnomocnik skarżącego ustanowiony w ramach prawa pomocy skonkretyzował stanowisko strony skarżącego zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 41 pkt 1 u.p.s. poprzez jego niezastosowanie i nieprzyznanie skarżącemu zasiłków celowych na zaspokojenie podstawowych potrzeb bytowych w niezbędnej wysokości tj. 300 zł;

- art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, nierozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego w sposób całościowy i przyjęcie, że przyznanie skarżącemu specjalnego zasiłku celowego na zakup leków w wysokości 50 zł w dostatecznym stopniu zaspokaja niezbędne potrzeby bytowe skarżącego, co doprowadziło do wydania decyzji przyznającej pomoc w zbyt niskiej wysokości;

- art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, powielenie błędnych ustaleń i naruszenia prawa materialnego w ślad za organem I instancji.

W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji oraz zobowiązanie organu pierwszej instancji do wydania decyzji, wskazując sposób załatwienia sprawy polegający na przyznaniu skarżącemu specjalnego zasiłku celowego w wysokości 300 zł, a także o przyznanie pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej świadczonej z urzędu według norm prawem przepisanych oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości, ani w części. Uzasadniając swoje stanowisko pełnomocnik skarżącego podniósł, że głównymi przesłankami udzielenia świadczeń normowanych w art. 41 u.p.s. są przekroczenie kryterium dochodowego i wystąpienie "szczególnie uzasadnionego przypadku". Wskazano, że w orzecznictwie sądowym "szczególnie uzasadniony przypadek" oznacza przypadek wyrazisty, odbiegający od sytuacji osób spełniających kryteria dochodowe. Podniesiono, że sytuacja skarżącego jest organowi dobrze znana, a mimo to przyznano mu pomoc niespełniającą wymogów stawianych przez ustawę o pomocy społecznej. Leki na przewlekłe schorzenia wpisują się w katalog podstawowych potrzeb życiowych, mimo to skarżący nie jest w stanie ich spełnić bez odpowiedniego wsparcia. Przyznana pomoc w kwocie 50 zł ma charakter symboliczny i nie pozwala na zrealizowanie celu tego rodzaju świadczenia. Zatem organ poczynił dowolne ustalenie w zakresie, czy otrzymana pomoc umożliwia skarżącemu życie w warunkach odpowiadających godności człowieka.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy wniosek taki został złożony przez Kolegium w odpowiedzi na skargę, której odpis został doręczony skarżącemu 3 marca 2025 r. wraz ze stosownym pouczeniem. W ustawowym terminie skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Przechodząc do meritum sprawy podnieść należy, że zasady i tryb udzielania świadczeń z pomocy społecznej, w tym przyznawania specjalnych zasiłków celowych, określają przepisy u.p.s. Jak wskazuje się w art. 2 ust. 1 u.p.s. pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 u.p.s.), zaś rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 u.p.s.), przy czym potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 u.p.s.).

Zasiłek celowy, zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s., może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Przyznanie zasiłku celowego uzależnione jest od spełnienia obligatoryjnej przesłanki, jaką jest uzyskanie dochodu niższego od kryterium dochodowego, które w przypadku osoby samotnie gospodarującej wynosiło w dacie wydawania decyzji w przedmiotowej sprawie 776 zł, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej (art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s.). Natomiast zgodnie z art. 41 pkt 1 u.p.s. w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi.

Podkreślić należy, że rozstrzygnięcie w przedmiocie zasiłku celowego lub specjalnego zasiłku celowego podejmowane jest w ramach tzw. uznania administracyjnego, o czym przesądza treść wskazanych wyżej przepisów u.p.s., w których ustawodawca użył zwrotu "może być przyznany". Kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. W takich przypadkach kontrola sądowa obejmuje proces wydania decyzji (spełnienie przez organ wymogów proceduralnych), ustalanie stanu faktycznego jako elementu tego procesu czy wszechstronność oceny faktów. Nie ulega zatem wątpliwości, że decyzja uznaniowa winna być oparta o wszechstronne ustalenie wszystkich okoliczności sprawy w zakresie sytuacji materialnej i dochodowej oraz potrzeb wnioskodawcy, a także analizę tej sytuacji w odniesieniu do możliwości finansowych organu udzielającego pomocy.

Podnieść także należy, że art. 41 u.p.s. posługuje się pojęciem ogólnym, niedookreślonym i nieposiadającym definicji ustawowej "szczególnie uzasadnionego przypadku". Jak słusznie podał organ pierwszej instancji przyjmuje się, że przesłanka ta występuje wówczas, gdy sytuacja życiowa osoby lub rodziny, ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, iż jest nadzwyczajna, dotkliwa w skutkach i głęboko ingerująca w plany życiowe, a wynika ze zdarzeń nienależących do zdarzeń codziennych. Są to zdarzenia występujące okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów okoliczności, czy wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (por. W. Maciejko, P. Zaborniak, Ustawa o pomocy społecznej, Komentarz, Warszawa 2008 r., s. 202, wyroki NSA z 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1416/07 oraz z 12 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 164/11, z 16 maja 2018 r. sygn. akt I OSK 179/18, z 16 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 3072/18, z 18 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1557/19, dostępne w Internecie). Nie ulega zatem wątpliwości, że specjalny zasiłek celowy powinien być traktowany jako wyjątkowa, szczególna pomoc doraźna na konkretny cel, związany z niecodzienną sytuacją, gdy dochód uzyskiwany przez wnioskodawcę przekracza wprawdzie ustawowe kryterium dochodowe, ale nie jest możliwe uzyskanie potrzebnych środków w ramach własnych działań strony. Decyzja w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego powinna uwzględniać okoliczności konkretnej sprawy (w tym indywidualną sytuację strony i ogólną sytuację pozostałych potrzebujących) oraz cele i zadania pomocy społecznej (art. 2 pkt 1, art. 3 pkt 1 u.p.s.).

Podkreślić także należy, że uznaniowość decyzji w przedmiocie specjalnego zasiłku celowe dotyczy nie tylko samego przyznania świadczenia, ale także jego wysokości. Zatem nawet po dokonaniu ustalenia, że strona spełnia przesłanki normatywne, od zaistnienia których uzależniona jest możliwość zastosowania wsparcia z art. 41 u.p.s., organ nie ma obowiązku orzekać zgodnie z wnioskiem strony. Jeżeli organy przeprowadzą prawidłowo postępowanie wyjaśniające i uargumentują w sposób przekonujący swoją decyzję wydaną w granicach przysługującego im uznania, to sąd administracyjny nie ma podstaw do zakwestionowania takiej decyzji i oceny jej słuszności (patrz np. wyroki NSA z 21 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 3349/19 i 18 stycznia 2023 r. sygn. akt I OSK 503/22, dostępne w CBOSA). Sąd nie może bowiem wkraczać w sferę zastrzeżoną do kompetencji organów administracyjnych, a więc – o ile prawidłowo przeprowadzono postępowanie – nie może kwestionować wysokości przyznanego świadczenia.

W niniejszej sprawie bezsporna jest okoliczność, że dochód skarżącego przekracza kryterium dochodowe, a w związku organ mógł rozważyć jedynie możliwość przyznania specjalnego zasiłku celowego. Organ uznał, że w odniesieniu do skarżącego taki przypadek szczególny występuje, a w związku z tym przyznał wnioskowane świadczenia. Takie stanowisko w ocenie Sądu należy uznać za trafne i nienaruszające granic uznania administracyjnego. Przy czym w kontrolowanym postępowaniu, przy rozważaniu zasadności przyznania zasiłku i ustalaniu jego wysokości organy pomocy społecznej uwzględniły wszystkie istotne okoliczności, a przyznana kwota stanowi pomoc dla skarżącego w pokryciu wskazanych we wniosku potrzeb związanych z koniecznością dofinasowania kosztów leczenia.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących wysokości przyznanego świadczenia podkreślić należy, że nawet spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek celowy z art. 39 u.p.s. nie powoduje powstania po stronie wnioskodawcy roszczenia o przyznanie tego świadczenia w wysokości, którą sam określi. Tym bardziej takiego roszczenie nie przysługuje osobie ubiegającej się o specjalny zasiłek celowy. Wprost przeciwnie – wnioskodawca musi liczyć się z tym, że organ – o ile przyzna świadczenia, to określi jego wysokość w innej kwocie, niż ta, którą oczekiwała osoba zainteresowana, czy też którą wskazała we wniosku. Organ, oceniając sytuację materialną danej osoby, może wybrać sposób i formę pomocy najbardziej adekwatną, zważając na ograniczone możliwości pomocy społecznej jako instytucji. Jednocześnie organ musi uwzględniać wysokość przyznanych już świadczeń i dokonać stosownego rozdziału środków tak, aby z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba potrzebujących, gdyż tylko takie postępowanie jest zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz zasadami wynikającymi z art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s. Ponadto pomoc społeczna ma na celu wspieranie w przezwyciężaniu trudności, a nie systematyczne zaspokajanie wszystkich potrzeb. Powszechnie wiadomo, że organy pomocowe, dysponując ograniczoną pulą środków finansowych, mają obowiązek zapewnienia realizacji zadań nie tylko fakultatywnych, ale i obligatoryjnych, w czasie trwania całego roku budżetowego. Wielkość środków, którymi dysponują organy pomocowe jasno wskazuje, iż nie jest możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych, potrzeb osób uprawnionych do świadczeń (vide: wyrok NSA z 19 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 1464/06; wyrok NSA z 25 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 624/07; wyrok NSA z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 698/16, dostępne w CBOSA).

Stwierdzić zatem należy, że zakres udzielonej skarżącemu pomocy nie jest konsekwencją wadliwych ustaleń faktycznych, jak podnosi jego pełnomocnik, lecz zastosowania prawa materialnego i miarkowania, na jego podstawie, zakresu udzielonej pomocy. Podkreślić przy tym należy, że organy nie kwestionują ani potrzeb skarżącego, ani jego trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej. Jak słusznie wskazał organ i co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy, skarżący został objęty pomocą w formie innych świadczeń, udzielonych mu w tym samym okresie. Ponadto fakt przyznania specjalnego zasiłku celowego zaskarżoną decyzją nie pozbawia skarżącego możliwości ubiegania się o wsparcie w kolejnych miesiącach.

Dodatkowo należy wyjaśnić, że zaskarżona decyzja dotyczyła zasiłku celowego specjalnego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów leków i leczenia, a nie na zakup obuwia zimowego, na co wskazał skarżący w samodzielnie sporządzonej skardze. W związku z tym ta kwestia pozostaje poza zakresem niniejszej sprawy.

Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji wynika, że organy oceniły strony sytuację materialną oraz potrzeby strony, a z drugiej własne możliwości finansowe i uznały, że nie istnieje możliwość przyznania stronie zasiłku celowego specjalnego w większym rozmiarze. Sąd nie miał zatem podstaw, aby zakwestionować stanowisko organów obu instancji co do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł o przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi w osobie radcy prawnego, na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2024 r. poz. 764).