Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2018r. sprawy ze skargi J. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę w całości.

J. La. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., wnosząc o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem, a nadto o zwrot kosztów procesu według norm przepisanych.

Zaskarżonym postanowieniem, na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 2017 r. o ustaleniu kosztów postępowania rozgraniczeniowego.

Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności.

Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy [...] orzekł o rozgraniczeniu pomiędzy nieruchomością nr [...] stanowiącą własność Gminy [...], dla której Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...] a nieruchomościami położonymi na terenie [...] w granicach tej działki, tj. nieruchomościami nr:

- [...] stanowiącej własność J. L., dla której Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą o numerze [...],

- [...] stanowiącej własność J. S., dla której Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą o numerze [...],

- [...] stanowiącej własność A. S., dla której Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą o numerze [...],

- [...] stanowiącej własność Województwa [...] pozostającej w trwałym zarządzie [...] Służby Dróg i Kolei we [...] , dla której Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą o numerze [...], oraz [...] stanowiącej własność Skarbu Państwa i pozostającej w trwałym zarządzie [...] Służby Dróg i Kolei we [...] , dla której Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą o numerze [...].

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm., dalej jako "p.g.k."), J. L. zażądała w ustawowym terminie przekazania sprawy sądowi powszechnemu. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2017 r. organ pierwszej instancji przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w [...].

Jednocześnie postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] ustalił koszty postępowania rozgraniczeniowego na kwotę 3567,00 zł. przy czym zobowiązał Gminę [...] do uiszczenia kwoty 1783,50 zł, a także A. S. oraz J. L. do zapłaty kosztów w wysokości po 891,75 zł. Postanowienie w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego zostało oprotestowane przez J. L., która zakwestionowała obowiązek uiszczenia wskazanej wcześniej kwoty. Po rozpoznaniu zażalenia przez organ drugiej instancji, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że przy ustalaniu kosztów postępowania rozgraniczeniowego organ pierwszej instancji winien obciążyć nimi wszystkich właścicieli nieruchomości, których przebieg granic został poddany badaniu w postępowaniu rozgraniczeniowym.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Burmistrz Miasta i Gminy [...] postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. ustalił koszty postępowania rozgraniczeniowego na kwotę 3567,00 zł, zobowiązując każdą ze stron do uiszczenia kwoty 713,40 zł na poczet czynności przeprowadzonych w związku z rozgraniczeniem nieruchomości. Od tego postanowienia żadna ze stron nie wywiodła zażalenia.

Wnioskiem z dnia [...] września 2017 r. J. L. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia, nieważności postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Wnioskodawczyni podniosła, że po uchyleniu postanowienia z dnia [...] lipca 2017 r. wydanego w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego i przekazaniu sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia na mocy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., na skutek jej żądania wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2017 r., sprawę przekazano Sądowi Rejonowemu w [...]. Zdaniem wnioskodawczyni w następstwie przekazania sprawy sądowi powszechnemu decyzja administracyjna z dnia [...] lipca 2017 r. utraciła byt prawny, dlatego też brak było podstawy prawnej do ponownego ustalenia i obciążenia stron kosztami postępowania rozgraniczeniowego przez Burmistrza Miasta i Gminy [...]. Jako podstawę prawną swojego żądania J. L. wskazała przepis art. 157 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie odnoszącym się do wydania postanowienia bez podstawy prawnej.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia Burmistrz Miasta i Gminy [...] , wskazując, że postanowienie to nie jest dotknięte żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ w uzasadnieniu podniósł, że kwestię dotyczącą ponoszenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego reguluje przepis art. 152 k.c., jednakże nie stanowi on samodzielnej i bezpośredniej podstawy prawnej ich rozliczenia. W myśl art. 152 k.c. właściciele gruntów sąsiadujących obowiązani są do współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych; koszty rozgraniczenia oraz koszty urządzenia i utrzymywania stałych znaków granicznych ponoszą po połowie. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ów przepis należy rozpatrywać w kontekście przepisów k.p.a., a to przepisu art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. odnoszącego się do obowiązku ponoszenia przez strony postępowania kosztów, które zostały poniesione na jej żądanie lub w jej interesie, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organu prowadzącego postępowanie, a także przepisu art. 263 § 1 k.p.a. dotyczącego zakresu kosztów podlegających rozliczeniu oraz przepisu art. 264 § 1 k.p.a., który nakłada na organ wydający decyzję w sprawie obowiązek jednoczesnego ustalenia kosztów postępowania, terminu i sposobu ich uiszczenia oraz osób zobowiązanych do ich poniesienia. Organ doszedł zatem do przekonania, że przepis art. 264 § 1 k.p.a. stanowi podstawę procesową wydania postanowienia w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego, zaś podstawą materialnoprawną tego orzeczenia jest art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., rozpatrywany łącznie z normą wynikającą z art. 152 k.c. Na poparcie takiego stanowiska organ powołał się na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2006 r. (I OPS 5/06), w której wyrażono pogląd, że organ administracji publicznej orzekając na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. o kosztach postępowania rozgraniczeniowego powinien uwzględniać normę art. 152 k.c., a zatem obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiednich nieruchomości, a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania. Nadto, odnosząc się do stanowiska przedstawicieli doktryny, organ wskazał, że o wydaniu decyzji (postanowienia) bez podstawy prawnej można mówić wtedy, gdy "nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych i postanowień, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne" (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 2017, s. 873). W ocenie Kolegium orzeczono o kosztach postępowania rozgraniczeniowego w oparciu o właściwą podstawę prawną, przy czym wydanego przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] postanowienia nie należy łączyć z wydaną wcześniej decyzją administracyjną. Postanowienie to - zdaniem organu - ma bowiem samodzielny byt i dotyczy kwestii incydentalnej niezwiązanej z istotą sprawy.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, wnioskiem z dnia [...] listopada 2017 r. J. L. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wnioskodawczyni podtrzymała dotychczasowe stanowisko, podnosząc jednocześnie, że przy rozpoznawaniu wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] września 2017 r. organ nie uwzględnił treści uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2014 r. (III CZP 48/14), która – w ocenie wnioskodawczyni – potwierdza w całości jej argumentację co do utraty bytu prawnego decyzji rozgraniczeniowej i związanym z tym brakiem podstawy prawnej do orzekania przez organ administracji publicznej o kosztach postępowania rozgraniczeniowego.

Na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. w całości podzieliło argumentację organu w składzie poprzednio orzekającym i utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia [...] listopada 2017 r. Organ ponownie dokonał oceny kwestionowanego przez wnioskodawczynię rozstrzygnięcia Burmistrza Miasta i Gminy [...], uznając, że postanowienie to nie jest obarczone żadną z wad wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w składzie ponownie rozpatrującym sprawę, postępowanie rozgraniczeniowe toczące się przed przekazaniem sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w [...] nie było bezkosztowe, zaś stosownie do brzmienia art. 264 § 1 k.p.a. Burmistrz Miasta i Gminy [...] miał obowiązek ustalenia kosztów tego postępowania oraz osób obowiązanych do ich poniesienia. Odnosząc się do powołanej przez wnioskodawczynię uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego organ wskazał, że jej treść nie przeczy stanowisku wyrażonemu przez Kolegium, albowiem, w jego ocenie, etap postępowania sądowego jest poprzedzony postępowaniem administracyjnym, zatem koszty postępowania rozgraniczeniowego powinny były ustalane odrębnie dla każdego z tych etapów.

Rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zostało oprotestowane przez J. L. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca podniosła, iż w jej ocenie doszło do naruszenia przepisu art. 156 § 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności postanowienia wydanego bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, mimo istnienia okoliczności uzasadniających takie rozstrzygnięcie, jak również, że naruszono przepis art. 33 ust. 3 p.g.k. poprzez wydanie postanowienia o ustaleniu kosztów postępowania rozgraniczeniowego, pomimo utraty bytu prawnego decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości w związku z przekazaniem sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w [...]. W uzasadnieniu skargi J. L. wskazała, że podstawą prawną ustalenia przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] kosztów postępowania rozgraniczeniowego były przepisy art. 263 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 264 § 1 k.p.a., jednakże, w jej ocenie, w konsekwencji przekazania sprawy do rozpoznania sądowi powszechnemu, a tym samym utraty bytu prawnego decyzji rozgraniczeniowej, brak było podstaw do ustalenia kosztów tego postępowania. Zdaniem skarżącej rozstrzygnięcie w tym zakresie winno zostać podjęte po zakończeniu postępowania przez sąd właściwy do rozpoznania sprawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi w całości, podnosząc, że przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w [...] oraz wiążąca się z tym utrata bytu prawnego przez decyzję rozgraniczeniową nie może mieć wpływu na prawidłowość wydania postanowienia w przedmiocie koszów postępowania rozgraniczeniowego. W ocenie organu ustalenie kosztów tego postępowania przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] było w pełni uzasadnione i prawnie dopuszczalne, mimo braku rozstrzygnięcia w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Istotą sądowej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne jest ocena legalności zaskarżonych aktów i czynności według stanu prawnego i faktycznego z daty ich podjęcia, przy czym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wyjątek od tej zasady wprowadza jedynie przepis art. 57a p.p.s.a. dotyczący skargi na interpretację przepisów prawa podatkowego, skargi na opinię zabezpieczającą oraz na odmowę jej wydania, w przypadku których sąd związany jest zarówno zarzutami skargi, jak i powołaną przez skarżącego podstawą prawną.

W niniejszym postępowaniu przedmiotem kontroli sądu było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., utrzymujące w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r., którym odmówiono stwierdzenia nieważności postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy [...] wydanego w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. W toku przeprowadzonej kontroli Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego ani procesowego, które dawałyby podstawę do uwzględnienia skargi.

W pierwszej kolejności, odnosząc się do zarzutów ujętych w skardze, należy wskazać, że postanowienie ustalające wysokość kosztów postępowania jest orzeczeniem odrębnym od decyzji załatwiającej sprawę i - jak słusznie wskazało Kolegium - postanowienie to ma samodzielny byt, bowiem dotyczy kwestii incydentalnej niezwiązanej z istotą sprawy (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 maja 2010 r., II OSK 880/09). Nie należy zatem - co czyni skarżąca - łączyć załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej z postanowieniem ustalającym wysokość kosztów prowadzonego postępowania, ponieważ to nie decyzja, a konkretny przepis obowiązującego prawa stanowi podstawę wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania. Przesłankę nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., należałoby zaś uznać za spełnioną w sytuacji, w której przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie zawierałyby podstawy do wydania określonego rozstrzygnięcia, przy czym brak ten musiałby mieć charakter obiektywny. Na marginesie wypada jedynie podkreślić, że niewskazanie przez organ podstawy prawnej bądź wskazanie mylnej podstawy, mimo jej rzeczywistego istnienia, nie skutkuje wystąpieniem wady określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W niniejszym postępowaniu podstawę materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia określa przepis art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym stronę obciążają te koszty postępowania, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że w administracyjnym postępowaniu rozgraniczeniowym znajduje także zastosowanie norma wynikająca z art. 152 k.c., wedle której właściciele gruntów sąsiadujących ponoszą koszty rozgraniczenia po połowie, albowiem spoczywa na nich obowiązek współdziałania przy rozgraniczeniu nieruchomości, jak również przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych. Tym samym organ administracji publicznej orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. powinien obciążyć kosztami rozgraniczenia właścicieli sąsiadujących nieruchomości na zasadach określonych w art. 152 k.c. W ocenie Sądu nie istnieją zatem okoliczności, które, wbrew twierdzeniom skarżącej, uzasadniałyby przyjęcie, że kwestionowane przez nią rozstrzygnięcie, obarczone jest wadą nieważności w postaci braku podstawy prawnej.

Żądanie przekazania sprawy sądowi powszechnemu, z którym może wystąpić strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granic spornych nieruchomości, kończy postępowanie administracyjne i rozpoczyna etap postępowania sądowego. Z chwilą przekazania sprawy przez organ administracji publicznej sądowi powszechnemu, postępowanie zaczyna toczyć się na nowo, bowiem przekazanie sprawy otwiera kognicję sądu w sprawach o rozgraniczenie nieruchomości. Jednakże sąd, któremu sprawa została przekazana do rozpoznania nie jest uprawniony do oceny i kontroli, czy pierwsza faza postępowania rozgraniczeniowego toczyła się bez naruszenia przepisów ustawy. Przedmiotem osądu w postępowaniu nieprocesowym pozostaje tylko przebieg granicy między gruntami w zakresie objętym żądaniem przekazania sprawy, przy uwzględnieniu przesłanek wskazanych w art. 153 k.c. Nadto, należy zauważyć, że decyzja administracyjna traci moc wiążącą w części objętej żądaniem przekazania sprawy sądowi, natomiast w części nieobjętej żądaniem przekazania staje się ostateczna. Po przekazaniu sprawy o kosztach postępowania sąd powszechny orzeka w oparciu o właściwe przepisy k.p.c., natomiast w zakresie orzeczenia o kosztach administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego władny jest organ administracji publicznej, który - stosownie do brzmienia art. 264 § 1 k.p.a. - obowiązany jest do ustalenia w drodze postanowienia wysokości kosztów postępowania, terminu i sposobu ich uiszczenia oraz osób zobowiązanych do ich poniesienia. Postanowienie w tym przedmiocie może być wydane przez organ jednocześnie z wydaniem decyzji, jak również i w okresie późniejszym, albowiem przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują negatywnych skutków w postaci niemożności obciążenia strony kosztami na późniejszym etapie, a więc już po wydaniu decyzji załatwiającej sprawę co do istoty. Zwrot "jednocześnie z wydaniem decyzji" zawarty w przywołanym przepisie stanowi w istocie zalecenie dla takiego właśnie postępowania organu, co nie oznacza, że organ już po wydaniu rozstrzygnięcia co do istoty sprawy nie może wydać postanowienia o kosztach postępowania (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2007 r., II GSK 137/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 maja 2014 r., II SA/Łd 1301/13).

W niniejszej sprawie organ wydał postanowienie ustalające wysokość kosztów postępowania jednocześnie z wydaniem decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości, jednakże postanowienie to zostało uchylone w całości ze względu na niewłaściwe obciążenie kosztami stron postępowania rozgraniczeniowego. Dokonując kontroli kwestionowanego postanowienia pod kątem zaistnienia przesłanek do stwierdzenia jego nieważności, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawidłowo oceniło, że rozstrzygnięcie Burmistrza Miasta i Gminy [...], które zapadło po ponownym rozpoznaniu sprawy, było prawnie dopuszczalne i zostało wydane w oparciu o właściwą podstawę prawną.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] trafnie podniosło, że postępowanie rozgraniczeniowe toczące się na skutek wniosku A. S. nie było postępowaniem bezkosztowym. W ocenie Sądu nie godzi się przyjąć, że przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w [...], w świetle istnienia obiektywnej potrzeby ustalenia przebiegu granicy ze względu na spór co do tego przebiegu, zwalniałoby strony postępowania rozgraniczeniowego od uiszczenia dotychczas wygenerowanych w toku tego postępowania kosztów bądź też przenosiłoby obowiązek ich ustalenia na sąd powszechny. Wbrew stanowisku skarżącej, słusznie wskazano w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, że pogląd oparty na treści uchwały Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 1987 r. (III CZP 37/87) stracił na aktualności, zważywszy na zmianę stanu prawnego. Zdaniem Sądu podzielić należy stanowisko, że nie ma obecnie przeszkód do ustalenia przez organ administracji publicznej w drodze postanowienia wysokości kosztów rozgraniczeniowego postępowania administracyjnego również w sytuacji, gdy nie rozstrzyga ono kwestii rozgraniczenia.

Koszty postępowania rozgraniczeniowego prowadzonego na podstawie przepisów ustawy p.g.k. zaliczyć należy do kosztów postępowania ponoszonych w interesie strony. Jak wskazuje się w orzecznictwie, pojęcia interesu w poniesieniu kosztów postępowania w rozumieniu art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. nie należy ograniczać jedynie do wąsko pojmowanych bezpośrednich korzyści w przeprowadzeniu postępowania rozgraniczeniowego wyrażających się w inicjatywie wszczęcia tego postępowania, ale dotyczy ono również interesu prawnego wynikającego z przepisów ustawy (art. 152 i art. 153 k.c.), jakim w tym przypadku jest ustalenie stabilnej granicy między sąsiadującymi nieruchomościami. Koszty tego postępowania nie mogą obciążać wyłącznie strony wnoszącej wniosek o rozgraniczenie, ale powinny obciążać właścicieli nieruchomości zgodnie z parytetem interesu.

W świetle powyższego, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania pozostaje okoliczność utraty mocy wiążącej przez decyzję organu administracji publicznej, zważywszy na uprzednie przekazanie sprawy sądowi powszechnemu. Decyzja o rozgraniczeniu nieruchomości, jak wskazano wcześniej, nie stanowi bowiem podstawy prawnej do wydania odrębnego orzeczenia jakim jest postanowienie ustalające koszty postępowania rozgraniczeniowego.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę w całości.

Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a.