W sprawie, skarżący w piśmie z 22 grudnia 2022 r. oświadczył m.in., że wnosi skargę na 3 postanowienia organu z 6 października 2022 r., zawiadomienie o przekroczeniu uprawnień, skargę na działanie organu samorządu i jego aparatu pomocniczego oraz na działanie tut. Sądu.
Zbiorcze uzasadnienie ww. środków w żaden sposób nie odnosiło się do treści postanowienia organu zaskarżonego w niniejszej sprawie.
W związku z powyższym wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, przez "określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego" i podanie przyczyny uzasadniającej wniesienie skargi.
W odpowiedzi skarżący w piśmie z 17 marca 2023 r. poza wskazaniem na datę i sygnaturę zaskarżonego postanowienia, podobnie jak w skardze, nie umieścił jakiejkolwiek treści odnoszącej się do zaskarżonego aktu. Podobnie jak poprzednio dywagował o "wieloletnich działaniach niezgodnych z prawem i działaniem na jego szkodę" przez organ odwoławczy i Sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej p.p.s.a.) wnoszący skargę ma obowiązek określenia w niej: "naruszenia prawa lub interesu prawnego". Powszechnie przyjmuje się, że obowiązek ten będzie spełniony, jeśli skarżący wskaże, chociażby w sposób bardzo ogólny, na czym – w jego ocenie – polega naruszenie prawa lub interesu prawnego w zaskarżonym akcie lub czynności (np. wyrok NSA z 28 lutego 2006 r., I OSK 528/05; CBOSA).
W sprawie, skarżący ani w skardze, ani też w piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, w żaden sposób nie nawiązał do przedmiotu i treści uzasadnienia zaskarżonego aktu. Zamiast tego powołał się zaś na bliżej nieokreślone, nader krytycznie przez skarżącego oceniane pod względem faktycznym i prawnym, działania organu odwoławczego i tut. Sądu, w innych sprawach lub sytuacjach, w których skarżący z organem i Sądem miał kontakt. W tym stanie rzeczy należy uznać, że skarżący pomimo wezwania, nie uzupełnił braku formalnego skargi. Nie przedstawił bowiem zarzutów odnoszących się do zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę, orzekając jak w sentencji.
