Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w spawie ze skargi kasacyjnej "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 grudnia 2019 r. sygn. akt I SA/Bk 360/19 w sprawie ze skargi "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 30 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Bk 360/19 oddalił skargę "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej jako: "Skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

W toku postępowania zainicjowanego skargą strony nie zostało wydane postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, w której zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając ten wniosek, Skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji może spowodować po stronie Skarżącej negatywne, a przy tym niemożliwe do odwrócenia skutki. Powołując się na treść decyzji Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z dnia [...] grudnia 2019 r., Skarżąca wskazała, że ciążą na niej zobowiązania do zapłaty kary pieniężnej w łącznej wysokości 16.500 zł oraz zaległości z tytułu podatku VAT w kwocie 31.117 zł, a sama Skarżąca nie posiada majątku przewyższającego kwotę zobowiązań. Ponadto, Skarżąca podniosła, że brak środków na prowadzenie przez Skarżącą bieżącej działalności może skutkować jej upadłością, a następnie wykreśleniem jej z rejestru przedsiębiorców (KRS) jeszcze przed prawomocnym zakończeniem przedmiotowego postępowania. Teoretyczna perspektywa zwrotu wyegzekwowanych środków natrafia więc w ocenie Skarżącej na praktyczne trudności, które czynią skrajnie nieprawdopodobnym założenie, że ewentualny zwrot w pełni zniweluje wszystkie negatywne konsekwencje wywołane przez uprzednią egzekucję.

II

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

W treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej jako: ,,p.p.s.a.") ustawodawca przewidział, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien zbadać czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r. o sygn. akt I GPS 1/07 (publ. ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 77) w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Z uwagi na to wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sformułowany w skardze kasacyjnej mógł zostać rozpoznany przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca nie udokumentowała swojej sytuacji finansowej, co pozwoliłoby na dokonanie oceny, czy wyegzekwowanie (przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego) kary pieniężnej doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody albo spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Powyższe okoliczności nie wynikają również z akt sprawy.

Dla wykazania okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. strona winna jest przedłożyć dokumenty obrazujące ponoszone przez nią wydatki bądź wskazujące na wysokość uzyskiwanych dochodów lub ich brak, jak również wyciągi z rachunków bankowych bądź wykaz aktualnych zobowiązań strony. Pamiętać bowiem należy, że Sąd podejmując rozstrzygnięcie musi mieć możliwość odniesienia się do pełnego materiału, pozwalającego zająć mu stanowisko odnośnie wystąpienia w sprawie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wskazane dokumenty stanowiłyby materiał dowodowy podlegający ocenie w tej sprawie. W sprawie niniejszej natomiast możliwość takiej analizy nie zachodzi z powodu nieprzedłożenia stosownych dokumentów i oświadczeń obrazujących aktualną kondycję finansową Skarżącej. Brak jest dokumentów, które uprawdopodobniałyby twierdzenia zawarte we wniosku.

Skarżąca wskazuje w nim jedynie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać trudne do odwrócenia skutki, dla prowadzonej przez nią działalności. Poza przywołaniem treści uzasadnienia decyzji Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z dnia [...] grudnia 2019 r. w zakresie analizy sytuacji finansowej dokonanej przez ten organ, Skarżąca nie popiera twierdzeń zawartych we wniosku dowodami obrazującymi dotychczasową oraz w szczególności aktualną sytuację finansową. Załączona do wniosku decyzja, z której wynika, że na Skarżącej ciążą zobowiązania do zapłaty kary pieniężnej w łącznej wysokości 16.500 zł oraz zaległości z tytułu podatku VAT w kwocie 31.117 zł, zaś ona sama nie posiada majątku przewyższającego kwotę zobowiązań nie jest wystarczającym dokumentem do oceny rzeczywistego stanu finansowego i majątkowego Skarżącej. Nadal nie jest jasne, czy i ewentualnie jakimi środkami Skarżąca dysponuje. Do wniosku nie przedłożono bowiem wyciągów z rachunków bankowych Skarżącej, czy też innych dokumentów źródłowych takich jak inne stałe wydatki Skarżącej, zestawienie zysków i strat, czy bilans na dzień złożenia wniosku, z których wynika, że kondycja finansowa Skarżącej uzasadnia objęcie ją ochroną tymczasową, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Jak już wcześniej zostało wskazane, we wniosku Skarżąca powoła się na wysoką łączną kwotę ciążących na niej zobowiązań wynikających z kary pieniężnej oraz zaległości z tytułu podatku VAT ustalonych przez Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu, których w jej ocenie, wykonanie może mieć wpływ na utratę płynności finansowej, a co za tym idzie skutkować upadłością prowadzonej przez Skarżącą działalności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego twierdzenia Skarżącej o wstrzymanie wykonania przedstawione w tym zakresie są gołosłowne i ogólnikowe. Nieprzedstawienie pełnego i rzeczywistego obrazu sytuacji finansowej Skarżącej skutkuje zatem uznaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny, że strona nie uprawdopodobniła okoliczności wystąpienia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest również podstaw do przyjęcia, że egzekucje nałożonej na Skarżącego kary pieniężnej doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody. Bez przedstawienia przez Skarżącą stosownych dokumentów w omawianym zakresie, nie jest możliwa ocena spełnienia przez Skarżącego przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

W związku z powyższym, należy zatem przyjąć, że Skarżąca nie wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku wykazania przesłanek występujących w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.