II SAB/Po 294/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-03-04	
Data wpływu	2025-12-01	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu	
Sędziowie	Arkadiusz Skomra
Jacek Rejman /sprawozdawca/
Tomasz Świstak /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6480
658	
Skarżony organ	Komendant Policji	
Treść wyniku	Zobowiązano do dokonania czynności	
Sentencja
Dnia 4 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędzia WSA Arkadiusz Skomra Asesor WSA Jacek Rejman (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 marca 2026 roku sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Policji do załatwienia wniosku J. K. z dnia 26 września 2025 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie opisanej w pkt I; III. stwierdza, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Komendanta Policji na rzecz skarżącego J. K. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Skarga J. K. (dalej również: wnioskodawca; skarżący; strona) na bezczynność Komendanta Policji (dalej również: Komendant wojewódzki; Komendant; organ) w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 26 września 2025 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej została wniesiona w następujących okolicznościach sprawy.

J. K. w piśmie z dnia 26 września 2025 r. zwrócił się do Komendanta Policji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902) - dalej: u.d.i.p. z wnioskiem o "udostępnienie wszystkich dokumentów, protokołów, raportów, notatek i ustaleń dotyczących lustracji wykonanej między lipcem a wrześniem 2025 r. na terenie Parku Miejskiego w [...], którą wykonali funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Policji [dalej również: KWP w [...]], dotyczącą m.in. »strefa zamieszkania«".

W wyniku rozpatrzenia przedmiotowego wniosku Komendant Policji skierował do skarżącego pismo z dnia 9 października 2025 r. (znak [...]), w którym stwierdził, że "[z]godnie z utrwalonym orzecznictwem sadów administracyjnych" dokumenty o charakterze roboczym, pomocniczym lub wewnętrznym, niewiążące w żadnej mierze organu oraz niestanowiące podstawy ostatecznego kierunku działania organu w konkretnej sprawie, nie stanowią informacji publicznej i "nie podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w u.d.i.p.". Odpowiedź ta została w dniu 10 października 2025 r. przesłana do skarżącego pocztą elektroniczną na adres e-mail wskazany we wniosku.

W dniu 18 listopada 2025 r. J. K. wystąpił ze skargą na bezczynność Komendanta Policji, wnosząc o: 1. "[z]obowiązanie Policji do wydania decyzji w odpowiedzi na (...) [jego] wniosek o udostępnienie informacji publicznej"; 2. "[s]twierdzenie, że Komendant dopuścił się rażącej bezczynności w zakresie (...) [jego] wniosku"; 3. zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że udzielona mu odpowiedź w piśmie z dnia 9 października 2025 r. nie jest decyzją administracyjną, o której mowa w art. 16 u.d.i.p., ponieważ brak w nim uzasadnienia, jakie dokumenty zostały sporządzone i w jakim celu; brak streszczenia, co konkretny dokument zawiera oraz dlaczego ten dokument nie podlega udostępnieniu w trybie przywołanej ustawy. Według strony, przytoczone ogólne stwierdzenie, że informacje wskazane we wniosku stanowią dokumentację o charakterze wewnętrznym, nie pozwala na jednoznaczną ocenę, czy sporządzone w sprawie dokumenty rzeczywiście nie podlegają udostępnieniu. Skarżący argumentował, że jeżeli w sprawie została sporządzona np. notatka służbowa, w której znajdują się informacje o przeprowadzonej lustracji publicznego parku miejskiego, ocena oznakowania strefy zamieszkania w tym parku, ustaleniach dotyczących działań Policji lub zaleceniach dla gminnych organów nadzoru nad drogami, byłaby to informacja publiczna, która podlegałaby jednak udostępnieniu. Dalej podniósł, że gdyby "Policja wydała decyzję administracyjną, w jej uzasadnieniu musiałyby znaleźć się informacje o dokumentach i podstawach odmowy, które podlegałyby ocenie przez WSA[,] czy wnioskowane dokumenty rzeczywiście nie są informacją publiczną, co pokazuje, że obecne pismo nie spełnia wymogów decyzji[,] co stanowi rażącą bezczynność". Na koniec stwierdził, że w tej sytuacji wnosi o "zobowiązanie organu do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej w odpowiedzi na (...) [jego] wniosek".

W odpowiedzi na skargę Komendant wojewódzki wniósł o: 1. oddalenie skargi; 2. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.

W uzasadnieniu Komendant, wskazując na stan faktyczny sprawy, przedstawił argumentację, która miała przemawiać za tym, że udzielona wnioskodawcy odpowiedź w piśmie z dnia 9 października 2025 r. stanowiła prawidłowe załatwienie wniosku z dnia 26 września 2025 r.

Organ wskazał m.in. na to, że rozpoznając przedmiotowy wniosek, ustalił, że policjant z Wydziału Ruchu Drogowego KWP w [...] w dniu 18 sierpnia 2025 r. sporządził notatkę służbową dotyczącą wyników lustracji miejsca w związku z zastosowanym oznakowaniem w Parku Miejskim w [...]. Wyjaśnił, że dokonawszy oceny treści przedmiotowej notatki, organ uznał, iż żądany dokument nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w związku z czym w dniu 10 października 2025 r. skierował do wnioskodawcy pismo znak [...] z dnia 9 października 2025 r. w tym przedmiocie.

Komendant wojewódzki zwrócił uwagę "na ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych", wedle którego dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy o dostępnie do informacji publicznej jest dokument stanowiący oświadczenie wiedzy oraz skierowany na zewnątrz, co m.in. odróżnia go od dokumentu wewnętrznego, tj. takiego, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych.

Według Komendanta, biorąc pod uwagę treść notatki służbowej, a także okoliczności, że została ona przekazana Komendantowi Powiatowemu Policji w [...] celem dalszego służbowego wykorzystania, należało uznać, że notatka ta nie ma charakteru dokumentu urzędowego, jest natomiast dokumentem wewnętrznym, który w świetle powyższych rozważań nie podlega udostępnieniu "w trybie i na zasadach" ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Odnosząc się do formy załatwienia wniosku (udzielonej odpowiedzi), organ stwierdził, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega rozpatrzeniu w drodze czynności materialno-technicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. lub decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). W sytuacji, gdy żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, wówczas brak jest podstaw do wydawania decyzji administracyjnej i należy jedynie poinformować wnioskodawcę w formie pisma, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej. Podobnie jest w przypadku, gdy wprawdzie żądana informacja jest informacją publiczną, jednakże organ nią nie dysponuje – nie ma wówczas obowiązku wydawania decyzji, a wystarczające jest poinformowanie wnioskodawcy pismem o tym fakcie. W związku z tym, skoro Komendant uznał, że dokument żądany przez wnioskodawcę nie stanowi informacji publicznej, to organ poinformował skarżącego o tym fakcie "w drodze czynności materialno-technicznej (kierując pismo do wnioskodawcy), dochowując ustawowego terminu".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana z urzędu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143) - dalej: p.p.s.a.

Kontrola przez sądy administracyjne działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów (art. 3 § 1 i 2 pkt 8 p.p.s.a.). Zakres kontroli sądu w sprawach na bezczynność organu w załatwieniu sprawy sprowadza się do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze wydania określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego bądź podjęcia czynności materialno-technicznej oraz czy wydanie określonego aktu prawnego nastąpiło w ustawowo określonym terminie. W myśl art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

W sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny bada, czy żądanie zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego w ustawie do udostępnienia informacji publicznych, a także czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Poza tym sąd administracyjny musi ocenić: jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku; czy zostały dokonane w wymaganej formie, zaś jeśli udzielono żądanej informacji – czy została ona udzielona w pełni, a więc, czy podmiot zobowiązany wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą (por. np. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 3109/12 – wszystkie przywołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internecie pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność organu polega na tym, że organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany tą ustawą, wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej, przy czym w myśl art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Nie ulega wątpliwości w niniejszej sprawie, że Komendant Policji jest organem władzy publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

W dalszej kolejności należy wyjaśnić, że termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 od dnia doręczenia adresatowi wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie jest w stanie dotrzymać terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powinien zawiadomić wnioskodawcę w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku o fakcie uchybienia terminowi do udzielenia informacji publicznej, z jednoczesnym podaniem przyczyn opóźnienia i wskazaniem terminu, w którym udostępni informację, nie dłuższym jednak niż dwa miesiące od złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

Z okoliczności ujawnionych w aktach sprawy wynika, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej, skierowany do Komendanta wojewódzkiego za pomocą poczty elektronicznej (e-mail), wpłynął do organu w dniu 26 września 2025 r. i od tego dnia rozpoczął się bieg terminu do udzielenia żądanych informacji. Odpowiedzi udzielono zaś wnioskodawcy w dniu 10 października 2025 r., przesyłając pismo z dnia 9 października 2025 r. znak [...]

Zachowano zatem termin, o którym mowa w przywołanych przepisach. Niemniej jednak należało w takich warunkach ocenić, czy pismo z dnia 9 października 2025 r. stanowiło prawidłową reakcję na wniosek skarżącego. To z kolei wymagało odpowiedzi na pytanie, czy informacje, których udostępnienia domagał się skarżący we wniosku z dnia 26 września 2025 r. dotyczyły informacji publicznej.

Nie kwestionując przedstawionych przez organ w piśmie z dnia 9 października 2025 r., jak też w odpowiedzi na skargę ogólnych poglądów dotyczących charakteru dokumentu wewnętrznego, Sąd podkreśla, że trzeba przede wszystkim mieć zawsze na uwadze przedmiot (materię) danego dokumentu i jego znaczenie jako informacji o działaniu danego podmiotu publicznego.

Oczywiście, orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje na rozróżnienie dokumentów urzędowych i wewnętrznych. Przyjmuje się, że dokumentem wewnętrznym jest dokument, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. Dokument taki może służyć wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu, może określać zasady ich działania w określonych sytuacjach, może też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu. Organy władzy publicznej przed podjęciem decyzji i działań zbierają bowiem niezbędne informacje, uzgadniają stanowiska, wytwarzając w toku tych działań dokumenty robocze. Dlatego od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się "dokumenty wewnętrzne", służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, lecz nie są wiążące co do sposobu załatwienia sprawy. Nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu i nie stanowią informacji publicznej (por. np. wyroki NSA z dnia: 15 lipca 2022 r. sygn. akt III OSK 1361/21, 2 września 2022 r. sygn. akt III OSK 1529/21, 6 września 2022 r. sygn. akt III OSK 1563/21 i 28 września 2022 r. sygn. akt III OSK 1853/21 - przywołane w wyroku NSA z dnia 11 czerwca 2025 r. sygn. akt III OSK 1483/24; z najnowszego orzecznictwa - wyrok NSA z dnia 6 lutego 2026 r. sygn. akt III OSK 739/25).

Konsekwencją takiego poglądu jest przyjęcie, że część dokumentów służących jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego, pomimo że związana jest z jego działalnością, nie jest informacją publiczną i nie podlega ujawnieniu (por. np. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 3335/21).

W niniejszej sprawie oczywisty jest fakt, że w związku z wykonaniem przez funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego KWP w [...] czynności służbowych w postaci lustracji terenu Parku Miejskiego w [...] i zapoznania się z zastosowanym oznakowaniem drogowym, sporządzono w dniu 18 sierpnia 2025 r. notatkę służbową dokumentującą wyniki przedmiotowej lustracji. Notatka ta dokumentuje ustalenia na podstawie informacji wynikających ze stanu faktycznego oznakowania drogowego oraz dokumentacji zebranej w sprawie, tj. projektu organizacji ruchu sporządzonego w związku z wyznaczeniem miejsc postojowych przy budynku pałacu w Parku Miejskim w [...], m.in w zakresie oznakowania wyznaczającego obszar strefy zamieszkania, zdefiniowanej w art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1251 ze zm.), jak też analizy dokumentacji projektowej zarządcy terenu w zakresie m.in. tej jego części, która wchodzi w skład strefy zamieszkania, a została uznana za drogę wewnętrzną w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2025 r., poz. 889).

W przedmiotowej notatce wskazano na określone rozwiązania w zakresie zastosowania oznakowania drogi, które należałoby wdrożyć celem wyeliminowania możliwości występowania rozbieżności interpretacyjnych co do sposobu zachowania się uczestników ruchu w miejscu obowiązywania strefy zamieszkania.

Niewątpliwie zatem, jakkolwiek notatka służbowa skierowana jest do Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KWP w [...], to finalnym adresatem odpowiednich wytycznych czy rekomendacji wynikających z ustaleń przedmiotowej lustracji będzie właściwy zarządca terenu, na którym realizowany jest ruch drogowy zgodny z projektem organizacji ruchu. Wniosku takiego nie zmienia stanowisko wyrażone w piśmie Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KWP w [...] z dnia 6 października 2025 r. znak [...], w którym stwierdzono, że przedmiotowa notatka służbowa została sporządzona po dokonanej lustracji miejsca w związku z zastosowanym oznakowaniem w Parku Miejskim w [...], a dokumentacja ta "została wytworzona na użytek wewnętrzny Policji i przekazana za pismem do Komendy Powiatowej Policji w [...] celem służbowego wykorzystania".

W orzecznictwie przedstawiane jest stanowisko, że informacja dotycząca organizacji ruchu na drodze – niezależnie do tego, czy ma ona charakter drogi publicznej czy też drogi wewnętrznej – stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. (por. np. wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2024 r. sygn. akt IV SAB/Wr 486/23 oraz IV SA/Wr 8/25 z dnia 29 kwietnia 2025 r. - i powołane tam stanowisko judykatury, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 31 lipca 2025 r. sygn. akt II SAB/Po 181/25).

Jak wynika z § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. z 2017 r., poz. 784), projekt organizacji ruchu to dokumentacja sporządzona w celu zatwierdzenia stałej, zmiennej albo czasowej organizacji ruchu przez właściwy organ zarządzający ruchem albo właściwy podmiot zarządzający drogą wewnętrzną. Natomiast działania, o których mowa w § 2 ust. 1, tj. działania w zakresie zarządzania ruchem, realizują odpowiednio do kompetencji – organ zarządzający ruchem, podmiot zarządzający drogą wewnętrzną, zarząd drogi, organ sprawujący nadzór nad zarządzaniem ruchem, Policja, Żandarmeria Wojskowa lub wojskowe organy porządkowe (§ 2 ust. 2 rozporządzenia). Organ zarządzający ruchem albo podmiot zarządzający drogą wewnętrzną właściwy dla danej drogi nie tylko po rozpatrzeniu złożonego projektu organizacji ruchu zatwierdza organizację ruchu, ale również współpracuje w zakresie organizacji ruchu i jego bezpieczeństwa z innymi podmiotami zarządzającymi drogą wewnętrzną, organami zarządzającymi ruchem, zarządami dróg i zarządcami infrastruktury kolejowej, Policją oraz innymi jednostkami (§ 3 ust. 1 i 1a i § 6 ust. 1 rozporządzenia). W przypadku drogi wewnętrznej objętej strefą zamieszkania albo strefą ruchu organ sprawujący nadzór nad zarządzaniem ruchem podejmuje, na podstawie wniosku zainteresowanego podmiotu złożonego do tego organu, działania w zakresie określonym w ust. 2 pkt 1 (§ 3 ust. 3 rozporządzenia).

Złożony przez skarżącego wniosek dotyczy kwestii związanych z szeroko pojętym zagadnieniem organizacji ruchu drogowego i nadzoru nad tym ruchem – w tym wypadku na obszarze strefy zamieszkania na terenie Parku Miejskiego w [...] – zatem informacje, których udostępnienia domagał się skarżący, mogą posiadać walor informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.

W przekonaniu Sądu taki charakter ma przede wszystkim powyższa notatka służbowa z dnia 18 sierpnia 2025 r. Nie jest to wyłącznie dokument o "roboczym" charakterze, gdyż został przekazany do Komendy Powiatowej Policji w [...] celem służbowego wykorzystania, a w dokumencie tym wskazano na określone wnioski w zakresie organizacji ruchu, w tym dotyczące oznakowania strefy zamieszkania z drogą wewnętrzną. Notatka ta zawiera zatem w sobie niezbędny komponent "oficjalności", gdyż nie została sporządzona tylko na potrzeby działalności podmiotu, który ją wytworzył, oraz finalnie informacje utrwalone w tym dokumencie będą przedstawiać stanowisko organu na zewnątrz, tj. względem zarządzającego ruchem na terenie drogi wewnętrznej.

Podsumowując, interesujące wnioskodawcę informacje i dokumenty zasadniczo wpisują się w przesłankę dotyczącą informacji o trybie działania władz publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.). Chodzić tu jednak może jedynie o te dokumenty spośród, jak to ujęto we wniosku – "dokumentów, protokołów, raportów, notatek i ustaleń dotyczących lustracji", które bezpośrednio dotyczą wniosków (ustaleń, wyników) przedmiotowej lustracji utrwalonych w formie notatki urzędowej z dnia 18 sierpnia 2025 r., jak też realizacji wyników przedmiotowej lustracji poprzez uzewnętrznienie stanowiska organu – czy to bezpośrednio, czy też za pośrednictwem innej (właściwej miejscowo) jednostki Policji – względem właściwego zarządcy drogi lub innego organu współdziałającego w sprawie zarządzania ruchem drogowym na danym terenie.

W konsekwencji uznać należało, że Komendant wojewódzki dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 26 września 2025 r., skoro w sposób błędny uznał, że przedmiotowa notatka z dnia 18 sierpnia 2025 r. nie stanowi informacji publicznej, o czym też poinformował skarżącego w piśmie z dnia 9 października 2025 r. W związku z tym Sąd zobowiązał organ do załatwienia przedmiotowego wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. O powyższym Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. w pkt I i II sentencji wyroku.

Z kolei w pkt III wyroku Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że przypisana organowi bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Oceniając tę kwestię, Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia obywatela i jawnego braku woli załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia.

W niniejszej sprawie nie sposób dopatrzyć się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaniechanie organu było zamierzone czy też miało na celu utrudnienie skarżącemu dostępu do informacji publicznej. Z akt sprawy oraz wyjaśnień organu zawartych w odpowiedzi na skargę wynika, że brak udostępnienia informacji stanowił wynik przyjęcia określonej kwalifikacji prawnej informacji żądanej przez wnioskodawcę, jako dotyczącej dokumentów wyłącznie o charakterze wewnętrznym. Niewątpliwie nieudzielenie informacji publicznej nie było w tym wypadku działaniem celowym, skoro organ sprawnie podjął działania bezpośrednio służące załatwieniu wniosku skarżącego i terminowo udzielił odpowiedzi na ten wniosek, jednakże ostatecznie nie udostępnił skarżącemu żądanej informacji z uwagi na błąd co do kwalifikacji prawnej określonego dokumentu. Wobec tego, mimo że ostatecznie Komendant popadł w stan zawinionej zwłoki w załatwieniu sprawy, to Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że bezczynność ta miała charakter rażącego naruszenia prawa.

W następnej kolejności Sąd wyjaśnia, że w związku z przypisaną organowi bezczynnością w załatwieniu sprawy, która nie nosiła znamion rażącego naruszania prawa, należało uznać, że z tych samych przyczyn brak jest podstaw do zastosowania środków prawnych w postaci zasądzenia sumy pieniężnej lub grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Wymierzenie grzywny jest bowiem wyłącznie wtedy możliwe i uzasadnione, gdy sąd stwierdzi wystąpienie najwyższego stopnia bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania, tj. mającego cechy rażącego naruszenia prawa, co – jak już wyżej zostało wyjaśnione – finalnie nie miało miejsca w tej sprawie (patrz: wyrok NSA z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 2166/14). Poza tym podkreślić należy, że nawet w przypadku stwierdzenia, iż bezczynność organu miała postać kwalifikowaną ustawodawca nie zobowiązał sądu do automatycznego wymierzenia organowi grzywny czy przyznania każdemu skarżącemu sumy pieniężnej, lecz jedynie pozostawił to uznaniu sądu. Jest to zatem dyskrecjonalne uprawnienie sądu administracyjnego.

Mając na uwadze cel, któremu służy przyznane sądowi administracyjnemu uprawnienie do wymierzenia grzywny lub przyznania sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania tego rodzaju dodatkowych środków prawnych.

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w punkcie IV wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając wynik sprawy i poniesione koszty, niezbędne do celowego dochodzenia swoich praw przez stronę w tej sprawie. Na zasądzoną od organu na rzecz strony skarżącej kwotę zwrotu kosztów postępowania składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 zł.