II SAB/Wr 503/24 - Postanowienie

Data orzeczenia	2024-06-27	
Data wpływu	2024-05-23	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu	
Sędziowie	Halina Filipowicz-Kremis /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	*Odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2023 nr 0 poz 1634;  art. 58 par. 1 pkt 6; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi O. M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę.	
Uzasadnienie
Skargą z 23 kwietnia 2024 r. (data stempla pocztowego) O. M. (dalej: skarżąca, strona skarżąca) reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zakwestionowała bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy.

Z akt sprawy wynika, że Wojewoda Dolnośląski (którego opieszałość zaskarżono) wydał w sprawie decyzję (Nr SOC-PCIII.6151.1.5620.2023.DD) 28 lutego 2024 r. udzielającą skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy do 28 lutego 2027 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2023, poz. 735 ze zm.) - dalej jako k.p.a. Z treści przywołanej definicji normatywnej wynika, że organ jest bezczynny jeśli nie załatwi sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określonych w pkt. 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, Wojewoda Dolnośląski 28 lutego 2024 r wydał decyzję w sprawie z wniosku skarżącej z 17 lipca 2023 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy (decyzja została doręczona pełnomocnikowi ustanowionemu na etapie postępowania administracyjnego 11 marca 2024 r.). Natomiast 23 kwietnia 2024 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik strony skarżącej wywiódł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego.

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r. wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.

Podsumowując, okoliczność, że strona skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego po wydaniu przez organ decyzji stanowi przeszkodę uniemożliwiającą merytoryczne rozpoznanie niniejszej skargi.

Wobec tego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.