Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Sławomir Kozik, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 14 lipca 2026 r. sprawy ze skargi E.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 6 lutego 2026 r., nr 2201-IEW.4123.69.2025/EP w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki oddala skargę

E Sp. z o.o. nie uregulowała podatku od towarów i usług za okresy od marca do maja, lipiec, od września do grudnia 2021 r., od stycznia do lutego i od maja do sierpnia 2022 r. (wynikającego z deklaracji i korekt deklaracji), w konsekwencji czego powstały zaległości podatkowe w rozumieniu art. 51 ustawy Ordynacja podatkowa oraz odsetki od tych zaległości, a w wyniku ich egzekucji także koszty postępowania egzekucyjnego.

W dniu 17 czerwca 2025 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kartuzach wszczął postępowanie (postanowieniem nr 2210-SEW.4123.15.2025 z 29 maja 2025 r.) w sprawie orzeczenia odpowiedzialności E. K. jako byłego członka zarządu E Sp. z o.o., solidarnej ze Spółką za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okresy od marca do maja, lipiec, od września do grudnia 2021 r., od stycznia do lutego i od maja do sierpnia 2022 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego.

Dnia 2 września 2025 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kartuzach wydał decyzję nr 2210-SEW.4123.15.2025 w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności E. K. podatkowej za ww. należności. Decyzja ta została doręczona 8 września 2025 r..

E. K. złożyła (z zachowaniem ustawowego terminu) odwołanie od ww. decyzji do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku decyzją z 6 lutego 2026 r. nr 2201-IEW.4123.69.2025/EP utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kartuzach z 2 września 2025 r. nr 2210-SEW.4123.15.2025.

W uzasadnieniu tej decyzji przypomniano, że osoby trzecie odpowiadają za zaległości podatkowej odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych i koszty postępowania egzekucyjnego (art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 i 4 Ordynacji podatkowej, dalej O.p.).

Postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego, w przypadku, gdy tytuł wykonawczy został wystawiony na podstawie deklaracji podatkowej (art. 108 § 2 pkt 3 O.p.).

W ocenie organu, w rozpatrywanej sprawie spełnione zostało powyższe kryterium. Postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej zostało bowiem wszczęte 17 czerwca 2025 r., natomiast postępowanie egzekucyjne dotyczące zaległości E Sp. z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za okresy od marca do maja, lipiec, od września do grudnia 2021 r., od stycznia do lutego i od maja do sierpnia 2022 r. zostało wszczęte na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych wystawionych na podstawie deklaracji przez wierzyciela i przekazanych organowi egzekucyjnemu.

Organ przypomniał także, że odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe spółki z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (art. 116 §2i§4 O.p.).

Z akt sprawy oraz Krajowego Rejestru Sądowego (nr (...) wynika, że E. K. pełniła obowiązki członka zarządu E Sp. z o.o. od 11 czerwca 2014 r. (akt notarialny Rep. A. nr ...) do 9 listopada 2022 r. (uchwała nr 2 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z 9 listopada 2022 r. akt notarialny Rep. A. nr ...). Zatem pełniła obowiązki członka zarządu E Sp. z o.o. w czasie, w którym upływał termin płatności podatku od towarów i usług za okresy od marca do maja, lipiec, od września do grudnia 2021 r., od stycznia do lutego i od maja do sierpnia 2022 r..

Kolejno organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec E Sp. z o.o. nie ustalono majątku, z którego można byłoby skutecznie zaspokoić zaległości tej Spółki w podatku od towarów i usług za okresy od marca do maja, lipiec, od września do grudnia 2021 r., od stycznia do lutego i od maja do sierpnia 2022 r..

Z akt sprawy wynika, że w wyniku zajęcia rachunku bankowego Spółki w Bank S.A. nie zaspokojono zaległości będących przedmiotem niniejszego postępowania. E Sp. z o.o. nie posiada nieruchomości, pojazdów, wierzytelności oraz innych praw majątkowych. Spółka ostatnią deklarację N/AT-7 w której wykazała sprzedaż złożyła za sierpień 2022 r..

W dniu 29 października 2024 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kartuzach postanowieniem nr 2210-SEE-7113.1.2024.5350 umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku E Sp. z o.o. z uwagi na brak majątku, z którego mogłaby być przeprowadzona skuteczna egzekucja. Ponadto 2 czerwca 2025 r. Sąd Rejonowy Gdańsk- Północ w Gdańsku postanowieniem wszczął z urzędu wobec E Sp. z o.o. postępowanie o rozwiązanie spółki bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego i wykreślenie z Rejestru Przedsiębiorców.

Zatem egzekucja z majątku Spółki okazała się w całości bezskuteczna, bowiem Spółka nie posiadała majątku z którego można byłoby skutecznie zaspokoić zaległości będące przedmiotem niniejszego postępowania.

Odnosząc się do przesłanki z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. organ stwierdził, że ze sprawozdań finansowych Spółki złożonych za lata 2018-2020 wynika, że zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień 2021 r., pierwsze nieuregulowane zobowiązanie powstało z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2021 r.).

Uznano zatem , że podstawy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości wystąpiły z dniem 27 sierpnia 2021 r., ponieważ był to pierwszy dzień po upływie trzech miesięcy od opóźnienia w zapłacie jej drugiego z kolei zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień 2021 r.. Zatem zarząd E Sp. z o.o. powinien w 30 - dniowym terminie wskazanym ustawą prawo upadłościowe i naprawcze tj. licząc od 27 sierpnia 2021r. podjąć kroki zmierzające do ogłoszenia upadłości Spółki. Pomimo tego, jak wynika z akt sprawy, Spółka nie zgłosiła wniosku o ogłoszenie upadłości.

Wskazano także, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i przed organem odwoławczym, strona nie uprawdopodobniła, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie nastąpiło bez jej winy.

W trakcie toczącego się postępowania nie wskazała także mienia należącego do E Sp. z o.o., z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Przypomniano, że strona w odwołaniu wskazała, że 29 marca 2021 r. złożyła rezygnację z funkcji członka zarządu. Zgromadzenie Wspólników odbyło się zgodnie z art. 240 Kodeksu spółek handlowych, na Zgromadzeniu był reprezentowany cały kapitał zakładowy i nikt nie wniósł sprzeciwu, dlatego przyjęcie rezygnacji i odwołanie z członkostwa w zarządzie jest skuteczne i nie odpowiada za zobowiązania spółki powstałe po tej dacie. Do akt sprawy załączyła:

- dwie kopie uchwały nr 4 zgromadzenia wspólników E Sp. z o.o. które odbyło się 29 marca 2021 r. Na jednej kopii lista obecności osób uczestniczących w Zgromadzeniu Wspólników zawiera tylko pozycję nr 1 z podpisem strony. Druga kopia tej samej uchwały zawiera dwie pozycje tj. pozycję nr 1 z podpisem strony i pozycję nr 2 z podpisem R. K.,

- kopię oświadczenia z 29 marca 2021 r., że w związku ze zbyciem udziałów strona zrezygnowała z pełnienia funkcji członka zarządu i została odwołana uchwałą Zgromadzenia Wspólników podjętą przed zbyciem udziałów oraz oświadczenia Pana R. M., który jako większościowy udziałowiec E Sp. z o.o. przyjmuje informację o rezygnacji i odwołaniu strony z pełnienia funkcji członka zarządu i zobowiązuje się do ustanowienia nowego zarządu i do zgłoszenia zmian w Sądzie Rejonowym,

- kopię umowy sprzedaży zawartą w dniu 29 marca 2021 r. z której wynika, że strona sprzedaje ogół praw i obowiązków w E Sp. z o.o. R. M. i zobowiązuje się dokonać wszelkich niezbędnych, wymaganych przez prawo czynności faktycznych i prawnych koniecznych do skutecznego przeniesienia własności udziałów na rzez R. M.

Organ uznał, że z kopii przedłożonej dokumentacji wynika zatem, że strona oświadczyła, że 29 marca 2021 r. zrezygnowała z pełnienia funkcji w Zarządzie E Sp. z o.o. w związku ze zbyciem udziałów, ale przed ich zbyciem zwołała Zgromadzenie Wspólników, które rzekomo przyjęło rezygnację i podjęło uchwałę o odwołaniu jej z zarządu. Tego samego dnia tj. 29 marca 2021 r. zawarła umowę sprzedaży ogółu praw i obowiązków w E Sp. z o.o. i oświadczyła, że zbyła wszystkie posiadane udziały w Spółce. Tymczasem z przekazanej przez Sąd Rejonowy Gdańsk - Północ VIII Wydział Gospodarczy dokumentacji, w tym umowy zbycia udziałów wynika, że jeszcze w październiku 2022 r. w posiadaniu strony była większość (48 z 50) udziałów E Sp. z o.o. i niniejsze udziały zostały przez nią zbyte dopiero 13 października 2022 r. Podobnie jeszcze w listopadzie 2022 r. była członkiem zarządu tej Spółki bowiem jak wynika z wiarygodnych dokumentów wynika, że Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki, na którym (uchwałą nr 2) odwołano ją z funkcji dotychczasowego Prezesa zarządu odbyło się dopiero 9 listopada 2022 r., co potwierdza załączony do akt sprawy akt notarialny z 9 listopada 2022 r. Zatem informacje wynikające z przedłożonej przez stronę kopii dokumentacji stoją w sprzeczności z informacjami wynikającymi z dokumentacji przekazanej przez Sąd Rejonowy Gdańsk - Północ VIII Wydział Gospodarczy. Poza tym procedura przeniesienia praw i obowiązków została unormowana w art. 10 Kodeksu spółek handlowych i dotyczy spółek osobowych, a nie kapitałowych. Zatem faktyczna sprzedaż udziałów nastąpiła "umową zbycia udziałów" zawartą 9 listopada 2022 r., a nie umową "sprzedaży ogółu praw i obowiązków w E Sp. z o.o." zawartą 29 marca 2021 r. Dlatego też niewiarygodne są oświadczenia z 29 marca 2021 r., z których wynika, że w związku ze zbyciem wszystkich posiadanych udziałów strona zrezygnowała z pełnieni funkcji członka zarządu oraz R. M. jako większościowego udziałowca w E Sp. z o.o.. W związku z tym, w ocenie organu z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że pełniła jednoosobowo obowiązki członka zarządu E Sp. z o.o. w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązań tej Spółki w podatku od towarów i usług za okresy od marca do maja, lipiec, od września do grudnia 2021 r., od stycznia do lutego i od maja do sierpnia 2022 r..

Dlatego uznano, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kartuzach nie naruszył wskazanych w odwołaniu przepisów a wszystkie fakty i okoliczności mające miejsce w niniejszej sprawie, istotne z punktu widzenia możliwości dokonania prawidłowego rozstrzygnięcia i orzeczenia solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. zostały należycie wyjaśnione i ocenione.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 6 lutego 2026 r., nr 2201-IEW.4123.69.2025/EP - utrzymujące w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kartuzach z dnia 2 września 2025 r., nr 2210-SEW.4123.15.2025 orzekającej o odpowiedzialności skarżącej jako byłego członka zarządu E sp. z o.o. (dalej: Spółka), solidarnej ze Spółką, za zaległości podatkowe tej Spółki. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest:

1) art. 107 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2025.111; dalej O.p.) w zw. art. 116 § 1 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy z materiału dowodowego bezpośrednio wynika, że E. K. nie pełniła funkcji członka zarządu w Spółce w momencie powstania zaległości podatkowych (tj. od kwietnia 2021 roku);

2) art. 65 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. 2025 r. poz. 1071; dalej KC) w zw. z art. 2 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks Spółek Handlowych (Dz. U. 2024.18; dalej KSH), art. 202 § 4 KSH oraz art. 254 § 1 KSH poprzez niesłuszne odmówienie uznania skuteczności czynności prawnych dokonanych w dniu 29 marca 2021 r., w szczególności umowy zbycia udziałów, oświadczenia o rezygnacji z funkcji członka zarządu oraz uchwały zgromadzenia wspólników o odwołaniu skarżącej z zarządu, w sytuacji gdy z ich treści oraz całokształtu okoliczności sprawy jednoznacznie wynika ich ważność i skuteczność,

3) art. 202 § 4 ustawy z 15 września 2000 r. KSH poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie i brak uznania, że E. K. została prawidłowo odwołana z zarządu Spółki, w sytuacji gdy z materiału dowodowego bezpośrednio wynika, że E. K. została odwołana uchwałą zgromadzenia wspólników Spółki z dnia 29 marca 2021 r.;

4) art. 202 § 6 KSH i art. 2331 KSH poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że E. K. nie zrezygnowała prawidłowo z roli członka zarządu Spółki, w sytuacji, gdy E. K. przestała być członkiem zarządu na skutek potwierdzenia jej rezygnacji i jej odwołania poprzez uchwałę zgromadzenie wspólników Spółki;

5) art. 240 KSH poprzez jego nieprawidłowe niezastosowanie i oczekiwanie przedłożenia przez E. K. zaproszenia na zgromadzenie wspólników, w sytuacji gdy w przypadku obecności wszystkich wspólników, zgromadzenie to może odbyć się bez formalnego zwołania;

6) art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p. poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie i nieuznanie, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki nastąpiło bez winy E. K., w sytuacji gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że E. K. nie miała realnej możliwości oceny sytuacji finansowej Spółki, nie uczestniczyła w prowadzeniu spraw Spółki i nie mogła złożyć wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki zarzut ewentualny na wypadek uznania przez Sąd, że E. K. była członkiem zarządu Spółki w okresie od kwietnia 2021 do listopada 2022);

II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1) naruszenie art. 122 § 1 O.p., w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez nieprawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego i niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego poprzez:

i) błędną ocenę dowodów w postaci dokumentów dot. rezygnacji i odwołania E. K. 29 marca 2021 roku oraz uznanie, że w przedmiotowej sprawie doszło do nieskutecznej rezygnacji E. K. z pełnienia funkcji członka zarządu spółki oraz, że E. K. pełniła funkcję członka zarządu do dnia 9 listopada 2022 roku w sytuacji gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że E. K. przestała pełnić funkcję członka zarządu z dniem 29 marca 2021 roku na skutek potwierdzenia jej rezygnacji i jej odwołania uchwałą zgromadzenia wspólników Spółki z dnia 29 marca 2021 roku;

ii) uznanie, że E. K. nie dołączyła żadnego dokumentu potwierdzającego, że złożyła rezygnację z funkcji członka zarządu Spółki wspólnikom, w sytuacji gdy informacja ta była znana wspólnikom, co potwierdza protokół ze zgromadzenia wspólników z dnia 29 marca 2021 roku, a nowy wspólnik - R. M., który nabył udziały po odbytym zgromadzeniu wspólników, potwierdził otrzymanie tej informacji;

iii) brak uznania, że w przedmiotowej sprawie doszło do spełnienia przesłanki egzoneracyjnej z art. 116 § 1 pkt 1) lit. b) O.p. - tj. niezgłoszenia przez E. K. wniosku o ogłoszenie upadłości bez jej winy, w sytuacji gdy z materiału dowodowego wynika, że E. K. nie prowadziła i nie miała możliwości prowadzenia spraw spółki od kwietnia 2021 roku, nie miała wiedzy o stanie jej finansów i nie miała obiektywnej możliwości złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki (zarzut ewentualny na wypadek uznania przez Sąd, że E. K. była członkiem zarządu Spółki w okresie od kwietnia 2021 do listopada 2022);

2) art. 122 § 1 O.p. w zw. z art. 181 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez brak przesłuchania:

i) R. M. na okoliczność m. in. prawidłowego i faktycznego przejęcia przez jego osobę kontroli nad Spółką od kwietnia 2021 roku, skutecznym w praktyce odwołaniem E. K. ze Spółki oraz braku uczestnictwa E. K. w prowadzeniu spraw Spółki od kwietnia 2021 roku;

ii) R. K. na okoliczność potwierdzenia prawidłowości odbycia się zgromadzenia wspólników Spółki w dniu 29 marca 2021 roku i prawidłowego odwołania E. K. z zarządu Spółki w tym dniu;

3) art. 53 ust. 1 O.p. w zw. z art. 56 § 1 O.p. poprzez nieprawidłowe naliczenie odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych.

Mając na uwadze powyżej sformułowane zarzuty, wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Jednocześnie wniesiono o:

I. zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych,

II. przeprowadzenie dowodu uzupełniającego (na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a.) z następujących dokumentów:

a) orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 8 lipca 2015 roku,

b) protokołu zabiegu operacyjnego z dnia 21 lipca 2025 r.,

c) zaświadczenia lekarskiego z dnia 27 lutego 2026 r.,

na okoliczność ogólnego stanu zdrowia skarżącej w okresie od lipca 2015 roku do chwili obecnej, ciężkiej sytuacji osobistej skarżącej, posiadania przez skarżącą znacznego stopnia niepełnosprawności,

III. zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych w całości (na podstawie art. 243 p.p.s.a. w zw. z art. 245 § 1 i 3 p.p.s.a.),

IV. wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji przez organ (na podstawie art. 61 § 2 p.p.s.a.), a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, wnoszę o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd (na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a..

Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji podejmowanych przez organy administracji publicznej z przepisami prawa, to jest, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja dotycząca odpowiedzialności skarżącej za zaległości podatkowe spółki z o.o. E solidarnie z tą spółką z tytułu podatku VAT za miesiące od marca do maja, lipiec, od września do grudnia 2021 r., od stycznia do lutego i od maja do sierpnia 2022 r. wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego.

Mimo, że zarzuty skargi koncentrują się na właściwie jednej kwestii, to Sąd zobowiązany był ocenić legalność zaskarżonej decyzji w pełnym zakresie.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie spełnione zostały kryteria określone w art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 i 4 O.p., jak też art. 108 § 2 pkt 3 O.p.. Organ też prawidłowo wskazując na treść art. 116 § 1 O.p. uznał, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Prawidłowo także ustalono termin, kiedy należało złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości spółki.

Niewątpliwie w trakcie postępowania wobec skarżącej nie wskazała ona żadnych okoliczności, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie nastąpiło bez winy strony.

W trakcie tego postępowania skarżąca nie wskazała także mienia należącego do spółki, którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości.

W skardze do Sądu strona skarżąca podniosła, zasadniczy argument, że 29 marca 2021 r., złożyła rezygnację z funkcji członka zarządu. Zgromadzenie Wspólników odbyło się zgodnie z art. 240 Kodeksu spółek handlowych, na Zgromadzeniu był reprezentowany cały kapitał zakładowy i nikt nie wniósł sprzeciwu, dlatego przyjęcie rezygnacji i odwołanie z członkostwa w zarządzie, zdaniem strony jest skuteczne i nie odpowiada ona za zobowiązania spółki powstałe po tej dacie. Odnosząc się do tego zarzutu wskazanego już w odwołaniu organ uznał, że odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe spółki z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (art. 116 § 2 i § 4 O.p.). Wskazano, iż z akt sprawy oraz Krajowego Rejestru Sądowego (nr ...) wynika, że E. K. pełniła obowiązki członka zarządu E Sp. z o.o. od 11 czerwca 2014 r. (akt notarialny Rep. A. nr ...) do 9 listopada 2022 r. (uchwała nr 2 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z 9 listopada 2022 r. akt notarialny Rep. A. nr ....). Zatem pełniła obowiązki członka zarządu E Sp. z o.o. w czasie, w którym upływał termin płatności podatku o towarów i usług za okresy od marca do maja, lipiec, od września do grudnia 2021 r., od stycznia do lutego i od maja do sierpnia 2022 r..

W odpowiedzi na to strona przedłożyła organowi pisma wskazujące, że 29 marca 2021 r. zrezygnowała z pełnienia funkcji w Zarządzie E Sp. z o.o. w związku ze zbyciem udziałów, ale przed ich zbyciem E. K. zwołała Zgromadzenie Wspólników, które jak twierdzi strona rzekomo przyjęło rezygnację i podjęło uchwałę o odwołaniu jej z zarządu. Tego samego dnia tj. 29 marca 2021 r. zawarła umowę sprzedaży ogółu praw i obowiązków w E Sp. z o.o. i oświadczyła, że zbyła wszystkie posiadane udziały w Spółce.

Sąd odnosząc się do tej kwestii podziela stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji, że z przekazanej przez Rejonowy Gdańsk - Północ VIII Wydział Gospodarczy dokumentacji, w tym umowy zbycia udziałów wynika, że jeszcze w październiku 2022 r. w posiadaniu skarżącej była większość (48 z 50) udziałów E Sp. z o.o. i niniejsze udziały zostały zbyte dopiero 13 października 2022 r. Podobnie jeszcze w listopadzie 2022 r. skarżąca była członkiem zarządu tej Spółki, bowiem jak wynika z dokumentów Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki, na którym (uchwałą nr 2) odwołano skarżącą z funkcji dotychczasowego Prezesa zarządu odbyło się dopiero 9 listopada 2022 r., co potwierdza załączony do akt sprawy akt notarialny z 9 listopada 2022 r.. Zatem należy uznać informacje wynikające z przedłożonej przez stronę kopii dokumentacji stoją w sprzeczności z informacjami wynikającymi z dokumentacji przekazanej przez Sąd Rejonowy Gdańsk - Północ VIII Wydział Gospodarczy. Procedura przeniesienia praw i obowiązków została unormowana w art. 10 Kodeksu spółek handlowych i dotyczy spółek osobowych, a nie kapitałowych. Zatem faktyczna prawnie skuteczna sprzedaż udziałów nastąpiła "umową zbycia udziałów" zawartą 9 listopada 2022 r., a nie umową "sprzedaży ogółu praw i obowiązków w E Sp. z o.o." zawartą 29 marca 2021 r. Dlatego też niewiarygodne są oświadczenia z 29 marca 2021 r., z których wynika, że w związku ze zbyciem wszystkich posiadanych udziałów strona zrezygnowała z pełnieni funkcji członka zarządu oraz R. M. jako większościowego udziałowca w E Sp. z o.o. W związku z tym, w ocenie Sądu z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że strona skarżąca pełniła jednoosobowo obowiązki członka zarządu E Sp. z o.o. w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązań tej Spółki w podatku od towarów i usług za okresy od marca do maja, lipiec, od września do grudnia 2021 r., od stycznia do lutego i od maja do sierpnia 2022 r..

W skardze strona skarżąca ponadto podniosła, że faktycznie nie prowadziła i nie miała możliwości prowadzenia spraw spółki od kwietnia 2021 roku, nie miała wiedzy o stanie jej finansów i nie miała obiektywnej możliwości złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Odnosząc się do tego zarzutu podkreślenia wymaga również, że osobami odpowiedzialnymi za sprawy kierowanej Spółki są członkowie jej zarządu, a ewentualne przekazanie prowadzenia spraw Spółki innym podmiotom bądź osobom nie stanowi podstaw do wyłączenia odpowiedzialności, o której mowa w art. 116 Ordynacji podatkowej. Ustawodawca także w żaden sposób nie różnicuje odpowiedzialności tych członków zarządu, którzy w rzeczywistości zajmują się sprawami osoby prawnej i tych, którzy zajmują bierną postawę. Trafnie więc , zdaniem Sądu, organ dostrzegł, że bierna postawa prawidłowo powołanego członka zarządu nie wyłącza jego odpowiedzialności. Podstawą powstania odpowiedzialności jest bowiem sam fakt bycia członkiem

zarządu, a nie stopień aktywności w realizacji obowiązków wynikających z piastowania funkcji w Spółce.

W związku z tym Sąd uznał, że nietrafne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego oraz przepisów prawa materialnego, gdyż wszystkie fakty i okoliczności mające miejsce w niniejszej sprawie, istotne z punktu widzenia możliwości dokonania prawidłowego rozstrzygnięcia i orzeczenia solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o., zostały należycie wyjaśnione i ocenione. Zgromadzony w aktach postępowania materiał dowodowy był kompletny i wystarczający do oceny stanu faktycznego, w tym również ustalenia właściwego czasu na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości i wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Także w sprawie prawidłowo naliczono (na dzień wydania decyzji) odsetki od zaległości podatkowych E Sp. z o.o. - dlatego w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 53 ust. 1 O.p. w zw. z art. 56 § 1 O.p..

Mając to na uwadze Sąd uznając skargę za niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a. ją oddalił.