M. J. złożyła formularz PPF, wnosząc o ustanowienie radcy prawnego w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zasiłku celowego.
Ze złożonego wniosku i dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z osiemnastoletnią córką, uczącą się w liceum, zajmują mieszkanie komunalne. Skarżąca jest osobą bezrobotną, niepełnosprawną, wymagającą leczenia i specjalnej diety. Wnioskodawczyni wymaga stałego leczenia ze względu na przewlekłe schorzenia gastryczne i kręgosłupa, ponadto leczy się psychiatrycznie. Skarżąca utrzymuje się z zasiłków z pomocy społecznej w wysokości około 600 zł miesięcznie, otrzymuje dopłaty do czynszu oraz energii w mieszkaniu. Córka dostaje w wyniku egzekucji komorniczej alimenty w wysokości 260 zł miesięcznie. Wnioskodawczyni nie wykazała żadnego majątku.
Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym tylko ustanowienie radcy prawnego lub adwokata przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Za każdym razem na wnioskodawcy ciąży jednak obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez stronę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpoznawanej sprawie biorąc pod uwagę trudną sytuację życiową i majątkową wnioskodawczyni, w tym: bezrobocie, niepełnosprawność, zły stan zdrowia wiążący się z wydatkami na leczenie i specjalną dietę, korzystanie z pomocy społecznej, brak własnego majątku, uznano, że nie jest ona w stanie ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i córki, a zatem jej wniosek o przyznanie radcy prawnego z urzędu zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.
