Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 marca 2013 r. sygn. akt II SAB/Ol 60/12 w przedmiocie odmowy zwolnienia wnioskodawcy od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. Z. na bezczynność Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie postępowania w rozpoznaniu wniosku z dnia 12 kwietnia 2012 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bartoszycach z dnia 21 lutego 2012r. postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Ol 95/12, odmówił zwolnienia A. Z. od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na bezczynność Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie postępowania w rozpoznaniu wniosku z dnia 12 kwietnia 2012 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bartoszycach z dnia 21 lutego 2012 r.

W uzasadnianiu postanowienia Sąd wskazał, że we wniosku, złożonym na urzędowym formularzu, A. Z. wniósł o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych. Według oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, wnioskodawca sam prowadzi gospodarstwo domowe. Jego majątek stanowią: "budynek mieszkalny do rozbiórki 111,54 m²", mieszkanie o powierzchni ok. 36 m² oraz nieruchomość rolna o powierzchni 0,59 ha. Wnioskodawca nie wykazał żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych oraz dochodów. Podniósł, iż jest osobą ubogą, co wynika z przedłożonego do WSA w Olsztynie z szeregu wniosków (...) o prawo pomocy (...) i dowodów źródłowych w postaci oświadczeń (...), zaświadczenia z Powiatowego Urzędu Pracy w Bartoszycach (...) oraz wydruków z konta bankowego ROR o stanie i zgromadzonych środkach finansowych oraz i oszczędności i ich w całości zablokowaniu w wypłacie i zajęciu przez komornika", a "z posiadanej nieruchomości (...) nie czerpie zarobków a jedynie wykorzystuje ją w celach prywatnych do upraw konsumpcyjnych na swoje potrzeby".

Referendarz sądowy Sądu Wojewódzkiego postanowieniem z dnia 5 lutego 2013 r. odmówił zwolnienia wnioskodawcy od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zw. dalej "p.p.s.a." zwolnienie osoby fizycznej od kosztów sądowych w całości lub w części, stanowiąc przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, następuje gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z powyższego wynika, że w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy, to na stronie spoczywa ciężar wykazania, iż znajduje się w sytuacji uzasadniającej jego przyznanie. W konsekwencji to strona powinna przekonać rozpoznającego wniosek o zasadności przyznania prawa pomocy.

Dalej Sąd Wojewódzki podniósł, że w niniejszej sprawie odstąpiono od wezwania wnioskodawcy do złożenia dodatkowego oświadczenia i dokumentów źródłowych, poprzestając na uwzględnieniu materiału dowodowego zgromadzonego w innych jego sprawach. Powodem tego jest przekonanie wnioskodawcy, wyrażone w piśmie z dnia 26 października 2012 r., złożonym w odpowiedzi na wezwanie (art. 255 p.p.s.a.) m.in. w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 459/12, że wyjaśnił wszystkie istotne kwestie dotyczące jego sytuacji materialnej (z treści włączonego z innego postępowania sprzeciwu z dnia 25 stycznia 2013 r. wynika, iż krytyczne stanowisko wnioskodawcy co do potrzeby dostarczenia wszystkich żądanych przez Sąd danych nie uległo zmianie). W tej sytuacji w poczet materiału dowodowego niniejszej sprawy włączono ze sprawy o wskazanej wyżej sygnaturze wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 października 2012 r. i odpowiedź wnioskodawcy z dnia 26 października 2012 r. wraz z załącznikami. W piśmie tym wnioskodawca podniósł, iż "nie posiada źródeł dochodu i tym samym jest jednoznaczne, iż (...) nie ma źródła utrzymania". W konsekwencji nie jest w stanie go wykazać za poszczególne miesiące 2012 r. Potwierdzają to, jak wskazał, załączone do pisma zaświadczenia z urzędu pracy oraz z urzędu skarbowego, zgodnie z którymi jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie figuruje w ewidencji osób prowadzących działalność gospodarczą organu podatkowego oraz w ewidencji podatników podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu działów specjalnych produkcji rolnej. Stwierdził, że "skoro nie ma źródła utrzymania, to nie może też wykazać swoich (...) wydatków, gdyż (...) samodzielnie ich nie ponosi". Może jedynie przedstawić te wydatki, na które łoży rodzina "niegospodarująca wspólnie" z wnioskodawcą i nieposiadająca obowiązku wspólnego z nim gospodarowania. Są to wydatki "na opłaty bieżące za podatki, energię i opłaty za mieszkanie". W tym celu do pisma wnioskodawca załączył kopie: dokumentów potwierdzających pokrycie opłat za mieszkanie za jeden miesiąc oraz opłacenie w roku bieżącym podatków (raz podatku od nieruchomości i podatku rolnego oraz raz podatku od nieruchomości), a także jednej faktury za energię. Dodał jednocześnie, iż nie ma możliwości przedstawienia wydatków na wyżywienie, gdyż rodzina "nie prowadziła i nie prowadzi rejestru" w tym zakresie. Stwierdził, iż "rodzina ta ponosi faktyczny uszczerbek w swoim bycie finansowym i utrzymania (...), co jest znaczną dla niej uciążliwością. Dlatego też rodzina ta wydatkuje jedynie na niezbędne potrzeby strony (...) i w jej koniecznych prawnie wydatkach pokrywa jedynie te, które uważa za słuszne pokryciu i te, które są niezbędne celem przeżycia strony a nie jej utrzymania bez uszczerbku." Niezależnie od powyższego wnioskodawca stwierdził, iż pytanie o źródła finansowania jego wydatków jest "bezpodstawne i wyprowadzone z przekroczeniem wymogów ustawowych". Odnosząc się do kwestii posiadanych nieruchomości, wnioskodawca wskazał, iż w mieszkaniu mieszka, natomiast w odniesieniu do pozostałych nieruchomości, że budynek do rozbiórki ze względu na jego stan techniczny nie jest wykorzystywany "w jakimkolwiek kierunku", natomiast "z posiadanej nieruchomości rolnej korzysta jedynie w celach prywatnych poprzez jej uprawę i w takiej ilości ile jest to (...) niezbędne celem utrzymania w swoim wyżywieniu i tyle ile ma w tym możliwości uprawnej." Podniósł, iż nie wykorzystuje tych nieruchomości ani do działalności rolniczej, ani do działalności gospodarczej, gdyż wiązałyby się z tym koszty, na poniesienie których go nie stać. Wskazano na brak wykazania aktualnego źródła utrzymania i finansowania ponoszonych przez wnioskodawcę wydatków oraz zaniechanie wyjaśnienia sposobu użytkowania nieruchomości będących jego własnością. Podkreślono, że wnioskodawca posiada wolny od obciążeń majątek, w skład którego wchodzą łącznie cztery nieruchomości. Skarżący zaś nie wykazał, że przy pomocy tego majątku nie jest w stanie przezwyciężyć swoich problemów finansowych. Z uwagi na brak wiedzy o rzeczywistych źródłach finansowania wnioskodawcy i wysokości posiadanych środków, nie było możliwe ustalenie faktycznej sytuacji finansowej wnioskodawcy, co wykluczyło możliwość przyznania wnioskowanego prawa. W złożonym sprzeciwie skarżący zarzucił naruszenie licznych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, w konkluzji stwierdzając, że stanowisko referendarza zaprezentowane w zakwestionowanym postanowieniu jest wadliwe i gołosłowne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmawiając zwolnienia wnioskodawcy od kosztów sądowych wskazał, że w świetle art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 252 § 1 p.p.s.a. rozstrzygnięcie Sądu w kwestii przyznania prawa pomocy zawsze zależy od tego, co zostanie wykazane przez stronę.

Z urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy i załączonych do niego kopii dokumentów wynika, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest bezrobotny, bez prawa do zasiłku, nie uzyskuje żadnego dochodu, a źródłem jego utrzymania jest uprawa nieruchomości rolnej. Skarżący jest właścicielem mieszkania o pow. ok. 36 m², budynku do rozbiórki o pow. 111,54 m² i nieruchomości rolnej o pow. 0,59 ha. Nie posiada natomiast oszczędności i przedmiotów wartościowych, a zgromadzone na rachunku bankowym środki finansowe w kwocie 463,32 zł zostały bezterminowo zablokowane przez komornika. Z włączonego do akt niniejszej sprawy pisma skarżącego z dnia 26 października 2012 r., złożonego w odpowiedzi na wezwanie m.in. w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 459/12, wynika że nie wyjaśnił on wszystkich istotnych kwestii dotyczących jego sytuacji materialnej. W piśmie tym wnioskodawca podniósł, iż "nie posiada źródeł dochodu i tym samym jest jednoznaczne, iż (...) nie ma źródła utrzymania". W konsekwencji nie jest w stanie go wykazać za poszczególne miesiące 2012 r. Potwierdzają to, jak wskazał, załączone do pisma zaświadczenia z urzędu pracy oraz z urzędu skarbowego, zgodnie z którymi jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie figuruje w ewidencji osób prowadzących działalność gospodarczą organu podatkowego oraz w ewidencji podatników podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu działów specjalnych produkcji rolnej. Stwierdził, że "skoro nie ma źródła utrzymania, to nie może też wykazać swoich (...) wydatków, gdyż (...) samodzielnie ich nie ponosi". Może jedynie przedstawić te wydatki, na które łoży rodzina "nie gospodarująca wspólnie" z wnioskodawcą i nie posiadająca obowiązku wspólnego z nim gospodarowania. Są to wydatki "na opłaty bieżące za podatki, energię i opłaty za mieszkanie". W tym celu do pisma wnioskodawca załączył kopie: dokumentów potwierdzających pokrycie opłat za mieszkanie za jeden miesiąc oraz opłacenie w roku bieżącym podatków (raz podatku od nieruchomości i podatku rolnego oraz raz podatku od nieruchomości), a także jednej faktury za energię elektryczną. Dodał jednocześnie, iż nie ma możliwości przedstawienia wydatków na wyżywienie, gdyż rodzina "nie prowadziła i nie prowadzi rejestru" w tym zakresie. Stwierdził, iż "rodzina ta ponosi faktyczny uszczerbek w swoim bycie finansowym i utrzymania (...), co jest znaczną dla niej uciążliwością. Dlatego też rodzina ta wydatkuje jedynie na niezbędne potrzeby strony (...) i w jej koniecznych prawnie wydatkach pokrywa jedynie te, które uważa za słuszne pokryciu i te, które są niezbędne celem przeżycia strony a nie jej utrzymania bez uszczerbku." Niezależnie od powyższego wnioskodawca stwierdził, iż pytanie o źródła finansowania jego wydatków jest "bezpodstawne i wyprowadzone z przekroczeniem wymogów ustawowych". Odnosząc się do kwestii posiadanych nieruchomości, wnioskodawca wskazał, iż w mieszkaniu mieszka, natomiast w odniesieniu do pozostałych nieruchomości, że budynek do rozbiórki ze względu na jego stan techniczny nie jest wykorzystywany "w jakimkolwiek kierunku", natomiast "z posiadanej nieruchomości rolnej korzysta jedynie w celach prywatnych poprzez jej uprawę i w takiej ilości ile jest to (...) niezbędne celem utrzymania w swoim wyżywieniu i tyle ile ma w tym możliwości uprawnej." Podniósł, iż nie wykorzystuje tych nieruchomości ani do działalności rolniczej, ani do działalności gospodarczej, gdyż wiązałyby się z tym koszty, na poniesienie których go nie stać.

Oceniając powyższe Sąd Wojewódzki stwierdził, że skarżący w zasadzie uniemożliwił dokonanie oceny, jak w rzeczywistości kształtuje się jego sytuacja majątkowa. Skarżący, podnosząc, że jest osobą ubogą, która nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani dochodów, faktycznie nie ujawnił źródła utrzymania siebie i źródła finansowania ponoszonych wydatków, w tym związanych z posiadaniem wykazanych nieruchomości. Podał wprawdzie, że wszelkie wydatki związane z utrzymaniem jego i jego majątku ponosi rodzina, która - jak zaznaczył - "prawnie nie może skarżącego zaliczyć w poczet swojego gospodarstwa domowego". Nie wskazał jednak, kto rzeczywiście udziela mu tej pomocy, w jakiej formie i zakresie. Ponadto, bez wyjaśnienia pozostawił również kwestie związane z posiadanymi nieruchomościami, w szczególności dotyczące ich przeznaczenia i wartości. Sąd Wojewódzki podkreślił, że na ocenę możliwości finansowych osoby ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy ma wpływ nie tylko wysokość osiąganego przez nią dochodu i posiadanych przez nią zasobów pieniężnych, lecz także będący w jej posiadaniu majątek i to, czy może go wykorzystać w celu pozyskania środków pieniężnych, tym bardziej gdy w skład tego majątku wchodzi kilka nieruchomości różnego rodzaju. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że sposób, w jaki właściciel wykorzystuje swój majątek nie może pozostawać bez wpływu na ocenę, czy posiada on dostateczne środki na poniesienie kosztów postępowania sądowego. Udzielenie stronie prawa pomocy jest bowiem formą dofinansowania jej z budżetu Państwa i powinno mieć miejsce tylko, w sytuacji gdy zdobycie przez nią środków na koszty postępowania w inny sposób jest rzeczywiście (obiektywnie) niemożliwe. Istotne jest zatem, że posiadany majątek może przynosić potencjalne pożytki, może również służyć jako zabezpieczenie pożyczki lub kredytu, jeśli właścicielowi, który jest zobowiązany do poniesienia określonych wydatków, brakuje bieżących środków finansowych. Posiadanie majątku, szczególnie nieruchomości, co do zasady wyklucza zatem możliwość przyznania prawa pomocy zwłaszcza, w sytuacji gdy majątek ten nie jest obciążony prawami osób trzecich i w żaden sposób nie została ograniczona możliwość jego wykorzystania w celu pozyskania dochodu, obciążenia, czy zbycia. Sąd Wojewódzki zauważył jednocześnie, że fakt posiadania nieruchomości musi być w każdej sprawie oceniany indywidualnie. Istotny jest bowiem rodzaj nieruchomości, ich przeznaczenie, stan, sytuacja prawna, wartość, a także możliwość uzyskania z tych nieruchomości dochodu odpowiedniego na pokrycie kosztów postępowania. Skarżący jest właścicielem mieszkania i trzech działek o powierzchni 403 m², 500 m² i 5.000 m². Z treści znajdujących się w aktach sprawy kopii aktów notarialnych wynika, że wszystkie nieruchomości są wolne od obciążeń, jedna działka jest zabudowana zakwalifikowanym do rozbiórki budynkiem mieszkalnym, natomiast dwie pozostałe są niezabudowane. Dane o rodzajach działek, ich przeznaczeniu, położeniu i wartości zostały przez skarżącego usunięte. Nie pozwolił on zatem określić stanu posiadanego majątku i jego wartości, co uniemożliwia ustalenie możliwości wykorzystania jego potencjału. Skarżący nie wskazał bowiem w czytelny sposób, jak wykorzystuje każdą nieruchomość, a w przypadku gdy jakakolwiek nieruchomość nie przynosi dochodu - przyczyn braku jej wykorzystania w celu pozyskania źródła dochodu. Skarżący podał jedynie, że w mieszkaniu mieszka, budynek do rozbiórki ze względu na jego stan techniczny nie jest wykorzystywany "w jakimkolwiek kierunku", zaś "z posiadanej nieruchomości rolnej korzysta jedynie w celach prywatnych poprzez jej uprawę i w takiej ilości ile jest to (...) niezbędne celem utrzymania w swoim wyżywieniu i tyle ile ma w tym możliwości uprawnej." Podniósł, iż nie wykorzystuje tych nieruchomości ani do działalności rolniczej ani do działalności gospodarczej, gdyż wiązałyby się z tym koszty, na poniesienie których go nie stać. Wyrażając stanowczy sprzeciw przeciwko sprzedaży należących do niego nieruchomości, wnioskodawca, mimo, że jak podnosi od wielu miesięcy nie uzyskuje dochodu, nie wskazał jednak, dlaczego w pierwszej kolejności nie wykorzystuje ich w celu pozyskania źródła dochodu, chociażby z tytułu dzierżawy, a ostatecznie z tytułu sprzedaży, chociażby tej, której w żaden sposób nie wykorzystuje. W sytuacji gdy strona posiada majątek o potencjalnie znacznej wartości, aktualny brak uzyskiwania przez nią dochodów nie może sam w sobie uzasadniać przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżący, posiadając wolny od obciążeń majątek, w skład którego wchodzi mieszkanie i trzy nieruchomości gruntowe, nie wykazał wiarygodnie, że wykorzystując racjonalnie ten majątek nie jest w stanie przezwyciężyć swoich problemów finansowych. Znajdujące się w aktach sprawy pisma i wyjaśnienia nie wskazują zatem jednoznacznie, jaka jest rzeczywista sytuacja finansowa skarżącego. Sąd Wojewódzki podkreślił, że jeżeli fakty, które wnioskodawca podaje nie znajdują pokrycia w aktach sprawy lub pozostają w sprzeczności z zawartymi tam informacjami o stanie majątkowym, istnieją podstawy do odmowy przyznania prawa pomocy. Skoro skarżący nie przedstawił informacji, które wskazywałyby na jego rzeczywistą sytuację materialną i zdolności finansowe w sposób nie budzący wątpliwości, to rozpoznawany wniosek należy ocenić jako niezasadny wobec niemożności przeprowadzenia pełnej analizy posiadanych przez stronę środków. Osoba ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy winna mieć świadomość, że domagając się przyznania tego prawa musi uprawdopodobnić okoliczności przemawiające za uwzględnieniem złożonego wniosku.

Odnosząc się natomiast do argumentu, iż odmowa przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie naruszy art. 45 ust. 1, art. 31 ust. 2 Konstytucji, Sąd Wojewódzki wskazał, że w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy dochodzi do konieczności wyważenia pomiędzy zapewnieniem prawa do sądu podmiotowi, który nie ma dostatecznych środków, a zasadą powszechności i równości w ponoszeniu ciężarów i świadczeń publicznych. Prawo dostępu do sądu nie ma charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń. W przypadku gdy dostęp jednostki do sądu jest ograniczony, to ograniczenie nie będzie sprzeczne z art. 45 ust. 1 Konstytucji, gdy ograniczenie dostępu do sądu nie narusza samej istoty tego prawa, gdy zmierza do realizacji uzasadnionego prawnie celu, oraz gdy zachowana została rozsądna relacja proporcjonalności pomiędzy stosowanymi środkami a celem, do realizacji którego stosowane środki zmierzały. Odmowa przyznania prawa pomocy w sytuacji braku przesłanek ku temu, nie naruszy też zasady równości wobec prawa.

W zażaleniu na powyższe postanowienie A. Zi. podniósł liczne zarzuty, w szczególności zarzucił naruszenie:

- art. 255 p.p.s.a. przez bezpodstawne jego niezastosowanie w faktach niniejszej sprawy, gdy sąd doszedł do przekonania, że skarżący nie wykazał przedłożonymi dowodami w sposób niebudzący wątpliwości, iż jest w takiej sytuacji materialnej, która uprawnia go faktycznie i prawnie do wnioskowanej pomocy z powodu realnego ubóstwa oraz braku środków finansowych, oszczędności i dochodów;

- art. 245 § 3 i art. 246 § 1 p.p.s.a. polegające na wadliwym uznaniu, że skarżący realnie może ponieść koszty wnioskowanej pomocy przyznania adwokata bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny oraz na nieuzasadnionym przyjęciu, że nie udowodnił braku możliwości zdobycia środków na wnioskowaną pomoc, gdy faktycznie środków tych nie ma, a także nie udowodnił wniesionym wnioskiem, oświadczeniami i dokumentami źródłowymi, że realnie nie jest w stanie ponieść opłaty do wnioskowanej pomocy;

- art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. polegające na bezpodstawnym uznaniu, że skarżącemu nie przysługuje wnioskowane prawo pomocy, gdyż środki, których realnie nie ma, a co bezspornie zdaniem skarżącego wynika ze złożonego wniosku o "PPF", historii stanu jego konta oraz jego oświadczeń i dowodów źródłowych, dają mu możliwości poczynienia oszczędności, które mogłyby być przeznaczone na wnioskowaną pomoc;

- art. 245 § 3 p.p.s.a. przez niezasadne przyjęcie, że skarżący nie spełnia w ogóle warunków, o jakich mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., że skarżący wbrew złożonym oświadczeniom i dokumentom źródłowym posiada środki finansowe w wysokości zapewniającej mu niezbędne wydatki i po ich wydatkowaniu środki dodatkowe w nadmiarze zapewniającym mu przy ich uszczupleniu niezakłócenia w finansach i niewywarcia wpływu na byt w utrzymaniu. Tymczasem skarżący nie dysponuje takowymi środkami, co wykazał we wniosku o prawo pomocy i dołączonymi do niego wyciągami bankowymi oraz dodatkowymi oświadczeniami, kopiami żądanych dokumentów źródłowych, a mimo to Wojewódzki Sąd Administracyjny pomocy tej mu odmówił;

- art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. polegające na wadliwości uznania przez Sąd I instancji, że skarżący w ogóle nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, gdy wykazał, że nie ma środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, gdyż ich w ogóle nie posiada ani nie ma możliwości ich zdobycia;

- art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 252 § 1 p.p.s.a. przez przyjęcie, że złożone w niniejszej sprawie oświadczenia skarżącego są niewiarygodne i nie pozwalają na ocenę jego rzeczywistej sytuacji materialnej i zdolności finansowych;

- art. 255 w zw. z art. 256 pkt 2 p.p.s.a. przez niezgodne z prawem przyjęcie, iż Sąd a nie przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi decydują o jakie dokumenty sąd może wystąpić do strony, gdy dojdzie do uzasadnionego przekonania, iż przedstawione w danej sprawie oświadczenie strony jest niewystarczające do przyznania wnioskowanej pomocy;

- art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. przez niezasadne przyjęcie przez Sąd I instancji, wbrew przedstawionym przez skarżącego oświadczeniom i dokumentom źródłowym, że nie spełnia on warunków, o jakich mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.;

- art. 45 Konstytucji RP przez wadliwą wykładnię przepisów o prawie pomocy i ograniczenie przez to skarżącemu dostępu do sądu,

- art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwość ustalenia stanu faktycznego i przyjęcie, że skarżący nie spełnia wymogów w zakresie przyznania prawa pomocy, gdyż posiada majątek.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez przyznanie prawa pomocy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), natomiast w zakresie częściowym, gdy nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).

Instytucja "prawa pomocy" ma na celu ułatwienie najuboższym dochodzenia swych słusznych praw w sprawach dotyczących ich żywotnych interesów. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy, a rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Jeżeli fakty, które strona podaje we wniosku, nie znajdują pokrycia w aktach sprawy lub pozostają w sprzeczności z zawartymi tam informacjami, istnieją podstawy, aby odmówić przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt II OZ 211/06, niepubl.). Podobnie ocenia się sytuację, gdy skarżący nie przedstawił dokumentów, w oparciu o które można by ustalić, jakimi środkami miesięcznie dysponuje i na jakim poziomie kształtują się koszty jego utrzymania, ponieważ w takim przypadku niemożliwe jest ustalenie, czy poniesienie przez niego kosztów sądowych mogłoby wiązać się z uszczerbkiem utrzymania uzasadniającym przyznanie prawa pomocy.

Należy również wskazać, że w sytuacji, gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie sądu dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 p.p.s.a.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w literaturze dotyczącej tego zagadnienia przyjęty został pogląd, podzielany w pełni przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że niedopełnienie, nawet w części, obowiązku złożenia przez stronę dodatkowego oświadczenia uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Z włączonego do akt niniejszej sprawy pisma skarżącego z dnia 26 października 2012 r. (a złożonego w sprawie o sygn. akt II SA/OL 459/12) wynika, że nie posiada źródeł dochodu i tym samym nie ma źródła utrzymania. Z tego też względu nie może wykazać swoich wydatków, gdyż ich nie ponosi. Skarżący stwierdził jedynie, iż może przedstawić wydatki, ponoszone przez jego rodzinę, z którą jednak nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego. Nie wskazał jednak, kto udziela mu pomocy finansowej, w jakiej formie i zakresie.

Należy więc uznać, że przedstawione przez skarżącego argumenty w żaden sposób nie mogły wyjaśnić wątpliwości, jakie powstały w toku rozpatrywania jego wniosku o częściowe przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż w przypadku uchylania się przez wnioskodawcę od udokumentowania swojego stanu majątkowego nie jest możliwa ocena jego rzeczywistej sytuacji. Artykuł 255 p.p.s.a., z którego w przedmiotowym postępowaniu skorzystał Sąd Wojewódzki, umożliwia rzetelne rozpatrzenie tego, czy w danym przypadku i w konkretnej sprawie zachodzą przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym przez stronę zakresie. Jak wynika z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy zależne jest od wykazania przez wnioskodawcę, iż spełnia on ustawowe przesłanki w tym względzie. Stąd też bezzasadne jest stanowisko skarżącego, iż nie ma on obowiązku przedstawiania pełni swojej sytuacji Sądowi. To w interesie wnioskodawcy leży, bowiem wykazanie, że jego przypadek uzasadnia odstąpienie od zawartej w art. 199 p.p.s.a. ogólnej zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2009 r., sygn. akt II FZ 91/09). Wykreślenia zaś i zatajenie przez wnioskodawcę części istotnych informacji żądanych przez Sąd, a zatem dostarczenie danych według uznania wnioskodawcy, uniemożliwiło Sądowi Wojewódzkiemu ocenę, czy rzeczywista sytuacja majątkowa wnioskodawcy odpowiada przesłankom wymienionym w art. 246 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy również pozostałe podnoszone w zażaleniu zarzuty nie mogły okazać się skuteczne.

Niezasadnym zatem jest stanowisko skarżącego, że odmowa przyznania prawa pomocy stanowiła naruszenie zawartej w art. 45 § 1 Konstytucji R.P. ogólnej zasady prawa strony do rozpoznania jej sprawy przez niezawisły sąd. Przepisy regulujące kwestię przyznania prawa pomocy są obowiązującymi przepisami prawa, zawartymi w akcie rangi ustawowej, do przestrzegania których sądy zobligowane są na podstawie ustawy zasadniczej, a jeśli w ocenie skarżącego przepisy te są niekonstytucyjne, to ma on prawo do zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności tej normy z przepisami Konstytucji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.