W skardze z dnia [...] lutego 2013 r. na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu skarżąca wniosła m.in. o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego bowiem przepisy art. 17 § 2, art. 35 § 1 oraz art. 56 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. – obecnie t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) – dalej: "u.p.e.a.", przewidują wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia środka odwoławczego.
Skarżąca wskazała, że tylko wstrzymanie egzekucji oraz uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu pozwoli jej na realną spłatę zadłużenia, bez konieczności przymusowej egzekucji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie jest organem egzekucyjnym i nie ma kompetencji do zawieszania postępowania egzekucyjnego. Kompetencja ta przysługuje wyłącznie organowi egzekucyjnemu stosownie do przepisów art. 34 § 3, art. 56, art. 110p § 3, art. 114d u.p.e.a.
Należy wyjaśnić, że w świetle art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a." sąd administracyjny może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Tym samym udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej może odnosić się wyłącznie do sfery prawnej wykonania aktu administracyjnego (w tym wypadku postanowienia), a nie jego faktycznej realizacji w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji.
Wobec powyższego sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, postanowił jak w sentencji.
