Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 lipca 2010 r. sygnatura akt II SA/Sz 236/08 o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 22 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek R.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż skarżącemu przyznane było już prawo pomocy we wnioskowanym zakresie postanowieniem tego Sądu z dnia 19 czerwca 2008 r. Sąd zauważył też, że Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w Szczecinie trzykrotnie wyznaczał dla skarżącego pełnomocników, którzy jednak wnosili o zwolnienie ich z obowiązku reprezentowania strony w postępowaniu z uwagi na brak zaufania do działań pełnomocników, a także z powodu takiego sformułowania pełnomocnictwa, przedstawianego przez skarżącego, które uniemożliwiało wyznaczonym adwokatom de facto podejmowanie prawidłowych czynności w sprawie. Sąd wskazał ponadto, iż w dniu 5 maja 2009 r. pouczono skarżącego, że sprawa z jego skargi zostanie rozpoznana merytorycznie na rozprawie, bowiem nie skorzystał on z przyznanego mu prawa pomocy, zaś pismem z dnia 12 maja 2009 r. Dziekan ORA w Szczecinie poinformował stronę, iż brak jest podstaw do wyznaczenia kolejnego pełnomocnika z urzędu. Mimo tych informacji skarżący, na rozprawie w dniu 22 lipca 2010 r., wystąpił z ponownym wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy przez wyznaczenie adwokata z urzędu.

Rozpoznając ten wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, iż rozpoznawanie kolejnego żądania w tym zakresie jest bezprzedmiotowe, bowiem nie zmienił się stan faktyczny sprawy, a zatem nie ma podstaw do zmiany prawomocnego postanowienia z dnia 19 czerwca 2008 r., którym przyznano skarżącemu prawo pomocy.

Zażalenie na to postanowienie wniósł R.S., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przyznania mu prawa pomocy w żądanym zakresie. W zażaleniu skarżący odniósł się między innymi do działań ustanowionych pełnomocników, którzy odmawiali podejmowania działania w sprawie. Zdaniem strony wyznaczeni pełnomocnicy zobligowani byli do podjęcia czynności zgodnie z wolą i intencją ich mocodawcy, którą wyrażał on w przedkładanym pełnomocnictwie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W toku niniejszego postępowania sądowego skarżącemu zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata na mocy postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 czerwca 2008 r. Co do zasady, uwzględniając wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, sąd administracyjny decyduje jedynie o przyznaniu takiego prawa, natomiast kwestia wskazania konkretnego pełnomocnika należy do kompetencji właściwej rady adwokackiej. W przedmiotowej sprawie Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w Szczecinie trzykrotnie wyznaczał kolejnych adwokatów do pełnienia obowiązków pełnomocnika z urzędu dla R.S., jednakże odmawiali oni podejmowania się obowiązków z uwagi na treść pełnomocnictwa, którego uwzględnienia domagał się skarżący, a które ograniczało możliwość działania pełnomocników, obligując ich do podejmowania czynności wykraczających poza ramy postępowania sądowoadministracyjnego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności zauważyć trzeba, że w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma przepisu, który uprawniałby stronę do żądania wyznaczenia kolejnego adwokata w sytuacji, gdy dotychczas wyznaczony pełnomocnik z urzędu nie spełnia jej oczekiwań. Wyznaczenie adwokata z urzędu przez korporację prawniczą i podjęcie przez niego czynności procesowych tj.: udział w rozprawie i sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, stanowi z jednej strony wykonanie wydanego w danej sprawie postanowienia o przyznaniu prawa pomocy w tym zakresie, z drugiej zaś strony stanowi o skorzystaniu przez skarżącego z prawa pomocy przyznanego postanowieniem z dnia 19 czerwca 2008 r. W powyższej sytuacji R.S. nie może skutecznie domagać się wyznaczenia przez Sąd kolejnego adwokata z urzędu, bowiem przyznane mu prawo pomocy w tym zakresie zostało już skonsumowane.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.