Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 17 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2010 roku przy udziale - sprawy ze skarg E. C. i D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargi. LS

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją nr [...], wydaną w dniu [...], działając na podstawie z art. 56 ust. 1b i ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 roku, Nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...], znak: [...], określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie siedmiu elektrowni wiatrowych (o mocy nominalnej 2 MW każda i wysokości łącznej od podstawy fundamentowej do końca ustawionego pionowo śmigła 150 m) w P., w gminie S., na działkach o numerach ewidencyjnych [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...].

W toku przeprowadzonego postępowania ustalono, że Burmistrz Gminy i Miasta S., wskazaną wyżej decyzją, po rozpatrzeniu wniosku A Sp. z o.o. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie siedmiu elektrowni wiatrowych.

Od tejże decyzji odwołania złożyli kolejno: A. K., E. G. i K. G., E. C., B. K. i R. K., B. T. i M. T. oraz D. M. Skarżący podnieśli jednobrzmiące zarzuty w stosunku do zaskarżonej decyzji, w szczególności, że zezwolenie na budowę potężnych elektrowni wiatrowych, które wraz z innymi pracującymi już wiatrakami stworzą farmę wiatrową składającą się z kilkudziesięciu wiatraków, w sytuacji gdy gmina nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Lokalizacja elektrowni wiatrowych na terenach wykorzystywanych intensywnie rolniczo, glebach klasy l, II, i III spowoduje naruszenie ich prywatnej własności poprzez degradację wartości działek, pogorszenie warunków pracy i odpoczynku oraz szkodliwy wpływ na zdrowie. Nadto odwołujący się wyjaśnili, że nie zostały przeprowadzone żadne konsultacje z mieszkańcami, nieudostępniono zainteresowanym dokładnej lokalizacji elektrowni, podobnie jak specyfikacji technicznej turbin wiatrowych w zakresie emisji hałasu. Zaniechano przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, mimo iż przedmiotowa inwestycja w opinii odwołujących się, została, na podstawie § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), zakwalifikowana jako inwestycja mogąca wymagać sporządzenia raportu, Zaniechano także kompleksowego rozpatrzenia wpływu elektrowni wiatrowych, jako farmy, na środowisko, czy też przeprowadzenia badania emisji infradźwięków, które poniżej 20 Hz powodują u ludzi niepokój, depresję, zaburzenia snu itp. W ocenie skarżących wiatraki nie tylko hałasują, ale wytwarzają pole elektromagnetyczne, które negatywnie oddziałuje na zdrowie ludzi (bóle głowy, nudności, białaczka, rak mózgu, zaburzenia równowagi i snu).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji wyjaśniło, że postępowanie administracyjne w sprawie wydania przedmiotowej decyzji zostało wszczęte w dniu 18 czerwca 2008 roku, tj. przed 15 listopada 2008 roku, czyli dniem wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że zgodnie z art. 153 ust. 1 wskazanej ustawy, do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 listopada 2008 roku. Zatem postępowanie w rozpatrywanej sprawie winno być oceniane z punktu widzenia zgodności z przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wyjaśnił, że przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ administracji właściwy do jej wydania uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem ochrony środowiska i z państwowym inspektorem sanitarnym oraz zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach, którego sporządzany jest raport o oddziaływaniu na środowisko. W rozpatrywanej sprawie planowane przedsięwzięcie, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku, należy do przedsięwzięć, dla których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zatem Burmistrz Gminy i Miasta S. zasięgnął opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. i Starosty Z., czy planowane przedsięwzięcie wymaga nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Obydwa organy opiniujące uznały za zasadne odstąpienie od nałożenia obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, z uwagi na to, że nie występują uwarunkowania określone w § 5 wskazanego rozporządzenia Rady Ministrów, które kwalifikowałyby planowane przedsięwzięcie do sporządzenia raportu. Wobec tego Burmistrz Gminy i Miasta S., postanowieniem z dnia [...], znak: [...] uznał, że dla planowanego przedsięwzięcia nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Ponadto, zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił krąg stron postępowania w sprawie budowy elektrowni wiatrowej w oparciu o mapę ewidencyjną gruntów w skali 1:2000 oraz wypisy z rejestru gruntów.

Organ drugiej instancji wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko oraz na zdrowie ludzi. Z zaznaczonych na mapie ewidencyjnej stref oddziaływania elektrowni wiatrowych wynika, że w ich granicach nie znajdą się żadne zabudowania, w tym zabudowania mieszkalne. Działki, na których zlokalizowane zostaną elektrownie, jak również działki, które znajdą się w zasięgu ich oddziaływania, są gruntami rolnymi, co wynika zarówno z informacji zawartej we wniosku inwestora jak iż wypisów z rejestru gruntów. Najbliższe zabudowania mieszkalne znajdują się w odległości 200 m od terenów objętych planowanym przedsięwzięciem. Z tego względu elektrownie wiatrowe nie będą uciążliwe w zakresie hałasu (według testów fabrycznych producenta hałas jaki wytwarzają siłownie osiąga poziom 37dB w odległości 200 m). Wpływ na rozkład fal elektromagnetycznych będzie znikomy z uwagi na niewielką kubaturę obiektów. Planowane elektrownie wiatrowe nie ograniczą w istotny sposób rolniczego użytkowania terenu, ponieważ pod fundamenty każdej z elektrowni zajęte zostanie 360 m2 powierzchni ziemi. Zaznaczyć również należy, że organy uzgadniające nie wniosły żadnych zastrzeżeń do planowanego przedsięwzięcia i uzgodniły warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia.

Na powyższą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli E. C., E. G. i K. G., A. K., B. K. i R. K., B. T. oraz D. M. Z treści złożonych skarg wynika, że strony składające owe skargi zarzucają organowi drugiej instancji, iż wydając zaskarżoną decyzję nie odniósł się do faktu, że po zbudowaniu spornych elektrowni wiatrowych wartość działek, będących własnością skarżących drastycznie się obniży bo nikt nie chce mieszkać ani pracować pod wiatrakami. Ponadto lokalizacja elektrowni wiatrowych w odległości 200 m. uniemożliwi rozwój okolicznych gospodarstw z tego względu, że każdy nowo powstały budynek wpłynie na zmianę szorstkości terenu, która spowoduje zmniejszenie siły wiatru, a tym samym wydajność tych elektrowni, do czego nie dopuści inwestor. Prócz powyższego strony skarżące podniosły, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium stwierdzając, że "elektrownie wiatrowe nie będą uciążliwe w zakresie hałasu (według testów fabrycznych producenta hałas jaki wytwarzają siłownie osiąga poziom 37dB w odległości 200m.)", nie wyjaśniło czy ten hałas dotyczy jednej elektrowni wiatrowej czy siedmiu elektrowni wiatrowych jakie mają powstać. W opinii osób skarżących elektrownie wiatrowe powodują emisję infradźwięków poniżej 20Hz, efekt światłocienia czy zwiększone zagrożenie wyładowań atmosferycznych ze względu na duże nagromadzenie pól elektromagnetycznych.

Następnie skarżący pismem datowanym na dzień 15 września 2009 roku uzupełnili wniesione skargi przedstawiając m.in., że przez teren, na którym mają powstać elektrownie wiatrowe znajdują się trasy przelotowe dzikiego ptactwa tzw. korytarze ekologiczne oraz trasy migracyjne innych zwierząt. W ramach oceny oddziaływania na środowisko omawianej inwestycji powinno się przeanalizować i ocenić jej oddziaływanie w połączeniu z innymi przedsięwzięciami już zrealizowanymi oraz tymi, w stosunku do których już rozpoczęto procedury lokalizacyjne. Nie przeprowadzono inwentaryzacji ornitologicznej, inwentaryzacji przyrodniczej, oceny oddziaływania hałasowego, oceny oddziaływania na krajobraz.

W odpowiedzi na wniesione skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o ich oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji.

Postanowieniami z dnia 7 grudnia 2009 roku, wydanymi w sprawach o sygn. akt II SA/Łd 809/09, II SA/Łd 810/09, II SA/Łd 811/09, II SA/Łd 812/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 w związku z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., odrzucił skargi odpowiednio: E. G. i K. G., A. K., B. K. i R. K. oraz B. T., z uwagi na to, iż skarżący nie uzupełnili w wyznaczonym terminie braków formalnych i fiskalnych skargi.

Ponadto postanowieniem wydanym na rozprawie przeprowadzonej w dniu 7 grudnia 2009 roku WSA w Łodzi, działając na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę ze skargi D. M., o sygn. akt II SA/Łd 813/09 ze sprawą ze skargi E. Ci., o sygn. akt II SA/Łd 808/09.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w K.p.a. lub innych przepisach (art. 145 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się uchybień, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Na wstępie należy wskazać, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zasadnie uznało, że w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska, ze względu na fakt, iż sprawa została wszczęta wnioskiem złożonym w dniu 18 czerwca 2008 roku, zatem przed datą wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ust. 1 powyżej wskazanej ustawy, do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska, przed dniem wejścia w życie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, tj. przed dniem 15 listopada 2008 roku, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe.

Stosownie do treści art. 46 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Takowe postępowanie polega na analizie i ocenie zarówno wpływu bezpośredniego, jak i pośredniego realizowanego przedsięwzięcia m.in. na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne czy zabytki oraz wzajemne oddziaływanie między tymi czynnikami.

Kluczowym elementem postępowania prowadzonego w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu tokowego przedsięwzięcia na środowisko.

Planowana inwestycja, polegająca na budowie siedmiu elektrowni wiatrowych, w myśl § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Zgodnie z powyższą regulacją prawną dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, sporządzenie raportu ma charakter fakultatywny. Obowiązek sporządzenia raportu w oparciu o ust. 2 tegoż przepisu stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby sporządzenia raportu.

W przedmiotowej sprawie Burmistrz Gminy i Miasta S. postanowieniem z dnia [...], znak: [...], działając na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, uznał że dla planowanego przedsięwzięcia nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Przed wydaniem wskazanego postanowienia organ pierwszej instancji zasięgnął opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. i Starosty [...], zaś oba organy opiniujące uznały za zasadne odstąpienie od nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia takiego raportu, bowiem zdaniem tychże organów w przedmiotowej sprawie nie występują uwarunkowania określone w § 5 wskazanego rozporządzenia Rady Ministrów, które kwalifikowałyby planowane przedsięwzięcie do sporządzenia raportu. Potwierdzają to znajdujące się w aktach administracyjnych opinia sanitarna Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia 1 [...], znak: [...] oraz postanowienie Starosty [...] z dnia [...], znak: [...]). Powyższe postanowienie stało się ostateczne i w zasadniczy sposób ukształtowało zakres niniejszego postępowania.

Wydanie kwestionowanej decyzji zostało poprzedzone uzgodnieniami w zakresie warunków realizacji inwestycji z właściwymi organami, określonymi w art. 48 ust. 2 pkt 1 i 1a ustawy Prawo ochrony środowiska, tj. z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Z. i Starostą [...] (postanowienie z dnia [...], znak: [...] i postanowienie z dnia [...], znak: [...]). Żaden z organów uzgadniających nie określił szczegółowych warunków uzgodnienia.

Wobec powyższego zasadne jest twierdzenie organu drugiej instancji, że wydanie przez Burmistrza Gminy i Miasta S. decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zostało poprzedzone uzgodnieniami w zakresie warunków realizacji inwestycji z właściwymi organami wymienionymi, w treści art. 48 ust. 2 pkt 1 i 1a Prawa ochrony środowiska, oraz że żaden z tych organów nie określił szczegółowych warunków uzgodnienia. Zatem nie ulega wątpliwości, iż została zachowana procedura przewidziana w przepisie art. 48 wskazanej ustawy.

Zgodnie z art. 53 Prawa ochrony środowiska organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego sporządzany jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Jak jednak wynika z treści wskazanego przepisu procedura udziału społeczeństwa ma zastosowania tylko w sytuacjach, gdy wymagane jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Przedsięwzięcia, dla których raport może być wymagany, ale nie został stwierdzony obowiązek jego wykonania, nie podlegają w ogóle procedurom, w których istnieje obowiązek zapewnienia społeczeństwu udziału w postępowaniu.

W niniejszej sprawie zapewniono stronom czynny udział w przeprowadzonym postępowaniu, zawiadamiając je o wszczęciu postępowania w sprawie wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a także o treści postanowienia o odstąpieniu od obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu spornego przedsięwzięcia na środowisko. Uczyniono to zarówno w formie pisemnej, jak i przez zamieszczenie stosownej informacji w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta i Gminy S. Zatem, jak słusznie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., wypełniona została dyspozycja art. 46 a ust. 5 Prawa ochrony środowiska, w myśl którego jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 K.p.a., a zatem dopuszczalne jest zawiadamianie stron postępowania o wszystkich podjętych czynnościach w tymże postępowaniu w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji przed wydaniem decyzji poinformował strony o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych materiałów.

Prócz tego wskazać należy, iż zgodnie z art. 56 ust. 2 i 3 Prawa ochrony środowiska w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ określa m.in.: rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia; warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich; wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wydana w przedmiotowej sprawie odpowiada powyżej wskazanym przepisom prawa, bowiem Burmistrz Gminy i Miasta S. określił wymagane prawem elementy, dołączył charakterystykę planowanego przedsięwzięcia, która określa usytuowanie przedsięwzięcia i jego podstawowe parametry.

Natomiast odnosząc się do zarzutów skarżących, iż planowana inwestycja negatywnie wpłynie na środowisko oraz zdrowie ludzi, podzielić należy pogląd wyrażony przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż w strefie oddziaływania spornych elektrowni wiatrowych nie znajdują się żadne zabudowania, działki znajdujące się w owej strefie są działkami rolnymi. Najbliższe zabudowania znajdują się w odległości 200 m. od terenów, na których ma być realizowana inwestycja, zaś planowane elektrownie nie ograniczą w istotny sposób rolniczego użytkowania terenu. Ponadto zarzut, iż realizacja inwestycji, będącej przedmiotem niniejszego postępowania, przyczyni się do przerwania naturalnych tras migracyjnych ptaków oraz tras migracyjnych innych zwierząt nie został poparty żadnymi dowodami, zatem również należy ten zarzut uznać jako bezpodstawny.

Jak wynika z uzgodnień organów planowana inwestycja nie będzie stwarzać zagrożeń dla środowiska pod warunkiem prawidłowej eksploatacji oraz zastosowania zalecanych w raporcie rozwiązań technicznych i określonych postanowieniami uzgadniającymi uwarunkowań środowiskowych. Inwestycja nie będzie miała także znaczącego wpływu na zdrowie ludzi, ponieważ nie ma zagrożenia przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu do środowiska, a także elektrownie nie spowodują efektu cienia w obrębie siedlisk ludzkich. Zgodnie z prognozami wynikającymi z przedstawionej analizy uciążliwości akustycznej, poziom emitowanego dźwięku nie przekroczy wartości 37 dB w odległości ok. 200 m. od turbiny. Uciążliwość akustyczna występować będzie wyłącznie na terenach upraw rolnych, dla których w przepisach prawa nie ustalono dopuszczalnych poziomów hałasu.

Wobec powyższego zarzuty skarżących odnoszące się do negatywnego oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji, w świetle dokonanych uzgodnień, uznać należy za bezzasadne.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargi oddalił.

m.o.