Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Michał Sowiński, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi W. I. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej - oddala skargę -

Decyzją z dnia [...] maja 2008 roku, Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nałożył na odbiorcę nielegalnie przywiezionych odpadów W. I. administracyjną karę pieniężną w wysokości 200 000 zł.

W uzasadnieniu decyzji Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że na nieruchomości należącej do W. I. znajduje się około 40 sztuk samochodów. Samochody te zostały nielegalnie przywiezione z zagranicy z przeznaczeniem do demontażu na części. Samochody te należy traktować jako odpady, gdyż posiadają cechy, które znajdują się na tzw. liście zielonej poz. B1250 (pojazdy niezawierajace cieczy i innych niebezpiecznych elementów - kod 16 01 06 według katalogu odpadów Dz. U. z 2001 roku Nr 112, poz. 1206) lub nie znajdują się na żadnej z list (kod 12 01 04* - odpad niebezpieczny).

Wysyłający, którego nie udało się zidentyfikować, nie dokonał wymaganego zgłoszenia. Nie przedstawiono w trakcie kontroli decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska zezwalającej na przywóz odpadów do Polski. Zachodzą więc, zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, podstawy do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 32 i 33 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że przy ustalaniu wysokości kary uwzględnił znaczną ilość odpadów, rodzaj i charakter odpadów, w tym możliwość zagrożeń dla łudzi i środowiska jednak bez stwierdzenia konkretnych szkód oraz fakt zatajenia danych osoby wysyłającej.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył W. I. podnosząc zarzut, iż wszystkie samochody zostały przez niego zakupione przez portal [...] na terenie Polski i nigdy nie sprowadzał indywidualnie samochodów z W.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 roku, Nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2008 roku.

W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że dokumentacja fotograficzna oraz oświadczenie odwołującego się z dnia 28 grudnia 2007 roku bezsprzecznie dowodzi, iż odwołujący się sprowadził 40 sztuk uszkodzonych pojazdów w celu demontażu i pozyskania z nich części.

Sygn. akt IV SA/Wa 649/09

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. I. podnosząc zarzuty:

1. naruszenia art. 77 k.p.a. i art. 7 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez wadliwe

przeprowadzenie postępowania, niezgromadzenie całości materiału

dowodowego w sprawie i w konsekwencji wadliwe ustalenie stanu faktycznego

i błędną jego ocenę,

2. naruszenia art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu

odpadów w zw. z art. 2 pkt 14 i 34 i art. 1 ust. 2 i 3 Rozporządzenia WE

1013/2006 poprzez ich błędną i dowolną wykładnię, a w konsekwencji

nieuzasadnione przyjęcie, że składowane przez skarżącego pojazdy

są odpadami, które zostały przez niego sprowadzone nielegalnie z W. do Polski i nałożenie na niego jako odbiorcy odpadów administracyjnej

kary pieniężnej,

3. naruszenia art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów

poprzez jego niezastosowanie i niezbadanie przesłanek regulujących

wysokość wymierzonej kary.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji.

Za nieuzasadniony uznać należy, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia przez organy administracji art. 77 k.p.a., art. 7 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. Zaznaczyć przy tym należy, iż art. 77 k.p.a. składa się z czterech jednostek redakcyjnych w postaci paragrafów. Biorąc pod uwagę treść zarzutu, zdaniem Sądu, należy uznać, że skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., to jest zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący.

W ocenie Sądu materiał dowodowy został przez organ administracji zgromadzony prawidłowo. Materiał ten był wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych i nie istniała potrzeba jego uzupełnienia. Ocena materiału dowodowego dokonana przez organ administracji jest również prawidłowa i nie budzi zastrzeżeń. Nie budzą również zastrzeżeń poczynione przez organ administracji ustalenia

Sygn. akt IV SA/Wa 649/09

faktyczne. Organ administracji należycie też wykazał w uzasadnieniach wydanych decyzji przesłanki, którymi kierował się przy ich wydawaniu.

Argument skarżącego, iż postępowanie dowodowe jest nierzetelne, w ocenie Sądu, jest jedynie polemiką ze stanowiskiem organu administracji. Okoliczność, iż skarżący w toku postępowania kwestionował niekorzystne dla siebie ustalenia faktyczne nie oznacza, iż ustalenia te są błędne. Nie czyni również błędnymi tychże ustaleń przytoczenie przez skarżącego poglądów doktryny prawniczej i orzecznictwa odnośnie obowiązków organów administracji w zakresie zebrania materiału dowodowego. Przytoczne przez skarżącego poglądy są słuszne i należy się z nimi w pełni zgodzić. Skarżący wyprowadza jednak błędny wniosek, że w przedmiotowej sprawie organ administracji obowiązków tych nie dopełnił.

Wymierzona skarżącemu kara administracyjna, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie została ustalona w oparciu o przypuszczenia organu administracji tylko w oparciu o ustalenia poczynione przez ten organ. Zabieg słowny skarżącego polegający na nazwaniu ustaleń faktycznych przypuszczeniami nie spowoduje, iż ustalenia zamienią się w przypuszczenia.

Twierdzenie, iż organ administracji nie ustalił bezspornie czy samochody znajdujące się w czasie kontroli na placu należącym do skarżącego zostały przez niego zakupione za granicą czy też zakupione na terenie Polski jest, zdaniem Sądu, bezpodstawne. Organ administracji nigdy nie twierdził, że to skarżący zakupił samochody za granicą. Organ administracji stwierdził natomiast, że skarżący był odbiorcą sprowadzonych z zagranicy odpadów w postaci zużytych samochodów.

Okoliczność, iż samochody miały kierownicę z prawej strony, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie była dla organów administracji okolicznością rozstrzygającą o tym, że samochody zostały sprowadzone z zagranicy.

Ustalenie, iż odpady w postaci samochodów zostały sprowadzone z zagranicy oparte zostało na oświadczeniu złożonym przez skarżącego z dnia 28 grudnia 2007 roku. Oświadczenie to znajduje się na karcie 2 akt administracyjnych i brzmi następująco: "Dot: zakupionych samochodów. Informuję, że ilość samochodów sprowadzonych z zagranicy w roku 2007 r wynosi około 40 szt wszystkie z przeznaczeniem na części".

W ocenie Sądu brak jest podstaw do kwestionowania przydatności dowodowej tego oświadczenia. Skarżący jest osobą dorosłą, potrafi posługiwać się językiem polskim i zna znaczenie używanych w tym języku słów. Brak jest podstaw

Sygn. akt IV SA/Wa 649/09

do przyjęcia, iż w oświadczeniu z dnia 28 grudnia 2007 roku zawarł treści nieprawdziwe. Słusznie w tej sytuacji organ administracji uczynił ten dowód podstawą ustaleń faktycznych.

Późniejsze oświadczenie skarżącego z dnia 9 czerwca 2008 roku, iż samochody zakupione zostały przez portal [...] na terenie Polski jest, w ocenie Sądu, próbą uniknięcia konsekwencji wynikających ze złożenia pierwszego oświadczenia i jest dostosowane do etapu postępowania administracyjnego, w którym zostało złożone.

Ustaleń organu administracji nie podważają załączone po wydaniu zaskarżonej decyzji znajdujące się w aktach administracyjnych kopie faktur. Wręcz przeciwnie z treści tych faktur wynika, że skarżący był bezpośrednio w W. nabywcą pojazdów znajdujących się w stanie uniemożliwiającym poruszanie się po drogach. Jeśli przyjąć, tak jak to twierdzi skarżący w skierowanym do Sądu piśmie z dnia 25 listopada 2009 roku (k - 76 akt sprawy), że są to dokumenty potwierdzające zakup pojazdów, których dotyczy zaskarżona decyzja, to nie ulega wątpliwości, iż pojazdy znajdujące się w W. musiały zostać sprowadzone do Polski, odbiorcą tych pojazdów był skarżący. Faktury wskazują, że zakupione zostały one bezpośrednio od osób zamieszkałych w W., a nie, jak twierdzi skarżący, od pośredników, wystawiających te pojazdy do sprzedaży na portalu [...].

Data sprowadzenia pojazdów do Polski, w kontekście zagadnienia, którą ustawę należy stosować, nie ma znaczenia. Organ administracji miał obowiązek zastosowania tej ustawy, która obowiązywała w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego. W dacie wszczęcia postępowania obowiązywała ustawa z dnia 29 czerwca 2007 roku o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859), która weszła w życie z dniem 12 lipca 2007 roku. Organ administracji zastosował tę ustawę.

Z art. 41 wymienionej ustawy wynika, ze do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis ten nie miał zastosowania w sprawie skarżącego, gdyż zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego nosi datę [...] lutego 2008 roku, zaś pierwsza decyzja wydana została w dniu [...] maja 2008 roku.

Sygn. akt IV SA/Wa 649/09

Zarzut skarżącego, iż nie spełnia ona wymogów uznania go za odbiorcę odpadów w rozumieniu przepisów Rozporządzenia WE 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 roku w sprawie przemieszczania odpadów, w ocenie Sądu jest nieuzasadniony. Zarzut skarżącego opiera się bowiem na twierdzeniu, że zakupił samochody w Polsce i przewoził je w granicach kraju, które to twierdzenie, zdaniem Sądu nie znajduje uzasadnienia.

Twierdzenie, iż pojazdy znajdujące się na terenie należącym do skarżącego arbitralnie zakwalifikowane zostały do dwóch kategorii odpadów, których jedna stanowi kategorię odpadów szkodliwych ze względu na zawartość cieczy, w ocenie Sądu jest nieuzasadnione.

Z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach (Dz. U. z 2007 roku, Nr 39, poz. 251 - tekst jednolity ze zm.) odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, iż pojazdy, które były w posiadaniu skarżącego spełniały wymienioną wyżej definicję odpadu.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2008 roku, zdaniem Sądu, omyłkowo wskazano kod 12 01 04*. W uzasadnieniu decyzji z dnia wskazano już prawidłowy kod to jest 16 01 04*. Z załącznika do Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 roku w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206) wynika, iż są to zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy, Z kolei kod 16 01 06 oznacza zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów.

Za nieuzasadniony uznać należy zarzut skarżącego, iż naruszone zostały art. 32 ust.1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w zw. z art. 2 pkt 14 i 34 i art. 1 ust. 2 i 3 Rozporządzenia WE 1013/2006. Zarzut skarżącego opiera się na stwierdzeniu, iż przechowywane przez skarżącego pojazdy nie zostały przez niego sprowadzone z W. do Polski. Ponownie stwierdzić należy, iż organ administracji nie uznał skarżącego za osobę sprowadzającą odpady, tylko za odbiorcę odpadów przywiezionych z zagranicy. Kara pieniężna nałożona została na skarżącego z tego powodu, że był on odbiorcą odpadów, a nie z tego powodu, że odpady te sprowadził.

Za nieuzasadniony zdaniem Sądu uznać należy zarzut naruszenia przez organ administracji art. 34 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 roku o międzynarodowym

Sygn. akt IV SA/Wa 649/09

przemieszczaniu odpadów. Główny Inspektor Ochrony Środowiska w uzasadnieniu decyzji wskazał powody wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 200 000 zł. Stanowisko Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w tej kwestii, zdaniem Sądu należy w pełni podzielić.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, iż nie zostało zbadane czy dopuścił się on wcześniej naruszenia przepisów Rozporządzenia WE 1013/2006 stwierdzić należy, iż w sytuacji, gdy organ administracji w uzasadnieniu decyzji nie stwierdził, że skarżący dopuścił się takiego naruszenia należy przyjąć, iż naruszenie takie nie miało miejsca.

Uznanie 40 sztuk samochodów za znaczną ilość odpadów jest oczywiście kwestią ocenną jednakże, w ocenie Sądu, ustalenie organu administracji w tej kwestii uznać należy za prawidłowe.

Twierdzenie, iż kara została nałożona za naruszenie, które nie zostało bezspornie udowodnione, zdaniem Sądu, jest bezpodstawne. Analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, iż okoliczności faktyczne, które legły u podstaw wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej znajdują odzwierciedlanie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Okoliczność, iż skarżący kwestionuje poczynione przez organ administracji ustalenia faktyczne nie oznacza, iż ustalenia te są wątpliwe.

Brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, które Sąd byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.